Deonix_

O, najwyraźniej dołączyłam do odgrzebujących :) I nie żałuję :) Pozdrowienia :))

Oznaczyłam sobie żeby do niego powrócić i powracam, bo mi się przypomniało (a zalatana jestem i czasem mi coś z głowy wypadnie). Bardzo ładnie obrazujesz tu wolność, acz osobiście dostrzegam tu głównie polską wolność i Polskę samą w sobie, jakoś tak ziemia porośnięta sadem usilnie wplata mi się w pojęcie "ojczyzna". Gęste, kwieciste metafory/alegorie. Przekaz płynący z wiersza interferuje też z moimi osobistymi obawami, tego, że kiedyś komuś zamarzy się zniszczyć tę bujną wolność, że znajdzie się jeden lub paru delikwentów, którzy zbiorą wokół siebie żółnierzyków i doprowadzi to do nieszczęścia. Mieliśmy już w historii takie przykłady, tyle że nie wychodziły one z Polski bezpośrednio, zwykle nasza wolność stawała się ofiarą źle rozumianej wolności zagranicznych przywódców totalitarnych. Ale nie chciałabym przy okazji Twojego wiersza za bardzo rozprawiać o polityce. Bo wcale nie jest on polityczny. Ma w sobie zwyczajną (choć to brzydkie określenie) ludzką mądrość. Jedynie zgodzę się z uwagą Sylwestra odnośnie tych kwiatów, choć gdyby tego nie wyłuskał, pewnie sama bym tego nie dostrzegła i się nie czepiała :) Może zamiast "wydających gorzkie owoce" napisałabyś "stających się gorzkimi owocami"? Chociaż to trochę psuje liryczność tego fragmentu, więc nie wciskam Ci niczego na przymus :) Pozdrawiam :)

Przepiękny :) Nie pastwię się nad nim, nie interpretuję, nie rozpruwam. Jestem zachwycona :)))) Pozdrawiam gorąco :)

Witaj Aniu :) Tak czułam, że to debiut, ale nadspodziewanie dobry :)) A teraz, żeby nie było tak miodowo - paru spraw się przyczepię, mam nadzieję, że nie poczytasz mi tego jako lincz :) Po pierwsze - "marazmie" powinno być, a nie "maraźmie", chociaż w wymowie wyraźnie słyszy się to zmiękczenie. "Zmy" i "izmy" to jeden z nielicznych przykładów w języku polskim, kiedy czyta się coś inaczej niż się pisze, a przynajmniej mnie tak uczono :) Po drugie - odrobinę mnie drażni jednosylabowe zakończenie przedostatniego wersu, czyli to odstające "się". Ale nie będę się wymądrzać jak to zmienić, bowiem przychodzi mi do głowy jedynie inwersja, która nie jest tu jednak najlepszym rozwiązaniem. Tyle uwag :) Na koniec napiszę jeszcze, że Twój wiersz przypomniał mi moją wyindywidualizowaną młodość :) I za to też masz z mojej strony serce i uśmiechy :)) Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego :)

Dobry wiersz, który z pewnością spełnił swoją funkcję. Miał poruszyć i porusza, taka też jest moim zdaniem rola literatury, czy - szerzej - sztuki. Jednakże osobiście preferuję inną drogę prowadzącą do tego celu, wolę inaczej oddziaływać na czytelnika, może bardziej szokujący, nie do końca uświadomiony, podprogowy. Twój wiersz (przepraszam za poniższe porównania) przywodzi na myśl ogłoszenia o akcjach charytatywnych bogato ilustrowane zdjęciami głodzonych czy rannych osób lub zwierząt. Wiem, że autorzy takich ogłoszeń pogrywają sobie na ludzkich emocjach od początku do końca. I podobne mam wrażenia po odczytaniu Twojego tekstu, co mnie niejako - wybacz - odstręcza. Od początku można wyczuć, jaki jest cel tego utworu. Nie bardzo też mi przypada takie wyidealizowanie podmiotu lirycznego. Ale to tylko moje odczucia, nie musisz się nimi przejmować. Dodam tylko, że rok temu napisałam wiersz pierwotnie ukazujący opisaną sytuację z drugiej strony, który koresponduje z Twoim choć jest zupełnie inny (Do Pasożyta). Pozdrawiam i mam nadzieję, że Cię powyższą pisaniną nie uraziłam :)

