Czarek Płatak

bloodhunter scarymovie znowu ścieżkę do naszego domu zjadły rzeki i jak zacznie się wiosna to wszystko spłynie zbutwiną z nutą geosminy zmoczy od stóp do czubków twoich kręconych włosów mnie przytul zabierz stąd gdzie mrok rozdrapuje plecy pozwól się wtulić kiedy za ścianą cienia warczenie i chrzest pazurów orzących ziemię w przedśmiertnych konwulsjach i sierść jeży mi się na grzbiecie jestem z nimi w tym lesie tulę kark od wystrzałów w skórę mam wbite igliwie łąka oddycha przedświtem ze świtem robi się cicho o świcie zwierzęta kładą źdźbła traw idąc do ciebie pozrywać już wszystkie fladry żebyś mogła zasnąć złożywszy głowę na mchu

Przejmujący i dojrzale szczery - mocno wybrzmiewa spotkanie z własnym zranionym 'ja'. Najbardziej działa tu kontrast między czułym wołaniem a tym jednym, oskarżycielskim: 'ty'.

eee tam. Nie odkładać nic proszę. Jedno wymaga drugiego 😉

Aktualizacja zastępuje pamięć i sumienie. Technologiczne metafory tworzą chłodną, ale bardzo sugestywną wizję nadpisywanej rzeczywistości.

smutne przypomina mi te chwile szoku kiedy poraz pierwszy docierało do mnie dobitnie, że to jednak dwie dusze,dwa ciała

@huzarc dzięki:) @Myszolak niestety można i tak @Pisarzowiczka dziękuję serdecznie @Jacek_Suchowicz dzięki, pozdrowienia @Berenika97 dziękuję, jedno dobre z tego rozbicia, że można przeczytać takie komentarze. @Gosława a każde z miejsc złe i nie to @Nata_Kruk jest gdzieś lecz nie wiadomo gdzie @vioara stelelor zamieszka, zamieszka - tyle ile pisania kolejnego wiersza. Pozdrawiam @Natuskaa @KOBIETA @wierszyki @Waldemar_Talar_Talar @APM @sisy89 dziękuję pozdrawiam

To bardzo sugestywny i współczesny wiersz. Podoba mi się kontrast między światem cyfrowym a zmysłowym, ludzkim doświadczeniem - zapach lawendy (muszę pożyczyć Ci moje malwy do wierszu:), szelest sukni, czułość. Szczególnie mocny jest obraz 'słońca zamieniającego się w martwy piksel', który dobrze oddaje poczucie oddalenia od prawdziwego życia.

@MIROSŁAW C. dzięki za czytanie

Bardzo poruszający wiersz. Podoba mi się, jak odwracasz sens słynnego 'exegi monumentum' - zamiast marzenia o pomniku zbudowanym ze słów pojawia się sprzeciw wobec tej martwej nieśmiertelności. Ten posąg z kruszcu, który błyszczy, ale nie potrafi kochać ani ogrzać drugiego człowieka, jest świetną metaforą próżnej sławy. Najmocniejsze jest jednak zakończenie: wybór życia i miłości zamiast literackiego pomnika. To bardzo ludzkie i bardzo prawdziwe - jakbyś przypominała, że prawdziwą nieśmiertelnością nie jest pomnik, lecz to, czy ktoś kiedyś powie o nas: - umarł kochany.

To taki mit zmęczonych ludzi. Chociaż czasami tego światła wcale nie w nadmiarze.

To bardzo cichy, delikatny wiersz o miłości rozumianej jako dobroć i nienaruszanie drugiego człowieka. Podmiot nie chce być gwałtowną siłą, lecz łagodną obecnością - cieniem, spokojem rzeki, myślą, której się nie boi. Kulminacja jest piękna: pragnienie stać się w kimś odpowiedzią na pytanie, którego nawet nie trzeba wypowiadać.

Brzmi jak hymn bliskości i wzajemnego przenikania. 'Zorza' jest tu kimś więcej niż osobą - raczej światłem, obecnością, która daje sens i uspokaja pamięć. Wiersz mówi o miłości tak pełnej, że słowa przestają być potrzebne, zostaje tylko ciepło, oddech i wspólna przestrzeń istnienia.

Ten 'nienawidzony' wiersz jest jak pęknięcie w życiu: dzieli je na jasną część (szczęście) i ciemną (to, co przyszło później a posteriori). Bardzo mocny jest obraz 'oczu jak dwa Jeziora Aralskie' - wyschnięte, słone, pełne rdzy. To sugeruje ogromny koszt emocjonalny. Końcówka robi ciekawy zwrot: podmiot jakby porzuca ludzką formę i rozpływa się w naturze - w kolorach, motylu, fali. Zostaje tylko ślad oddechu w rosie przy czyichś stopach. Brzmi to jak cicha obecność, która trwa mimo wszystko.

Przyjemność czytać i samemu przenieść się spowrotem do swojej babci,na tamtą wieś. Dziękuję

miejsce na ziemi słyszałaś o tym że wszędzie dobrze gdzie nas nie ma to ja właśnie jestem wszystkimi miejscami jednocześnie pewnie dlatego do dziś nie znalazłem tego mojego

@huzarc @iwonaroma @hollow man @Myszolak @Rafael Marius @KOBIETA @sisy89 @Marek.zak1 dziękuję pozdrawiam @wierszyki powinna !

@Gosława moja umarła na kilka lat przed śmiercią. Bolało, że jak się stało to już tak nie bolało... @Berenika97 uuch, dziękuję. Nic więcej nie mówię @vioara stelelor najgorzej, że to jest samookaleczanie. Często otwarcie jedynej blizny wystarcza tylko na jakiś czas. @Nata_Kruk przepraszam, że zasmuciłem. Dziękuję, że byłaś przez chwilę ze mną w tym momencie.

@Nata_Kruk dziękuję:)))

@Berenika97 właśnie! a jeszcze fajniej kiedy kilku myśli co innego:)))

tatuś stworzę o tobie pieśń wyszczam za siebie rzucę w świat samą wychowam ją sobie pięściami obetrę łzy i wstyd z twarzy przepiję pieśń jak wypłatę niech wszyscy w bloku usłyszą w refrenie zamknę brzęk flaszek ten ślad kropel krwi na ścianie

@KOBIETA cytując klasykę - jeszcze płynę,ale lód nade mną zamarza

brzmi jak ciche, bolesne uniesienie ponad doświadczenie przemocy

Stworzyłaś dialog, w którym pragnienie nie jest jedynie namiętnością, lecz świadomą wymianą sił - Twoje 'ja' płonie, burzy się i kusi, a 'ty' odpowiada nie rywalizacją, lecz dopełnieniem; pokazujesz relację, w której intensywność nie niszczy, lecz stapia dwoje ludzi w jeden, wspólny żywioł.

satyra na współczesne postrzeganie miłości jak produktu z gwarancją, w której rozczarowanie zastępuje idealizację.

Czytam jakby pod pozorem wspólnej nocy kryła się samotność, emocjonalna martwota i powolne osuwanie się w wewnętrzny mrok.