duszka

Jak nowo narodzona... To cudowne uczucie, cieszę się, że go doświadczasz. :) Czytając poczułam je przez chwilę razem z Tobą. Serdecznie Cię pozdrawiam :)

Trochę dezorientuje mnie to "trzecie"... Czy nie wystarczyłoby "przez drzwi"..? Wiadomo przecież, że będzie to inne, ciche miejsce. Porusza mnie ta miniaturka, jej przekaz.., sięga głeboko, prawie do bólu. Ale pozdrawiam z uśmiechem :)

Odczytujesz mój wiersz w taki sposób, że i przede mna sie bardziej otwiera... :) Dziękuję, też za pozytywna ocenę. :) Pozdrawiam @Radosław Dziękuję i miłego wieczoru :) .

Hm.., chyba lepiej bym odebrała całość, gdyby zamiast tego powtarzającego się zaprzeczenia, które brzmi jakoś tak pouczająco czy przekornie, użyć sformułowania: "a czy wiesz o tym, że", a więc bez "nie". Wtedy brzmi to dla mnie, jak łagodne uzupełnienie prawdy - o te "gorsze" strony pór roku. Ja też jestem za całą prawdą, ale trzeba ją czasem podać łagodnie. Pozdrawiam :)

Tak, niech trafi pomiędzy - między "pana", a "ofiarę", bo tam znajdzie prawdę o sobie, czyli siebie. Coś o tym wiem. Podoba mi się Twój wiersz: jego język, ekspresja i wyrazistość przekazu. Pozdrawiam i witam serdecznie :)

Wiesz, chyba trafiłaś w dzisiątkę.., bo ja rzeczywiście pisząc szukam uporządkowania i jasności w tym moim "ludzkim bałaganie"... Dzisiaj terapeuta powiedział mi, że pisanie wierszy mnie uzdrawia - oj, jak się ucieszyłam! Też z Twojego komentarza. Dziękuję i pozdrawiam :) Tak, bez drugiego też byłby przekaz, ale wtedy bez wątku mojego świadomego dążenia w górę ku Bogu, które ostatnio we mnie odżyło... A to "wstanie" na końcu to może nawet z-martwych- wstanie.., sama nie jestem pewna. No, teraz to się otworzyłam, ale dobrze mi to robi :)

Łagodny, czuły tekst.., tak jakby do osoby bardzo kruchej, cierpiącej... Poruszył mnie. Pozdrawiam i witam :)

ok :))

@w kropki bordo A teraz mnie rozbroiłaś (chociaż jestem raczej słabo uzbrojona) :) Po takim pojednaniu wezmę sobie Twoje uwagi dużo bardziej do serca. :) Ale nie w tym wierszu, bo choć z pewnymi wadami, to już jest skończony, tak to czuję. .

Takiego komentarza się od Ciebie spodziewałam. :) Pozdrawiam

Rozumiem, że u odbiorcy zostało "zero".., że wszystko, co mu Peelka dała, stracił lub zniszczył... To zmutne... Chyba dla obu stron. Pozdrawiam. .

Cieszę sie, że podoba Ci się "człowiek-fala" :) A widzę ją jako nieustannie, w rózny sposób wyginającą się linią prostą (sinusiodę) tak jakby przez to aktywne wyginanie się z niej powstawała. Nie chodziło mi więc tylko o jej wzbieranie. Dziękuję! . Tak! I nieraz, niestety używamy jej też przeciwko sobie - i to potrafimy... Dziekuję CI za zrozumienie i miłe słowa :) Pozdrawiam . I ja lubię czytać Ciebie - i w wierszach i komentarzach. :) Dziekuję! . Ciesze się, że i tak jest dla Ciebie ciekawie, bo tak wolę :) Ten obraz wyginania sie zapoczątkował ten wiersz w mojej wyobraźni. Dziekuję Ci i pozdrawiam! . @M.A.R.G.O.T Dziękuję Ci za czytanie i serce :)

. to linia, nigdy prosta - jestem falą się wyginającą jeśli zechcę płynę w górę jeśli nie rozbiję się o skałę ale wstanę . .

