lena2_

nie dziw się gdy serce stygnie przybiera barwy ochronne są słowa z mocą rażenia których się nie da zapomnieć przylgną głęboko pod skórą wejdą w krwioobieg jak cienie można znów głowę podnosić ale już z innym spojrzeniem

Dziękuję za Twoją obecność, mimo że przez pomyłkę opublikowałam tutaj:):) miłego dnia:)

Najbardziej mnie urzekły ostanie strofy:):) przesyłam serdecznosci:)

Bereniko mnie również ten wiersz jest bliski, przekonałam się na własnej skórze jak kruche jest życie. Nie odkładajmy nic na później, bo może go nie być:):) z podziwem jak zawsze:):)

Śliczny wiersz, piszesz niezwykle lirycznie:):) pozdrawiam:)

Wrastamy w siebie jak drzewa, kołysząc wspólne konary, a losy wzajemnie plotąc, gubimy liście do pary. I tylko czasem w prześwitach, wiatr gniewne nuty rozpina, jakby chciał sprawdzić czy jedno, potrafi drugie podtrzymać. A chłód , co kruszy ramiona i nagłą przejmuje grozą, odchodzi cicho na palcach, zdumiony naszą symbiozą.

Ciszę się , ze mój wiersz był inspiracją:):) serdecznosci:)

Śliczny wiersz:):) listy na dnie szuflady przechowują pamięć dni minionych:):)

Wspaniale opisane spotkanie, gdzie grają maski i nie ma prawdziwego porozumienia:):) serdecznosci Bereniko:)

postarzały się listy od ciebie zżółkły kartki przywiędły koperty ale słowa zatrzymane w biegu pulsują nadal tamtą tęsknotą rozgarniam litery żeby ogrzać dłonie

@Charismafilos Dziękuję serdecznie:) @Berenika97 Cieszy mnie Twoje uznanie:):)serdecznosci:) @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Talarku:):)

świetny wiersz:) nawlekanie nowego naszyjnika z dni które mają nadejść, ale z mocną nadzieja na lepsze:):)

Zachwycasz Bereniko tym wierszem:):)

moje miejsce na ziemi to przestrzeń między światłem a cieniem śmiechem a płaczem słowem a milczeniem kiedy tu wracam wyczuwa niezmiennie mój oddech i ślady stóp

No i cóż z tego że ciało więdnie, a lustro zmarszczki dostrzega. Skoro się dusza wesoło śmieję, że prawom biologii nie podlega. serdecznosci Alicjo:):)

Cuuudowna liryka:):) pozdrawiam z podziwem:):)

Gorzka ta Twoja refleksja, ale jakże prawdziwa, też się nadziwić nie mogę jak świat się sprzedaje...pozdrawiam Bereniko:):)

Czasem gubię się w półsłówkach, w pół tonacjach i półcieniach. Kiedy karmią mnie półprawdą, to wychodzę od niechcenia. Czasem biorę za półdarmo i oddaję połowicznie. Zdarza mi się o północy, tworzyć w półśnie wersy śliczne. Często pytam się półszeptem, czego pragnie ma połówka. Zatrzymując się w pół kroku, żeby nie wyjść na półgłówka.

Pięknie opisany moment między nocą a dniem, gdy pomału odradza się życie po przebudzeniu:):) z podziwem:):)

@michal_stefan Dziękuję:):) @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję za zajrzenie :):) @Berenika97 Cieszę się:) pozdrawiam serdecznie Bereniko:):) @Migrena Dziękuję za uznanie:):)

Piękny wzruszający wiersz...tej rozpaczy to chyba nie można ująć w słowach...

Czyli z jednego źródła wyszliśmy i do niego wszyscy wracamy:) ciekawy wiersz:) pozdrawiam Iwonko:)

Ludzie wrażliwi na piękno przyrody chyba czują wszystko mocniej i piękniej, Twój wiersz świadczy o tym:):)

Dokąd pójdziesz, gdy opuścisz siebie, rezygnując z dobra i światła? Zgubisz drogę i jasny kierunek, a pogrążysz się w piaskach i zaspach. Weź ze sobą chociaż uśmiech matki, z ciepłym słowem , ukryj za pazuchą. Może wyjmiesz je kiedyś ukradkiem, gdy zapłaczesz nocą ciemną i głuchą.

Świetny:):) serdecznosci:)