lena2_

*** Coraz mniej dostrzegam, powodów do złości, kiedy odnajduję, w sobie punkt ciężkości. *** Przeszłości zmienić nie sposób, wyrównać salda nie umiem, ale bez skargi z godnością, potrafię przyjąć rachunek. *** Choć ludzie szukają siły, pomiędzy ziemią a niebem, najczęściej znajdują wtedy, gdy przekraczają siebie.

Moje dzieciństwo zarosło trawą, pamięć nieliczne ścieżki odświeża, by nie zapomnieć drogi do domu, chociaż pierwszego już dawno nie ma. Zatarły ślady strzechy i pola, umilkły miejsca sercem związane. Jednak wspomnienia mgiełką okryte, budzą mnie czasem nad samym ranem. I snują myśli w barwne kilimy i przeplatają w tamtej osnowie. Słowa wdzięczności za piękne lata, które już tylko wierszem wypowiem.

Nietuzinkowy wiersz, można tu podłożyć przeróżne opcje:):) jak zawsze z podziwem dla Twojej twórczości:):)

zachwyca w ogrodzie róży pąk choć już przekwitają piwonie wsłuchaj się w mądry natury śpiew ta pieśń jest o tobie i o mnie

@Berenika97 Pisząc " poeci" miałam na myśli Ciebie:):)

Taki ten wiersz fikuśny:) masz dobre pióro do takich wierszy:):)

Chyba tylko poeci potrafią tak opisać, magię majowego zmierzchu:):) pozdrawiam Bereniko:)

można przez lata trzymać głowę gotową na skinienie aż dusza wyda stłumiony krzyk i przenicuje spojrzenie

@Berenika97 Dziękuję serdecznie:):)

Sama prawda w Twoim wierszu:):) ale tutaj panują raczej koleżeńskie zwyczaje:):) pozdrawiam Violu:):)

Masz bardzo subtelne pióro, piszesz z nostalgią i delikatnością:):)

To prawda, czasem tak bywa jak w Twoim wierszu, wena stawia opór, ale ja uważam , że nic na siłę:):) serdecznosci:)

To prawda, dużo zależy od wrażliwości czytelnika:):))) serdecznosci Jacku:):)

Składają się we mnie wersy, jak dni przez życia koleje. W jednych rytm bije dokładny, z innych, do dzisiaj się śmieję. Bywają wersy bezradne, jak sny spłakane nad ranem, gdy niebo znowu zamknięte, a w duszy wieczny remanent. I są też strofy safickie, w ich żyłach płynie odwaga, do walki z wiekiem ( nierównej) więc z puentą, jeszcze się zmagam.

Wspaniały wiersz:) dla dzieci rozwód to tragedia, ale jakoś w dzisiejszym świecie spowszedniało to wszystko...serdecznosci Bereniko:)

Poruszający wiersz, czytałam o " Mateczce"- Wielki Człowiek:)

Miewa się całkiem nie najgorzej, a nawet ma wskaźniki wzrostu. Żadnych wyrzeczeń i poświeceń, bez ograniczeń ani postów. Ochoczo mu się przyklaskuje, stawiając znów na piedestale, Musi wciąż zdobić własną ścieżkę i nie przejmować się już wcale. I chociaż ma nieświeży oddech, nadęte miny często stroi. Bo jednak rośnie, rośnie w siłę. Świat się zapatrzył na egoizm.

No smutne to wesele, przynajmniej dla panny młodej bo pan młody już sobie urabia żonę...pewnie gdzieś w świecie do dzisiaj są takie wesela:) serdecznosci Bereniko:):)

Masz lekkie pióro, czyta się jednym tchem, dzisiaj zabawnie, na pstro:):)

Czy twoja dusza umie nucić melodię, dając ukojenie myślom od żalu poranionym, które uparcie walczą z cieniem? Czy twoja dusza umie tańczyć i rytm połączyć z biciem serca, aby nie mylić dłużej kroków, i mieć dla siebie więcej miejsca?

@Alicja_Wysocka Ach wybacz, nie zakumałam:) w sumie fajne porównanie, wiersze - nasze dzieci:) pozdrawiam:)

@Migrena Twoje komentarze są niezwykle pochlebne ale chyba na wyrost:) niemniej dziękuję bardzo:) @viola arvensis Dziękuję Violu za Twoje niezmiennie miłe słowa: )@Alicja_Wysocka Nie bardzo rozumiem? @Berenika97 Pieknie to ujęłaś Bereniko:) serdecznosci:):)

Są ludzie odporni inaczej, choć ciałem podobni do innych, lecz ducha wielkiego, więc siły, nie muszą budować na winnych. Potrafią przygarnąć drugiego, wraz z jego historią rozdartą, bo wiedzą, że często nadzieja, ostatnią dla niego jest kartą. Nie dziwią się ludzkim słabościom, nie robią z sumienia mównicy, a życie przyjmują z pokorą i wierni są tej tajemnicy.

Piękne przesłanie wiersza. Mówią, że wszystkie choroby pochodzą z zapiekłej urazy i złości. Serdeczności Violu:):)

Nawrócony Pewien emeryt z małej Żmudzi, lubił pogderać i marudzić. Kiedy wartość słowa, przemyślał od nowa, to wyszedł z wierszami do ludzi. Zapaleniec Pewien piroman ze wsi Żegota, brakiem zajęcia się nie kłopotał. Pomysłów pełna głowa, nie dawała próżnować, w rękach paliła mu się robota.