wiedźma

Dziękuję. Pozdrawiam.

Kiedy odejdą już wszyscy, których kochasz szczerze, Zostaniesz sam na ziemi, w pamięci ich mierząc, Pomyśl: jestem tym, co ich w sercu ma żywych, Zapal znicz, by ich obraz pozostał prawdziwy. Spójrz w ognia płomień - on z wspomnień Ci doda siły, Przyniesie spokój i ukojenie w tej trudnej chwili. A gdy przyjdzie dzień ostatni, czarna dama do drzwi zapuka, Otwórz serce i powiedz: "Żyłem by ich pamiętać". I odejdź, by złączyć się z nimi na wieki .

Dziękuję, kwiaty uwielbiam 💚

Dziękuję, tego mi dziś było trzeba. Pozdrawiam.

Bardzo podoba mi się forma. Ulotne chwile . Pozdrawiam.

@Migrena Piękny i bardzo osobisty wiersz, bardzo emocjonalny. Pozdrawiam

Kolejny raz nic dodać, nic ująć. Cudownie ujęte !!

Dziękuję , jest mi bardzo miło .

Tak, rymy nierówne i wkradła się literówka - większa czujność przy pisaniu się przyda haha . Faktycznie chciałam, aby był dowcipny. Dziękuję za komentarz.

Dziękuję .Ja zostałam wierną fanką Twojej twórczości . Pozdrawiam serdecznie.

Fircyk subtelny zamieszał mi w głowie, Tuzin kobiet rozkochał już w sobie . Brunetki, blondynki i rude mrugają oczami, gdy kroczy dumnie . Po co Ci taki? - mój rozum szepcze, lecz serce nie słucha, On butami je zdepcze. Serce rozumu nie słucha, gdy zima swój biały płaszcz chowa i wiosna przebiśniegi budzi. Zielenią się pierwsze liście - serce bije, on się śmieje - butami je zdepcze.

Odniosłam to same wrażenie . Nic dodać, nic ująć . Pozdrawiam.

Dziękuję.

@Poet Ka, @michal_stefan, dziękuję bardzo :)

Dziękuję bardzo.

Dziękuję za komentarz i uwagi . Już śpieszę poprawić . Pozdrawiam.

Chodź - zatańczymy, /Ostatni raz/, Chodź- uśmiechniemy się do siebie, Chodź - zaśpiewajmy, Chodź .... / już idę do Ciebie/, Wśród łąki traw, Do pieśni ptaków , Do ody ich wolności, Dotknij mojej dłoni, Muśnij moje wargi, Poczuj dotyk mojej miłości ... /Odszedłeś /- Kropla deszczu spadła, Z oka spłynęła łza, Krzyk duszy- Bezgłośny, Serce łka . Kropla deszczu znowu spada, A z oka kolejna łza, Miesza się deszcz ze łzą, Oto cała ja.

Tak .Dziękuję.

Rozmawiałam z wiatrem, słońcem, deszczem, gradem... Pytałam ich, czy widzieli dziś mojego tatę. Byłeś tam ? wróciłeś ? słyszałeś wołanie ? Zostań, Tatku z nami, Bardzo Cię kochamy! Nie odchodź jeszcze, walcz i obudź się, proszę... Życie bez Ciebie nie uda się, proszę... To Ty byłeś spoiwem, który wszystko spina... Bez Ciebie nie widzę sensu istnienia . Byłeś dla mnie tarczą i nauczycielem , Byłeś dla mnie zawsze najlepszym przyjacielem ... I choć muszę żyć, wszystko we mnie codziennie umiera, Stoję nad zimnym grobem i czytam tabliczkę z Twoim imieniem ...

Pięknie ujęte ;) dziękuję bardzo, pozdrawiam.

Ten fragment mnie najbardziej poruszył, bardzo autentyczny . Utożsamiam się . Pozdrawiam.

Sprawiedliwie to nie znaczy równo, to znaczy, że każdy dostaje to, na co zasłużył, Nie to, czego pragnie, nie to, co chce mieć, ale to, co fortuna uważa, że mu się należy. W nierówności jest sens ukryty, każdy dostaje to, co mu fortuna przynosi. I to jest sprawiedliwość, choć boli, że nie równy jest to podział, że nie zawsze to, co chcemy mieć, jest tym, co chcemy i możemy otrzymać lub dać.

Bardzo dziękuję. Pozdrawiam.

Wiersz jest wspaniały. Kapitalne zakończenie .

To już inny jej wymiar ....To cisza taka, powiedzmy , absolutna ...