Lubię ten fragment :) Słowa rzeczywiście mogą opisać obrazy, a właściwie obudzić je w naszej wyobraźni... Twój wiersz spowodował, że widziałam ich całe pole - pod niebeiskim slonecznym niebem. Pozdrawiam.

Bardo ciekawa wizja! Gratuluję fantazji :) Lecz jednak nieco ponura i "samooskarżająca" w stosunku do Peela... Pozdrawiam.

Hm... W takim praktycznym podejściu jest bardzo mało miejsca na miłość, powiedziałabym nawet, że ono ją wypiera... Może trochę milej by dla mnie zabrzmiało, gdyby w drugiej zwrotce zamienić "korzyść" na "radość", w trzeciej zamiast "przynajmniej" - "i już" (czegoś się dozna) i w ostatniej zamist "najlepiej" - "najpiękniej". Tak sobie to wymysliłam - w obronie miłości :) Poza tym wiersz zgrabny i wartki. Pozdrawiam.

Rozumiem :)

Tak.., najlepiej jest unikać jakiegokolwiek "kleju", bo jak tu rozłożyć z nim skrydła i wzlecieć - jeśli nam urosły..? A tego nie da się wykluczyć. A więc życ inaczej, co sugeruje mi przekaz Twojego wiersza - ze wględu na te właśnie skrzydła. To moje rozumienie. :) Interesujący, "siegający do dna" wiersz, ale czy na końcu nie powinno być raczej "przynajmniej"..? Bo "co najmniej" sugeruje mi, że można być czymś więcej niż "dzieckiem kosmosu", co dla mnie jest niewyobrażalne. Pozdrawiam.

Jakie piękne wezwanie... i tak łagodnie delikatnie sformułowane.., płynie wprost do duszy. Tylko dwie małe uwagi: Słowo "nóż" w drugiej zwrotce odczytałam za pierwszym razem jako "kwitnący nóź".., może je zmienić na inne, podobne..? A w czwartej zwrotce może właściwsze dla obrazu by było słowo "spada" zamiast "pada", jak myślisz? Dziękuję Ci za ten wiersz :) Pozdrawiam.

Tak, to dobre mysli, którymi chcę zastapić (pokonać) te złe. Ciesze sie, że Ci sie spodobały :) Dziękuję i również pięknego dnia.

Ja zauważam tylko w trzecim wersie drugiej zwrotki i trzecim czwartej zwrotki małe zakłócenie rytmu - są w nich o dwie sylaby więcej niż we wszystkich pozostałych (przy czym puenta może według mnie się odróżniać). Aż mnie korci, żeby zaproponować zmiany, ale tylko zaproponować :) A więc: O nim decyduje trójka Trybki naoliwić trzeba (bez "tam gdzie") Lekki i skoczny, żywy wiersz, stawiający przed nami lustro. :) Pozdrawiam. .

W Twoim wierszu sen objawia mi się jako szansa..., na nowy początek, odbicie się od dna... I chyba z rana, budząc się zawsze te szansę w sobie czuję, tak jakby czekała, by ją pochwycić... Uświadomiłeś mi to :) Pobudzający do refleksji przekaz, a na końcu - zaskakująco osobisty. Tylko jedna mała uwaga: czy w piątym wersie nie powinno być "A w nim"? Pozdrawiam :)

A ja przyglądam się Twojemu i również wiem, że zbierze wielokrotny plon, i że we mnie też on powstanie :) Niezwykłym układem słów i sformułowań uzyskujesz bardzo plastyczny i bezpośrednio odczuwalny dla mnie przekaz.., bardzo zbliżasz go do czytelnika. Czuję w nim życzliwość. :) Pozdrawiam.

Dziękuję Ci i pozdrawiam również :)

@Ilona Rutkowska Dziękuję Ci za serce i miłego dnia :)