Stary_Kredens

Dzięki za czytanie i plusa. Tak są pytania na które trudno odpowiedzieć Pozdrawiam kredens

powiedział ktoś poza iluzją rzeczywistości kryje się kraina marzeń co jeśli zbłądzisz w tej krainie trafisz w labirynt ściana ściana i znów pełną piersią nie zaczerpniesz powietrza by móc iść dalej? musi być jakieś wyjście? na pewno poza granicą są granice i ta ostatnia a poza nią? widzisz tak właśnie otwiera się nieskończoność nigdy nie zamkniętym pytaniem

Dzięki za plus Pozdrawiam

To "też jakoś mi tu nie pasuje" , że Ty pomyślałeś to nie dziwota , ale ona chyba zajęta praniem ? Pozdrawiam Kredens

Dlaczego wydawało ?, właśnie w takich chwilach można znaleźć jak najbardziej Pozdrawiam Kredens

Dzięki za czytanie i enigmatyczny komentarz Pozdrawiam Kredens

Kiedyś też widziałam podobne zjawisko, uważam , że ładnie to opisałaś Pozdrawiam Kredens

Dzięki Alino Pozdrawiam Kredens

A , zupełnie słusznie Dzięki pozdrawiam Kredens

moja historia była inna szła obok a mnie się wydawało że razem domek z kart zdmuchnęły słowa ich moc znałam tylko ja coś jak klucz zaklęcie tyle tylko że odczarowało zamiast zaczarować nie pytam już dlaczego nigdy bym nie pomyślała nawet że może być mi to tak obojętne

ciekawe , jest w wierszu aura tworzenia i związanych z nią nadziejach - owoc, lecz równie dobrze piszą mdłe muchy swoja opowieść. Może tak , a może nie? Pozdrawiam Kredens

Psiakrew , cholera i w mordę od dzisiaj i żadnych pozdrowień

Tak wielkie zauroczenie jest , ale wielkiej poezji u mnie nie ma to fakt.Schulz , każde słowo to poezja tworzące w magiczny świat np. ogrodu , ale ja znalazłam tu też różę z innej powieść Noce i dnie , rano po burzy ziemia pachniała piorunami a pani Barbara kawałkiem sznurka znalezionym w kieszeni fartucha podwiązywała krzak róży. Wszystko się tak ze sobą splata , i snuje w skojarzeniach , ale przecież pierwowzoru się nie doścignie , a już na pewno nie Schulza , on jest unikatowy i to na skalę światową . Cieszę się , że ja sama też to dostrzegam i potrafię się nim nieustannie, po raz nie wiadomo który, zachwycać, wydana teraz na pastwę lata. Pozdrawiam kredens

No dobrze zastosowałam mały retusz, niech tak będzie Pozdrawiam kredens

oj tam , oj tam Pozdrawiam Kredens

Znów lato Schulza ciepłe kwadraty słońca koc pod drzewem nowa cerata lepi się od soku morele dojrzały w obłędzie ogrodu gdzie Pan przykucnął brzydki jak zawsze i jak zawsze gotowy do rozpłodu w butelki zielone w słoje brzuchate łopiany bezwstydnie kryją podchmielenie bogów ziemia pachnie deszczem wchłania o świcie po burzy rozkwita różą

Dzięki i pozdrawiam kredens

Dzięki za czytanie i komentowanie zawsze to miło , gdy ktoś czyta to co zapiszemy choćby najskromniej Pozdrawiam Kredens

dla mnie chciałaym , by Bóg był moją tarczą , choć honor owszem bardzo ważny , ale i to można stracić Pozdrawiam kredens

Pozdrawiam również Kredens

Dzięki za czytanie i komentarz Pozdrawiam Kredens

Tak , ale chciałam tym wierszem powiedzieć , że życie to gonitwa i ucieczka jednocześnie i dlatego schwytanych , bo uciekały nie wiadomo dokąd , nie jesteśmy bowiem w stanie racjonalnie odpowiedzieć po co żyjemy i dokąd zmierzamy odpowiedzi takie zawsze ocierają się o wiarę , a tę nie każdy posiada choć tego oczywiście w wierszu już nie ma , ale może otwiera takie dyskusje . Może? Pozdrawiam kredens

Co do liter masz rację, co do ciekawości tekstu , no cóż każdy odbiera po swojemu, dzięki za czytanie i komentarz Pozdrawiam Kredens

świt goni świt uciekają w historię można tam odnaleźć strzępki słów gestów uczuć schwytanych w pętlę czasu dzisiejszy też tam trafi skoro zaistniał jutrzejszy może mieć znamiona ucieczki doskonałej

Chciałabym, ale... Wiem, że może chwilowo tylko Nie mam nic do powiedzenia Choć zasób słów jest niezmiernie duży Do wykorzystania Od pokoleń, co go wypracowały Lecz trzeba tu własnych myśli By je uszeregować w zbiór nowy i ciekawy Coś niby w umyśle kiełkuje Niepewnie i jakby po omacku Chciałoby się wyrwać, wystrzelić Do światła, prawdy, niezwykłości Piękna, przestrzeni Lecz ścieśnione w obrębie Własnej niemożności Usycha, tak po prostu Z braku weny.