Jakby było nudno i mdło, to by mnie tu raczej nie przygnało :)) Już nie chcę słodzić zanadto, ale jednak napiszę (żeby nie być zakłamaną), że miło mi, że Tobie miło było ;) Zdrówka raz jeszcze :)

Interesujący wiersz, powiedziałabym, że sentymentalno-futurystyczny. W Peelce i jej postrzeganiu odnajduję część własnej duszy. Poruszająca pointa. Pozdrowienia posyłam :)

No, nieźle, zwłaszcza jak na szóstoklasistkę :) Ja ze swojego pisania w wieku 11-13 lat niewiele pamiętam, ale przypuszczam, że było dużo gorzej :) Tylko to: mogłabyś poprawić albo na "puszcze kryjące" albo na "puszczę kryjącą", bo w tej postaci to ni pies ni wydra ;) A tak poza tym, na marginesie - przepraszam, że to piszę, ale obstawiałam, że jesteś dużo młodsza :) Pozdrawiam :)

Popotykałam się trochę na tych neologizmach, ale nie da się ukryć, że pełnią tu istotną rolę. Świetnie napisane. Ale podzielam też zdanie Bety. Pozdrawiam :)

Może by tak "nie widzę" zamiast "nie dostrzegam" w ostatnim wersie? Bo trochę mnie też uwiera, wiem, że to nie to samo, ale życie czasem wymaga kompromisów, lub też - bardziej z angielska i chyba celniej - trade off'ów :) Jeśli chodzi o tytuł - nie postarałeś się, wg mnie. Chociaż pasuje swoją lekkością i prostotą, poniekąd. Tak poza tym - fajnych środków użyłeś w tym wierszu i całość wypada naprawdę zgrabnie, choć ostatnia zwrotka (i nie mam tu na myśli wspomnianej arytmii) wydaje mi się jakaś ciężka w stosunku do pozostałych, następuje tu jakaś utrata nastroju. Ale to tylko moje subiektywne wrażenie :) Pozdrawiam :)

Nawet padnięte mają swój urok, a Twój wiersz przypomniał mi o innym: https://poezja.org/wz/Pawlikowska-Jasnorzewska_Maria/3009/Zwiędłe_kwiaty_w_salonie Pozdrawiam :)

Daję serce, bo wiersz ma poetycki potencjał :) Jednakże potknięcia rytmiczne mnie trochę uwierają, choć w tym konkretnym utworze ciężko je poprawić, tak, by nie zmienić znaczenia. Ale, jeśli się przyjrzysz - zauważysz, że gdzieniegdzie wystarczy zmienić szyk zdania. Pozdrawiam :)

Aż wstyd się przyznać, ale: to mi się na początku spodobało najbardziej, w inny wymiar przeniosłam się później :) Pozostałe zwrotki zdały mi się wręcz za delikatne, jak na Ciebie, co nie znaczy, że niemiło się je czytało, ale chyba jeszcze nie przywykłam do takiej harmonii w Twoim wydaniu, mimo że momentami po swojemu "rwiesz i zahaczasz" :) Pozdrawiam ;)

Super, lekko, klimatycznie. Ale się Peelka tak czy siak ujawniła :) Ukłony :)))

Fajnie, pomysłowo, lubię Twoje "krawieckie" kawałki :) Ale z tym się nie zgodzę do końca: w dotyku owszem, ale w kombinezonach alpinistów są jedwabne podszewki w celu utrzymania ciepła. A futra też się kiedyś podszywało jedwabiem, nie wiem, czy do dzisiaj ta praktyka została. Dobra, kończę już :) Pozdrawiam :)

Jak dla mnie poruszający, skłaniający do refleksji wiersz. Nie wiem, dlaczego tak tu pusto. Ludzie to istoty społeczne, potrzebują kontaktów ze sobą, ale w niedosycie, nienamacalności, czasowej tęsknocie też jest piękno, które (także) pozwala na docenienie owych wspomnianych już międzyludzkich kontaktów. Zastanawiam się tylko, czy końcowe słowo "też" jest w tym wierszu potrzebne, ale to tylko moje luźne przemyślenia :) Pozdrawiam :)

