Ewelina

wieczorem tryskają sokiem - widnokrąg zalewając ciepłem z poszarpanych skórek okręgi a dalej palta ciemne... starszych kobiet pochmurne szeregi dojrzewają uparcie - młodości nie pierwszej zamykam w porysowanym szkle zachwyt i niepewność jutra ściskam serce pamięcią lat dziecięcych z dziwnym wyrazem zasypiam... twarz zastyga, tężeje uśmiech a dalej pierwsza zmarszczka i siwe włosy na horyzoncie rozwidlenie nie całkiem łagodne zagarniam spojrzeniem wszechświat bezczelnie, niemodnie egoistycznie i łapczywie... bez końca do siebie do siebie

@Marcin Sztelak czas, przemijanie, uporczywy skutek życia... Bardzo mi się podoba Twój wiersz. Pozdrawiam

@Sylwester_Lasota bardzo życiowe. Rzecz opisana w wierszu niektórym zdarza się wyjątkowo często. Pozdrawiam :)

@Klip dziękuję że zajrzałeś :) Pozdrawiam

@Klip cała radość po mojej stronie :) Bardzo lubię Twój dystans i poczucie humoru. Pozdrawiam :)

@Tectosmith dziękuję 😊 Ja też rano lubię ciszę, zwłaszcza, że w ciągu dnia zgiełk nie do okiełznania. Pozdrawiam ciepło :) @Mitylene dziękuję za komentarz :) Tak, właśnie... może cisza też ma jakieś potrzeby, wyłączające poza nią samą. Pozdrawiam :)

cisza - zmięta i niepewna... dźwiękiem chce być wypełniana dotykana i pieszczona cisza - pragnie być... szeptem, głębokim oddechem, westchnieniem - szarpana... cicho najciszej i wciąż bez śmiałości cisza jak igła kłuje wyszywa głębię - nićmi złotymi cisza... nie głucha a niema spętana bezdźwiękiem

@Tectosmith pięknie. Po prostu pięknie. Pozdrawiam serdecznie :)

@Leszczym oryginalnie i w Twoim niepowtarzalnym stylu. Pozdrawiam :)

@any woll przyjemnie się czyta Twój wiersz, ten i wcześniejsze także. Pozdrawiam :)

@Andrzej P. Zajączkowski ujmujące i ciekawie ujęte. Pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar pięknie napisane. Pozdrawiam :)

nie ma cię przy mnie więc się złoszczę i podejrzliwość we mnie narasta - szorstka jak najeżona sierść kota kto wie co robisz... tak bardzo oddalony od moich ust i jak wielce się wzbraniasz by na manowce nie trafić myślą ogłupiona - bardziej niż winem upita będę się dąsać na wszelki wypadek dłużej niż ta nasza nieszczęsna rozłąka kiedy wrócisz... udam że wcale mnie twój powrót nie rusza stanę w korytarzu jakby nieobecna... obrażona i subtelnie nieznośna

@Radosław można. Pozdrawiam

@ja_wochen ładnie i tajemniczo. Pozdrawiam

@Nata_Kruk dziękuję 😊 Pozdrawiam serdecznie :)

@Korniey ladnie i refleksyjnie. Pozdrawiam

@Omagamoga ja też nie mam najlepszego zdania o pawiach i hałasie, jaki robią stąd znalazły się w wierszu o takiej a nie innej treści. Dziękuję i pozdrawiam.

@poezja.tanczy dziękuję Ci bardzo :) Pozdrawiam

@Klip dziękuję 😊 Pozdrawiam

@Gizel-la tak... dokładnie. Pięknie to podsumowałaś, że już nie wspomnę jakże celnie. Pozdrawiam :)

@Konrad KoperKoper intrygujący wiersz... Pozdrawiam.

@Tectosmith bardzo Ci dziękuję 😊 Pozdrawiam ciepło :)

rozbrzmiewam krzykiem jak pawie a twarda ziemia pode mną drży drę z trwogi obłoki obrzmiałe w powietrzu wiruje lśniący pył

@Klip tytuł przykuł moją uwagę ;) to też kliknęłam dalej i nie pożałowałam :) Pozdrawiam :)