Alicja_Wysocka

@MIROSŁAW C.Tylko się nie pogubcie w tej pralce, bo ile osób znam, to mówią, że pralka kradnie skarpetki :)

@Migrena Ten wiersz się wylewa. Jak rzeka po roztopach, która nie zna jeszcze swoich brzegów. Ma gwałtowność po ojcu, czyli po autorze :) Widzę nie jest tylko intensywność patrzenia. To jest niemożność pomieszczenia świata w sobie i o nadmiarze życia, który boli.

@vioara stelelor Twój wiersz ma w sobie coś, co lubię - nie tyle obietnicę, co decyzję. I chyba najbardziej podoba mi się to, że nie ucieka od przymrozków, tylko je uwzględnia. Zobaczymy, jak ten naszyjnik będzie się układał dzień po dniu :) Ja lubię rzeczy, które nie kończą się po pierwszym słońcu.

@Berenika97Och, jaka zmysłowa liryka intymna. Wiersz jest intymnym wyznaniem, rodzajem sprawdzianu lub oczekiwania wobec drugiej osoby. Podmiot liryczny poszukuje kogoś, kto będzie nie tylko kochankiem, ale przede wszystkim duchowym powiernikiem, zdolnym do udźwignięcia jej intensywnych emocji. Nastrój jest zmysłowy,pełen ciszy, ale i pragnień.

@PisarzowiczkaZostawiam uśmiech :)

@Wiechu J. K. Bardziej chodziło mi o to, że wtedy nie było Internetu

Gdyby się nie zmieniało, ten wiersz czytałoby niewiele osób, coś za coś.

@poezje_krzyczane Jakoś przeraźliwie smutno się zrobiło - czytałam tę powieść. Dziękuję za pamięć.

@Leszczym No co? :))) @violetta, @Christine, @LessLove, @vioara stelelor, dziękuję i Wszystkim gościom

@lena2_ tak to bywa w naszym życiu cosik sklecę nie w połowie dobrze mieć zupełną rację lecz się myli każdy człowiek

@vioara stelelor Ładny, lekki obraz. Ma w sobie spokój.

@lena2_

@Marek.zak1 i lepsze od tabletek na odchudzanie :)

@leszek piotr laskowski, @piąteprzezdziesiąte, dziękuję :)

@Poet Ka, @Marek.zak1 Maj w Saskim Ogrodzie pachnie koronkami i wstążeczkami, a walc Sempolińskiego przypomina, że dawny wdzięk miał swój własny język – lekki, zabawny i pełen uroku. Marku, nie słyszałam tej piosenki - a bardzo poprawiła mi humorek, dziękuję :)

@MyszolakDziękuję za pochylenie się nad moim bazgrołkiem, serdeczności :)

@MrokiDla mnie to bardziej zapis wewnętrznego przeżycia niż klasyczny wiersz z obrazami i rytmem. To taki intymny monolog, medytacja nad obecnością drugiej osoby i jej wpływem na naszą duszę.

@Migrena Wstrząsający i zimny jak lustro prawdy o ludzkiej pustce – wiersz, który nie pozwala oderwać wzroku, zmuszając do spojrzenia w to, czego zazwyczaj nie chcemy widzieć. Serdeczki :)

@LessLove Piękno w tym wierszu nie gaśnie, nawet gdy róża zwiędnie – bo prawdziwa miłość pamięta kształt i zapach, nie tylko kolory.

@vioara stelelor Dziękuję za Twoje spojrzenie - ja zostawiam ten wiersz bardziej w niedopowiedzeniu.

@Berenika97 Można prywatnie, można w półcieniu. Czasem serce nie mieści się w sobie i otwiera okno na świat - krzyczy, choć nikt nie słyszy do końca. Słuchać - to nie znaczy słyszeć. Kiedyś usłyszałam radę: jeśli chcesz, żeby cię naprawdę słuchano - mów ciszej, nawet jeśli świat woła głośniej.

@iwonaroma Wiesz, dwie osoby potrafią zrobić duży chaos, a Ty upięłaś to w kilku słowach, brawo! Pozdrawiam :)

@vioara stelelor Masz rzadką zdolność: nie opisujesz rzeczy, tylko pozwalasz im się wydarzać w języku. Dzięki temu czytelnik nie patrzy – ale wchodzi w środek. To jest wiersz czuły, miękki, niosący światło – taki, który nie próbuje być wielki, a i tak zostaje pod skórą i trafia dokładnie w to miejsce, gdzie słowo zaczyna już nie tylko znaczyć, ale i dotykać. Może Cię zapytać, czego pragniesz… ale boi się, że nie wszystko będzie mogła Ci dać. Czasem największa siła uczucia kryje się nie w jego natężeniu, ale w tym, ile przestrzeni potrafi zostawić drugiej osobie.

@Nata_Kruk Dziękuję Nato i Tobie szczęśliwej wiosny :)

@Andrzej P. Zajączkowski , @Stukacz, @KOBIETA, @iwonaroma, Dziękuję za ślad :)