Annna2

@Marek.zak1 może pomoże lewatywa? ale może to drastyczny sposób- lepszy stoperan

@Robert Witold Gorzkowski Dziękuję

@piąteprzezdziesiąte ta a wiesz że poprawiłam? Szukam Twoje tutaj vilanelle dwie- aby ocenić- ale nie widzę?

@piąteprzezdziesiąte ja też nie jestem, a uczyłam się na tym przykładzie https://parlicki.pl/vilanella-o-wschodzie-slonca

@MIROSŁAW C. poetycko i pięknie

@MIROSŁAW C. dziękuję

Na drodze po której wciąż jeszcze idę. Ciebie noszę, jak melodię con moto. deszcz wyżłobił dawno drogie mi Imię. Drzewa dzwonią w tonacji cis-moll. Lotna zieleń barw mimik tą złotą, na drodze po której jeszcze idę. Wiem- banał jak wierzba płaczę. Liść derwiszem, tak jakby przed burzą, deszcz wyżłobił dawno drogie mi Imię. Mój świat jak walc w sam takt con amore, osłodzić czas, niczym os patoką. Po drogach po których jeszcze idę. Mijane drzwi, już nie zachodzę. Sad i ogród nocą tylko chłodną, deszcz wyżłobił dawno drogie mi Imię. Kocham wiem- tyle tylko mogę. Tambur sempre tu ciszą blaszaną. Na drodze po której jeszcze wciąż idę, deszcz wyżłobił na niej Twoje imię.

@Migrena dwie części- pierwsza to anafora- spokojna i poetycka, druga to epifania( w drugim znaczeniu) - olśnienie- nie kategoryczne stwierdzenie- To Ty - mój wszechświat: jasny i ciemny, nierealny i jedyny. Jestem pod wrażeniem!!!!

@Berenika97 Za poranki po nocach zdarzeń, też wypiję ładnie

@andrew tak to prawda- dobro potrzebuje wysiłku. mądry wiersz

@Berenika97 atam zaraz niezwykłą, ale dzięki @Waldemar_Talar_Talar dzięki

@[email protected] - kiedyś zapytano Kukuczkę- po co on w te góry chodzi- czy się nie boi? - Tylko głupi się nie boi- odpowiedział. Aby przezwyciężyć strach. Góral tyś Grzegorz- czy napiszesz coś po góralsku?

@Czarne Słońce ciekawy zapis- podoba mi się. Jest podobny do zapisu (choinka) ostatniego wiersza Wisławy Szymborskiej opublikowanego w "Tygodniku Powszechnym" w 2012 roku Mapa.

@leo a mi pasuje do zimy Bruegla- do cyklu, a właściwie do jednego Myśliwi na śniegu. Bo zimowy siarczysty dzień- wystarczy go ogrzać- będzie już lepszym dniem łatwiejszym by muc zmierzyć się z trudami codzienności. A Twoje dalsze części pasują do cyklu Bruegla kolejnych: Posępny dzień (przedwiośnie, miesiące: luty i marzec), Sianokosy (początek lata, miesiące: czerwiec i lipiec), Żniwa (lato, miesiące: sierpień i wrzesień) oraz Powrót stada (jesień, miesiące: październik i listopad).

@Maciek.J chyba nim nie jestem- ale dzięki. Lubię pisać o mojej Ziemi- o Ludziach stąd. Jestem autochtonką i kocham ją i myślę, że powinnam tak robić- bo zasługuje i Warmia i moi Warmiacy. A Bóg i Maryja Matka- cały cykl życia mojej Rodziny- był jak rok liturgiczny

@Leszczym atam, ale dziękuję

@Leszczym dzięki

@Nata_Kruk dzięki

@Nata_Kruk - mama to mama fajny bardzo

@Jacek_Suchowicz dzięki Vilanelli uczyłam się na Parlickim https://www.parlicki.pl/ @andrew dziękuję

@piąteprzezdziesiąte dzięki. ok

@Simon Tracy i bądź tym Aniołem stróżem, jak Charon co przeprowadza na drugą stronę, by nie bolało więcej. A potem jest dusza jak non omnis moriar. Chcę wierzyć, że człowiek nie wszystek umiera

@Migrena dziękuję. To tylko słowa- ale dzięki. Kiedyś napisałam w obronie kogoś( nie podobał się avatar. Że niby obrażał. Moim zdaniem nic w nim obraźliwego nie było Dziękuję za to, że porusza. Francisco Goia kiedyś napisał : Gdy rozum śpi, budzą się demony. I miał rację. Ale wszystkie demony można zwalczyć gdy ona jest- miłość- zwycięża wszystko. Dziękuję. @Marek.zak1 dziękuję bardzo. Może masz rację

@Robert Witold Gorzkowski dzięki za to skojarzenie. Dlaczego Róża u Eco- symbol życia i śmierci. Nie podważam dogmatów. Na początku było Słowo- a słowo to życie tak silne że wszystko zwycięża. Dzięki Wracaj do zdrowia.

Wiersz przecież nie ma żadnej władzy. Można wziąć tyle tych zachwytów. Zanurzyć się, a i nic się nie zdarzy. Zagrać polifonie, choć nic nie wygramy. Gdy tchu zabraknie ocali z zaszczytów, bo wiersz przecież nie ma władzy. Melozzo da Forli- chmurne daty Śpiew Agnus Dei stałość bytów zanurzyć się w nich, nic się nie zdarzy. Ta Zima Bruegla- twarz całą parzy Upiory Goi groźnych szczytów jak strofy, co nie mają żadnej władzy. Dante wciąż niewart ofiary. Cierniem są bzy, jasnych pyłów zanurzyć się, a nic się nie zdarzy. Gdy życie o kłamstwie marzy śmierć prawdą wyzwolonych świtów. Bo wiersz przecież nie ma władzy zanurzyć się w nim, nic się nie zdarzy.