lena2_

Bereniko cudny wiersz, moje klimaty:):)

jeszcze kiedyś przyjdą lekkie jasne noce sny rozłożą delikatnie na powiekach by łagodnie prowadziły każdy oddech na polanę gdzie się srebrem mieni rzeka i unosi każdą kroplę ze spokojem jakby dawno znała sekret przemijania więc nie musi nadaremnie walczyć z nurtem lecz pozwala czystej wodzie toń odsłaniać

Bliskość,( spanie na łyżeczkę) jest chyba receptą na " zawsze" pozdrawiam Alicjo:):)

Piszemy własny scenariusz a życie podmienia role i to co miało być w górze, tak często bywa na dole. Można rozmnożyć pytania, bezsenność wiele pomieści. Albo uwolnić pokorę, gdy rozluźniamy pięści.

Ja niestety lubię sobie dodawać myśli, stąd często moja bezsenność. Bardzo dobrze oddałaś ten moment zamykania dnia:):) pozdrawiam serdecznie:)

mamie w twoich oczach szukam błysku zrozumienia zagubił się w gęstej mgle splątanych myśli i nagle wszystko wokół stało się obce choć usta zapomniały już moje imię uśmiechasz się jeszcze rozpoznajesz sercem

@Berenika97 Bereniko dziękuję za Twoje piękne komentarze:):) @Jacek_Suchowicz Jesteś niezawodny:):) @tie-break Dziękuję za uznanie:):) @Charismafilos Dziękuję! @bazyl_prost To prawda, pozdrawiam serdecznie:):)

To co nas różni bywa siłą, która pozwala świat tłumaczyć. Ja ci przybliżyć pragnę sacrum, ty mnie profanum częściej raczysz. Kiedy w poezji się zatracam, prozę mi tworzysz wciąż na nowo. A gdy w szarości życia toniesz, podaję ratunkowe słowo. Z odmiennej gliny ulepieni, wciąż się dzielimy jednym chlebem. Łatwiej połączyć różne światy, gdy świt różowi wspólne niebo.

chłód wyludnia ulice legitymując bezdomnych niektórzy zdążą po talerz anonimowej zupy innym ustala tożsamość na miejscu

Niesamowity ten tryptyk, pełen żałoby ale i cichego pogodzenia się, puenta robi wiersz lżejszym i spokojnym. Podziwiam Bereniko:):)

A jednak ten wiersz wydaje mi się szukaniem Boga pomimo niewiary...serdecznie pozdrawiam:):)

Druga część równie przejmująca:):) serdecznosci Bereniko:):)

Przepiękny wiersz:) niezwykle sugestywnie opisałaś te żałobę, pustkę która powstała po odejściu bliskiego człowieka:):) z podziwem:):)

Niezwykle subtelnie- intymny wiersz:):) pozdrawiam serdecznie:)

zobacz zima już dojrzewa w naszym sadzie obejmuje kruche drzewa w białym walcu jakby chciała wypróbować czy potrafią znieść zawieje i śnieżyce w mroźnym tańcu nim zaśmieje się gałązka jasnym kwieciem nim skowronek zawtóruje jej w zachwycie oglądajmy poprzez szybę oszronioną spektakl który się przeplata z naszym życiem

Wiele razy sprawdzało mnie życie, podsuwało przeróżne wybory. Lecz jak trzcina, złamana w połowie , prostowałam konflikty i spory. Ile jeszcze jest lekcji przede mną, jak odrobić je zanim przeminą? Aby kiedyś w oddechu gasnącym, uśmiech zakwitł na ustach. Pomimo.

Wiele takich stworzeń będzie marzło tej zimy, choć pewnie i bezdomni tego losu doświadczą:)poruszający wiersz Bereniko:):)

z każdej drogi wracam do domu który czeka jakby brał mnie w ramiona chociaż często już nikogo w nim nie ma lecz to miejsce wciąż pamięta wszystkich

"Twoje słowa - jak tłuczone szkło. Rzucasz je pod nogi, a ja idę boso." Ech...mocne, prawdziwe, przejmująco napisałaś:):)

ech:) przez chwilę miałam zdrożne myśli:):):) bardzo zmysłowy erotyk:):)

dopóki mogę chwytam światło niech zalśni chwila w łez mgławicy aby rozpoznać w sobie drogę resztę zostawiam Tajemnicy

@Berenika97 Dziękuję Bereniko:) próbowałam za pomocą metafory snu, oddać jak wyglądałby świat bez Boga. serdecznie Cię pozdrawiam

śniłam że nie było Boga świat w pustkę zaczął wpadać a słowa leciały przez ręce i chwiałam się w posadach

Wspaniały wiersz, niezwykle subtelnie opisujesz ta bliskość:):) WSZYSTKIEGO DOBREGO BERENIKO, DUŻO PIĘKNYCH WIERSZY!!

każdy oddech jasnej chwili troski dużej i tej małej wszystko było cennym darem szytym wprost na moją miarę WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO W NOWYM ROKU!!