Ciekawe obrazowanie, lubię kreślone przez Ciebie obrazki, ale tu mam wrażenie, że miejscami nadpowiadasz, jakbyś nie mogła zdecydować, które słowo jest lepsze i stosujesz przerzutnie tam, gdzie nie tworzą one wielowymiarowości tekstu, a jedynie przeszkadzają w jego odbiorze. Pokażę w cytatach: Słońce też jest gwiazdą, ja bym się zdecydowała na jedno z tych dwóch określeń. To przerzucenie jest dla mnie niepotrzebne. A ten fragment zdaje mi się przeczasownikowany i trochę za dużo tutaj tego "którym". Nie wiem, na ile to zgodne z Twoją wizją, ale trochę bym ten fragment przekonstruowała, np.: i tak biegniesz po rozległej galaktyce życiu co to otrzymałeś i będziesz nim oszlifowany w innym miejscu można by też pokusić się o zupełne wyrugowanie z treści fragmentu będącego peryfrazą galaktyki i pozostawić to czytelnikowi w domyśle, ale to wymagałoby większego przeredagowania, a nie czuję się uprawniona, by to czynić. Tego fragmentu też bym się raczej pozbyła, a i bez uszczerbku dla wiersza cały ten wers można by (wg mnie) usunąć. Poza tym - wszystko fajnie, mimo że tekst oparty na dość pospolitej metaforze (życie jako ognik), ale u Ciebie przyznam - ten ognik nie jest taki zwyczajny :) Pozdrawiam serdecznie :)

Interesujący, krótki i wyrazisty wiersz. Widzę, że po edycji i interpunkcyjnie wszystko się zgadza. W związku z tym nie mam zastrzeżeń, choć osobiście zwykle porzucam znaki przystankowe w swoich utworach. Pozdrawiam :)

Cudna ta piosenka :) Pomimo swojej pomroki subtelna i może nawet trochę baśniowa. Zaśpiewała mi się, nawet nie przeczytała. Najlepszości, D.

Jakkolwiek lubię turpistyczne, ostre erotyki, tak nad tym bym trochę popracowała. Wg mnie niepotrzebnie starasz się tu o rymy, miejscami pozbyłabym się też niektórych słów, bo mącą płynność czytania i czynią wiersz przegadanym, gdzieniegdzie pokusiłabym się też o zmianę szyku zdania. Ale to moje postrzeganie Twojego tekstu, uczyń z tym, co uznasz za stosowne. Treść wiersza mimo wszystko uważam za godną uwagi. Pozdrawiam :)

Bardzo spodobał mi się ten wiersz, klimatem przypomina mi ludowe pieśni żałobne lub średniowieczne ballady. A pointę odczytuję jako przytyk w stronę niewierzących w żadną pozazmysłową rzeczywistość, którzy w obliczu śmierci stają się... biedni, bo odbierają sobie szansę na nieśmiertelność i zaświatowe luksusy :) Ale to ja tak czytam. Pozdrowienia :)

Jeszcze jedna sprawa mi się przyckniła w tej kwestii - odnośnie tego, co napisał Ithiel w sprawie decyzyjności autorów: przed publikacją danego utworu w tomiku wypadałoby autora o zgodę zapytać, to że jego praca została wybrana nie oznacza, że musi przystać na zamieszczenie swojego tekstu w tej formie.

Bardzo czuły, melodyjny wiersz spisany lekkim piórem, prostymi słowami. Miejscami z pewną złością, ale i tak niezmiernie uroczo. Warsztatowo też nienagannie. Czyli - kończąc już - podoba mi się :) Pozdrawiam z wyrazami sympatii :)

Mięsisty, punkowy kawałek, z którym trudno się nie zgodzić :) Każda władza jest gwałtem na ludziach, że tak się posłużę anarchistycznym, bądź co bądź w dużej mierze prawdziwym sloganem. Pozdrawiam :)

Dobry wiersz :) Peelce tylko jeszcze powiem tak: Nie myśl, że trzymając się życia postępujesz niewłaściwie. Jakkolwiek trywialne to by nie było... Pozdrawiam :)