Marek.zak1

Takie, czy podobne wygaszanie dnia pomaga zasnąć. Bywa, że natarczywe myśli, czy pomysły nie odpuszczają i wtedy trudniej. Ja też lubię ciemność przy zasypianiu. Najgorzej, jak się myśli zasnę wreszcie, czy nie. Pozdrawiam serdecznie.

Fajne, z humorem:). Pozdrawiam

Jest pomysł i ciekawe prowadzenie narracji. Osobiście nie uważam, żeby smutek, czy muzea były uosobieniem mądrości, a tańce dysku głupoty, bo jest miejsce na nie, a jest także na Mozarta, Beethovena, czy Wagnera, a jak ktoś nie lubi to na inne rodzaje muzyki. Pozdrawiam.

Wartościowanie niemierzalnego jest bardzo subiektywne, trudne do obrony, bo to, co dla jednego znaczy wiele, dla innego niekoniecznie. Pozdrawiam

@Jacek_Suchowicz W twoim rozumieniu zakorzenia się on, bo ma czym, idziesz zatem tropem mistrza Kochanowskiego (Do dziewki) ... Nie uciekaj, ma rada; wszak wiesz: im kot starszy, Tym, pospolicie mówią, ogon jego twarszy; W moim rozumieniu ona zakorzenia się sercem, myślami, umysłem, a w tedy to zakorzenienie jest bardzo trudne i bolesne do zerwania, natomiast, w przypadku tego kota, nawet jak jest, to za chwilę go może nie być. Dzięki za ciekawy wpis. Pozdrawiam. @Radosław Dzięki za taki wpis. Pozdrawiam. Też tak to rozumiem, a wtedy zerwanie takich więzów bywa bardzo trudne i bolesne. Pozdrawiam serdecznie.

-Mistrzu, jak taki jak ja, zdobywa niewiastę? -Taki jak ty wymyśla rozwiązania własne, dzięki którym ta panna zacznie ciebie cenić. Znajdź więc sposób, aby ją w sobie zakorzenić, a gdy tak się stanie, sam nie dojdziesz dlaczego, będzie chciała ciebie i żadnego innego.

Nazwę tę jednostkę chorobową: insomnia poetica:). Pozdrawiam

Bardzo dobry wiersz, nie pierwszy Twój zresztą. Mam wrażenie, że czytelnik zrozumie, że peelce najbardziej brakuje tej cielesności, a jednak ostatnie słowo o bliskości nasuwa myśl, że jednak nie tylko. To dobrze, bo otwiera pole dla różnych interpretacji Pozdrawiam.

@Berenika97 W relacji zaczyna się na "tak", a kończy na wszechobecnym "nie", wspomaganym przez "nigdy", "bez", błąd" , "przestać", "odstawić". Świetnie to wymyśliłaś. Niby porcelanowe przedmioty się nie starzeją, ale się nawzajem nudzą i wzajemnie opatrują. Pozdrawiam M.

Święty, miły spokój, już nic nie trzeba. Jak do tego budżet się spina i nic nie boli, to już blisko szczęścia. Pozdrawiam.

Tak to często wychodzi w życiu. Może też dlatego, że nasze życie uczuciowe nie zostało zaprogramowane na tyle lat. Pozdrawiam.

Dobry, aktualny i niestety prawdziwy obraz rzeczywistości. Jeszcze do tego wojna u (wielu) bram. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Smutny wiersz po całości. Te blotki to pamiętam z brydża, jako najsłabsze karty. Blotki na drogę, czemu nie. Pozdrawiam

Co sądzisz o nazwaniu takich, jak A, zbliżeniówkami?

Są słabe strony, zresztą w każdym rodzaju firm są, ale: -pensja, jednak wyższa, niż w innych rodzajach firm, zawsze o czasie, -bonusy, jak ustalone, to są, -etat, socjał powyżej średniej, ZUS płacony, -nie musisz być kumplem syna właściciela, ani członkiem aktualnie rządzącej partii, żeby awansować. -wstawać i wracać trzeba wszędzie. Temat znam, pracowałem długo w różnych korporacjach. Nawet tu jest moje "Korponiebo" A że nie jest idealnie, nie jest. Pozdrawiam

@Tectosmith Przeczytałem Twój komentarz i pod nim jest moja odpowiedź cytuję: Wiersz budzi myśli, czy refleksje nie zawsze związane bezpośrednio z tekstem i każdy może mieć własne. Mnie, jako autora cieszą takowe i cenię i różnorodność. Pozdrawiam. W tym momencie chciałbym zakończyć naszą dyskusję. Dzięki za zrozumienie.

@Tectosmith Moja opinia o wrzuconym wierszu nie jest pewnikiem, tylko wyłącznie moją subiektywną opinią. Jeśli masz inną, po prostu to napisz.

Ja nie jestem autorem tego wiersza, natomiast autorce mój wpis przypadł do gustu. Generalnie nie powinno się komentować komentarzy innych czytelników, którzy mogą mieć swoje własne odczucia i opinie, dotyczące opublikowanego tekstu.

@Tectosmith Wiersz budzi myśli, czy refleksje nie zawsze związane bezpośrednio z tekstem i każdy może mieć własne. Mnie, jako autora cieszą takowe i cenię i różnorodność. Pozdrawiam.

Jak duży ogień, to nie ugasi, jak mniejszy, ledwie tlący się, to pewnie tak:). Pozdrawiam

Znowu poruszyłaś ciekawy temat. Pamiętanie ma dwa wymiary, jeden racjonalny, bo mózg pamięta, lepiej lub gorzej, co się wydarzyło, lub co człowiek widział, czy przeżył. To pamiętanie ma pozytywny aspekt, bo większa wiedza pomaga człowiekowi w życiu, pomaga unikać tych samych i podobnych błędów. Drugie pamiętanie, jaki u Ciebie, to przeżywanie, wspominanie traumatycznych wydarzeń, a dotyczy emocji, które bolą i nie pozwalają zabliźnić się ranom. Jeśli to pamiętanie i przekonanie, że nic się już nie wydarzy jest "trwaniem bytu", niestety ma destrukcyjny wpływ, a może prowadzić do depresji, czy załamań nerwowych. Ludziom wrażliwym, emocjonalnym trudno niestety nad tym zapanować. Pozdrawiam serdecznie z podobaniem dla wiersza.

Tak, na czasie, poezja powinna reagować na to, co za oknem:). Pozdrawiam

Nawet bardzo sroga zima namiętności nie powstrzyma, seks na śniegu ma uroki, byle nie był za głęboki.

tornado?

Ostro, ale na temat. Wiele się zmienia, ale charakter niekoniecznie, nieśmiałość, którą wielu nie umie schować, zahamowania są jak były, a umiejętności interpersonalne w świecie nurkowania w necie raczej siadły. 8 milionów singli w Polsce skądś się bierze. Pozdrawiam