Maria_M

@Silver bardzo dziękuję :))

Widzę, że nie tylko z powodu wiersza Ci wesoło :)))))))))))?

Nie wiem co się dzieje? Nie możesz mi wyskoczyć Jacku_K w zielonym prostokącie. Dziękuję za serce:))

Nie, nie miałam takiego zamiaru, jakoś tak niechcący wyszło, pasowało do rytmu. hej :))

Mam o małpie, one zazwyczaj radosne: Ta z Afryki czarna małpa chciała męża mieć lamparta wspólne życie chyba kpicie. O mój Boże, nie chce być zżarta. :)) Dziękuję za wskazanie literówki.

@jan_komułzykant naprawdę się nie spodziewałam. Spasiba :)

Przecież jesteś dobrym człowiekiem, a Bóg, o którym wspominam jest bardzo dobry :)))) Inny niż przedstawiany w nieudolnych religiach i wyznaniach.

Pięknie dziękuję :)

Dziękuję :))

Ślę uśmiech :))

Dziękuję:)

@Tomasz Gazda pięknie dziękuję :)) i życzę wszystkiego co dobre.

:))))))))

Jesteś niezawodny :)))))

Już koniec lata, więc witam jesień, serce wypełnia góra uniesień i nowe życie, i nowa droga, lata nie szkoda. Po cóż bym miała sierpnie żałować i lipce czule w oczy całować, przede mną jeszcze wiele wspomnianych, wyczekiwanych. Przyniosłam z lasu wrzosy złociste, włożę do dzbanka, niech mi zabłyśnie, jesiennym światłem w domu zaiskrzy, niechaj się ziści. Radość, nadzieja, szczęście i plany, niechaj się spełnią Boże kochany, by ludzi szczerych spotkać na drodze w smutnej pogodzie. 18.09.2018r.

Staram się we wszystkim doszukiwać piękna, nawet deszczowa pogoda jest dla mnie poezją. Bardzo Ci dziękuję za poświęcony czas i ❤️:)) Pozdrawiam :)

Ładnie :))))

:)))))))?

Właśnie go reaktywowałam. Chyba w tym samym czasie, co pisałaś :))))

Dlaczego mi ten wiersz umknął. Już wiem. Jeszcze wtedy mnie tu nie było. Dobrze, że na niego trafiłam. Jest wart uwagi. :)))

@Justyna Adamczewska super dobrałaś piosenkę, dziękuję za jej przypomnienie :))

Bardzo dziękuję za wnikliwe podejście do treści. Widzę, że poszłaś dalej z pajęczynami i włosami jak bicze. Fajnie. Już słucham piosenki. Kłaniam się pięknie. Pozdrawiam :)

Justyno, bardzo dobre, super, jestem po wrażeniem. Porównanie dzisiejszej sytuacji ludzi ciężko chorych z latami wojny i okupacji. Bardzo mi się to podoba. Dlaczego tak myślę? Bo nie sądzę, żebyś osobiście pamiętała rok 1944, przecież jesteś młodą osobą. A to przeniesienie cierpienia, bólu, konania jest jakże adekwatne. Pozdrawiam :)

Ok Pozdrawiam :))

Myślę, że to tylko chwilowy stan emocjonalny, minie, nadejdzie lepszy dzień, jaśniejsze myśli, nie dasz przytłoczyć się rzeczywistości. Po każdym upadku człowiek musi się odrodzić jak Feniks z popiołu. I tego Ci życzę. Pozdrawiam :)