Justyna Adamczewska

Cześć, Maks. Tytuł ciekawy, treść wiersza porusza. Najbardziej: Tu nadzieja/nadzieje mają wielką moc. Słowa: "Matką głupich cię nazwali, nadziejo (...). Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo..." b. mi tutaj pasują. Mocne, choć "do końca [uwierzyć], to zaiste b. trudne jest. Pozdr. Maks. Justyna.

Ludzkie łzy mogą być oznaką smutku, ale i radości. Czasami głazy są gorące, zależy gdzie przeznaczenie je rzuciło. To tak, jak z sercem też może zimne, ale i gorące. i te słowa, Waldku powtórzyłeś. Wiersz - zagadka. Pozdrawiam J.

Cześć niebezironiczny. Wiersz mnie zaskoczył. Krótko, dosadnie, nieco przerażająco. Wykrzyknienie w pierwszym wersie - 2. wers patrzenie na "efekt" choroby, postępującej choroby, 3. 4. wers - rezygnacja. Sam tytuł ciekawy, biorąc pod uwagę treść wiersza. Widzę też u Ciebie rezygnację - oczywiście w wierszu. J.

Lęk to nieuzasadnione obawy, strach to uzasadnione obawy. Rozróżniam te pojęcia. Dziękuję 8fun. J.

No tak... gdy niemowlę jest głodne, płacze, organizm działa. Jesteśmy tresowani?

8fun, nie sądzę. Nowo narodzony człowiek boi się świata. Jam zawsze w strachu, obawy mnie nie opuszczają. Wezmę się wkrótce za siebie i nie będę się bała. Justyna Adamczewska

Ten wiersz jest komentarzem. Ale dziękuję za Twoje spostrzeżenia. Narka, musbron. J.

Mają, ja jestem tego pewna. A tego, czy my go nie poznamy, nie jestem pewna. J.

Rozumiem, Maciejko. Dziękuję za wyjaśnienie. Pewnie przybędę niedługo. Pozdrawiam J. :))

Piosenka zniknęła, jeszcze raz zapodam.

Jeszcze raz dziękuję. To prawda. :))

Witaj bajago. Dobry wiersz, choć to proza, opowieść. Tak proza życia. :)) Pozdrawiam. J. Dziękuję za Twój wpis.

Cześć Niewidzialnym tuszem. Wiersz o zaborczej miłości. Płomień Gdy poczułam zew natury, zawsze szłam w góry, w góry. Szukałam strumieni... moczyłam dłonie mając nadzieję, że żar spłonie. Nie spłonął. Pozdrawiam J.

Cześć Waldku. Tak wiersze miłosne i oczywiście miłość to takie "wariacje na temat". Dziękuję, również i ja Tobie życzę. J. :)))

Witaj Maciejko. Uśmiałam się z Twoich wierszy. Świetne limeryki. Najbardziej przypadł mi gustu 1. Interesuję się życiem hien. Popełniłam nawet jeden wiersz na temat tych zwierząt. Tylko tytuł. Dlaczego "zoologiczne"? Te zwierzęta, o których napisałeś żyją w Zoo, czy na wolności? Fakt ta żona już nigdzie nie żyje. A może żyje w WĘŻOWYM RAJU? Ciekawe dokąd idą zwierzęta po opuszczeniu tego łez padołu? Twierdzi się czasami, ze nie mają duszy, ale maja energię, gdzieś musi być ta energia. Pozdrawiam Justyna.

Lecz krówka nie zapomniała, podbiegła do niego, polizała, zaraz też panną młodą została, a byczek panem młodym, Teraz obchodzą złote gody, pośród polskiej przyrody. Justyna. A.

No byłby, wiem.

Niestety... prawdziwa miłość jest jedna. Tak sadzę. Dziękuję, Wiesławie. Muszę iśc spac, choć na chwilę.

Chochliki mącą, bo po to są. Znak zapytania wtrąciły, byś wrócił i dodał siły. Pokrewieństwo Dusz. Justyna.

To już poszło Wargami musnąłem twoje usta, dłonią pogłaskałem smukłą szyję. Nie drgnęłaś, niczego nie rzekłaś. Jednak… Za chwilę krzyknęłaś: - Rozkoszy chcę, rozkoszy, nie wyciszaj szału namiętności, wtul mnie w swe ramiona, bo nasza miłość kona! Justyna Adamczewska

Wiesławie dziękuję. To taki sobie wiersz pod względem technicznym, widzę błedy, brak rytmu, itp.,ale na tę chwilę i tamta tez nie mogę go ruszyć Wiesz, to zasłyszane powiedzenie, ale tkwi we mnie: Czas nie leczy bólu i ran, czas nas do nich przyzwyczaja.

Radość Moja Maja to zółwica o czerwonych licach. Często mówi, że się wstydzi, dlatego ucieka od ludzi. Do swego basenu wskakuje, nurkuje oraz pomrukuje... Gdy pancerzyk wilgotnieje, wtedy śpiewa i się śmieje. Justyna

Fakt. Jeszcze raz dziękuję.

Dobrze widzisz Wiesławie. No Pokrewieństwo Dusz - nadal jest, czy... nie? Bo jakieś mu wiry przeszkodziły, albo się mylę. Fajnie, ze napisałeś parę słów. Dziękuję.

Na rozładowanie napięcia. Polecam. J.