iwonaroma

Jak wytrzezwieje Grażynka głowę mu zmyje :)

? ? ?

Janku, wystarczy raz a dobrze. Że zacytuję klasyka: "Polaku, nie pieprz bez sensu" ;) Oj, Obywatelu -miało być :)

Super pomysł i wykonanie :)

Hej Iwona :) No cóż, tu raczej nie o lęk biega tylko o odpowiednią odległość do klarownego widzenia...Przy bardzo bliskim kontakcie fizycznym czasem nawet trzeba zamknąć oczy. Zbyt daleki...wiadomo, i sokół wysiada ;) . Tak, masz rację, odległość na opuszki palców to w sumie niedaleko, a widzenie wyśmienite :) pozdrawiam serdecznie

;)

Annie, Ty czytałaś co ja powyżej napisałam? :)

No fajnie, że się dookreśliłeś :) bo wykrzyknik stawiamy też przy komentarzu: straszne! ;) Dzięki

Fajnie z tym omszona...omszała już nie byłoby tak

Fajny pomysł jednak pożar- rozpalonej- płonący... może za dużo ognia na raz...

Dla mnie to taki encyklopedyczny zapis, bez wglądu, bez drżenia serca

Hmmm.. świeci zbyt prozaicznie chyba, lepiej zostaw tak jak jest, bo reszcie towarzystwa się podobało, to widocznie mnie tylko coś wisi .... na umyśle ;) Serdecznie pozdrawiam

?

W duchu :) jedynie słowo "wisi" nieco może...Ale może marudzę :)

Do mnie przemawia

@Saint Germaine masz rację. Początkowo tego wers nie było, pózniej był w innej formie...nie zawsze "do trzech razy sztuka" ma sens :) Ha ha :) Janku, gadała baba do obrazu... :) No cóż, żywienie (się) twórców to odwieczny problem, dobrze że przynajmniej żywimy wobec siebie przyjazne uczucia :) dzięki i pozdrawiam również

@bronmus45 Nie.

@light_2019 @light_2019 No popatrz....a mnie się tylko pojawił (a propos tych opuszków palców ) obraz Michała Anioła "Stworzenie Adama". Wcale nie im wiecej tym mniej lub odwrotnie, tylko tyle ile trzeba, ani mniej ani więcej :) dużo pracy przed sobą już raczej nie przewiduję... :) wzajemnie @Dag Dziękuję bardzo

Mam problem z odbiorem tworów bronmusa. Niby wszystko jest ok (wiedza, teoria, zasady...), ale czegoś brak...tego czegoś... Ale to tylko moja opinia :)

cha cha :) ja nie ;) bardzo pomysłowo no i problematyczne ...przyjmować cudze marzenia/problemy?... czy też nie...

kiedy widzę cię zbyt blisko błądzę w chaosie a gdy jesteś za daleko ginę w nicości pozwól tylko dotknąć na odległość opuszków palców

:) mnie spontanicznie po pierwszym przeczytaniu pojawiło się jako tytuł "Drugie dziecko" - ale wiadomo, to nie mój wiersz. :)

Emocjonalny, poruszający zapis. Jedynie w tytule coś bym zmieniła, by nie brzmiał tak medycznie. Pozdrowienia

@WarszawiAnka To prawda Aniu, każdy powinien dążyć do szczęścia. Zresztą, tak jak piszesz, nawet w sytuacjach skrajnych, i w czasie wojny ludzie śpiewali, tworzyli, spotykali się, kochali, nawet czasami śmiali i żartowali. Tylko w przypadku silnego bólu trudno jest skupić się na czymkolwiek innym, ale trzeba przeczekać, przemodlić- minie. Oczywiście pozdrawiam.

Bo wtedy ludzie byli generalnie niższego wzrostu :) dobranocka