iwonaroma

biały śpiew cała jestem z płaczu ja - czarna

: D

Pierwszy wers - mistrzostwo świata. Opis balkonika - pomysłowo. Zakonczenie poruszające. Cały wiersz na poziomie, z którego Kobra nie schodzi :)

Fajne, smutne ale z takim klimatem baśniowym.... I to piękne słowo w tytule: szkatułka... szkoda, że takie słowa (i rzeczy :)) stają się coraz mniej powszechne. Ale jak kostucha ma zielone oczy to nie taka maszkara :) pozdrowienia

Dzięki Markowi :)

To prawda :)

Szanuję Twoje poglądy, osobiście jem mięso ale dość rzadko i nie przeżeram się nim. Byłam przez pewien czas wegetarianką, ale kiedy zdałam sobie sprawę również z cierpienia roślin zrozumiałam, że nie w tym rzecz by nie jeść, ale jak jeść. W zbawienie ziemi nie wierzę, ziemia to poligon doświadzczalny, most, nasze docelowe miejsce jest gdzie indziej. I nasze ludzkie ciała będą pokarmem, nie ma tu wyjątku. Również pozdrawiam.

No a kim? :) Ja reprezentuję czyste pitu pitu. Ty wg mnie doły doły doły z pewną domieszką pitu pitu :) każdego można w sumie w prosty sposób rozkwalifikować ;)

pitu pitu achy ochy doły doły doły... a jednak wielu kocha to bajdurzenie kocha prawdziwie bezinteresownie

Mówią, że z losem się nie wygra, ale ja też uważam, że to nieprawda :)

:) również zdrówka Wiem Czarek, że jako wegetarianin nie akceptujesz jedzenia mięsa, jednak i rośliny cierpią, choć nie skomlą żałośnie. Trudna sytuacja, a jeść trzeba. Niektórzy idą dalej, weganie, breathianie....no ale ci, którzy "pożywiają" się tylko światłem (jak twierdzą:)) też mogą być deczko pazerni i pobierać za dużo i innym tego światła wówczas za mało... Pozdrowienia Pozdrowienia też dla lighta

O tej i o tamtej ;) ambonie. Rysunek przedni :), choć ekstremalni ludzie-zwierzęta stoją nad klęczącymi i użynają im głowy... :(

Lahaj, masz za dużo zmysłów ;)

przychodzą zwierzęta przychodzą ludzie będą zastrzeleni. Duszo, kiedy zedrą i spożyją twoje ubranie będzie ci zimno, smutno, ciężko...? a może stanie się odwrotnie? :)

:) Gusia, Guś, Guśka... mam sentyment :) bo moja córka Dagna :) o Dagdzie pisałaś piękny wiersz, to już troszkę wiem o tej postaci. Zdrówka też

Dzięki Kobra :)

Nośny tytuł ;) temat prozaiczny aczkolwiek nienudny - wciąż powtarzany! :) Po co te wielkie litery ni z gruszki ni z pietruszki?

:) pozdrawiam Dag (Dagna? Dagmara?)

Dzięki Justyna, Ty dobra dusza, widzisz więcej niż jest :) również pozdrowienia ;)

Dwie pierwsze części wiersza ok dla mnie. Trochę budzi mój sprzeciw 'osłabione życiem'. Wiadomo, tym życiem. Ale ogólnie... Dla siebie czytam: ‐‐--------- przyciąganiu ziemi, osłabione(bądź zmęczone) tym życiem ‐----------- żeby było wiadomo, iż nie każde życie bywa męczące :) Pozdrowienia

rozrastasz się puchniesz rozdymasz a potem kurczysz się marszczysz zasuszasz i rozsypujesz w proch samą siebie

Niby na wesoło , ale w konsekwencji- smutne..

Cichy lament

Nie ma za co przepraszać, to nieistotny drobiazg. Pozdrowienia także. Light, czasem mi coś wyjdzie przez przypadek :) dzięki za serce Dag :) my - wkręceni w haiku widzimy to :) Dzięki i pozdrówka też

Z poczuciem :) i wyczuciem :)