EwelinaWawrzyniak
-
Postów
7 -
Dołączył
-
Ostatnia wizyta
Treść opublikowana przez EwelinaWawrzyniak
-
Siódmy mój taniec
EwelinaWawrzyniak odpowiedział(a) na EwelinaWawrzyniak utwór w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
@widelec posiadam na winylu calutką płytę ;) film kocham i Grzegorza Ciechowskiego również -
Siódmy mój taniec
EwelinaWawrzyniak odpowiedział(a) na EwelinaWawrzyniak utwór w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
@Charismafilos dziękuję bardzo :). Tytuł jest nawiązaniem do filmu “Siódma pieczęć” oraz ostatniej sceny z danse macabre. Napisałam ten wiersz w liceum po obejrzeniu filmu :). -
Cisza czarnego cienia usypia me myśli Kołysze oczy w rytmie bezdennej nienawiści Zamykam szczere serce tym bólem okryte Jak szczyt góry, marzenia śmiercią zdobyte Blask zawistnego płomienia ogrzewa mą bladą twarz Czy mogę na Ciebie liczyć, czy łaski odrobinę mi dasz ? Marznę lecz z lodu powodu, którym twe serce znamione Chęć skończonej udręki. Chęci te nieposkromione Klęczę wiec przed twoimi jak skala twardymi słowami Zamykam w mym spojrzeniu słońce, powiekami Z głowy mej krzyk wydobyty, jakby w gardle zastały Kłaniaj się! Myśli bezpowrotnie osłupiały.
-
Kwitnie na polanie zapomniany kwiat. Nie pamięta o nim juz cały świat. Bo cóż pamiętać? - gdy młody był głupi! Myślę czasem, że może to lubi. Starym liściom słońce blask nadało. Nikt dotąd nie wie jak to się stało. Niespodzianka - te proste słowo się rzekło. i bez tego nawet zdrowe serce by pękło. Wody już nie trzeba. To cudem zwany kwiat. Bo zawirował na nowo przy nim świat. On zwiędnie i zgaśnie - ulotność ma w sobie. Chyba tylko na chwilę postawił się chorobie. Kto widział ten wie, kto nie wie - nie widział. Czy tak jak nas, kat będzie go ścinał? Natura matką mych dziwacznych losów. Nożem nie pogardzi wyznaczenia paru ciosów.
-
Bez tytułu
EwelinaWawrzyniak odpowiedział(a) na EwelinaWawrzyniak utwór w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
@Simon Tracy Dziękuję bardzo :) bardzo mi miło -
Dziś rozbieram się przed Tobą do naga. Zdejmuję każdy płat mej bladej skóry. Czy znajdzie się na to jakaś rada? zdejmuję tu wszystko bez cenzury. Każdy mój pieprzyk jak guzik odpinam, każdą bliznę rozsuwam niczym zamek od torby. Żebra bez pośpiechu pojedynczo rozpinam. Nie boję się już żadnej chłodu groźby! Czy docenisz mnie taką bez kości i szyku? Bardziej niż nagą, w intymności mej szaliku? Czy docenisz nieprawdziwość mego ludzkiego ciała? tutaj dusza ma nie będzie kłamała.