Ewelina

@Tectosmith W takim razie miłego seansu:) @Berenika97 pewien koniec miałam na myśli, choć nie definitywny wbrew pozorom. Pozdrawiam 🌞

@Tectosmith tak właśnie miało być, oszczędność słów daje znacznie więcej niż ich nadmiar. Już dawno nie "przegaduję" tematów. Przestrzeń daje wolność interpretacji, a ja nie lubię niczego narzucać, bo kim że jestem, żeby komuś narzucać jak ma czuć i jak ma myśleć. Pozdrawiam nieustannie 😊

@Tectosmith tak, to prawa, u mnie wszystko jest w ciągłym ruchu, stan zatrzymania nie jest właściwy dla mojej niespokojnej natury. Pozdrawiam jak zawsze 😊

@Tectosmith właśnie mi uświadomiłeś, że bardzo dawno nie obejrzałam żadnego filmu i w sumie pora to zmienić. Dziękuję serdecznie za ten wyjątkowy komentarz. Pozdrawiam pozdrawiam 🌞

@Tectosmith dziękuję Ci bardzo 😊 Tak, jest w tym wierszu wiele dystansu i równie wiele ironii. Pozdrawiam serdecznie 😊

proroctwa łasego poety na bakier ze sobą, rzeczywistość prostacka - ponad przeciętność ledwie się wychyla, nie przecina nieba nawet diabelskim nożem

zastygł na twarzy ostatni promyk, niedokończony wers sklejony parafiną - zesztywniał.

@Rafael Marius może coś się jeszcze zmieni... Byle nie było za późno...

@Berenika97 miłość do rodzica jest czymś niezwykłym, przepięknym i Twój wiersz to pokazuje. Cudownie było go przeczytać. Pozdrawiam bardzo 🌞

@Rafael Marius tak, samotność to niestety plaga naszych czasów... chyba na własne życzenie zresztą. Przyznam, że to przerażające. @Amber bardzo ciekawe skojarzenie, a może jakieś ziarenko prawdy się za tym kryje... Pozdrawiam serdecznie 😊

@viola arvensis dziękuję serdecznie. Czasem coś mi się uda napisać. Pozdrawiam 🌞

@Berenika97 tak, w tym temacie krążyłam, pisząc ten wiersz. Dramat samotności... Dziękuję Ci serdecznie za komentarz i pozdrawiam słonecznie 😊

@violetta najpewniej po nic :) @Nata_Kruk możliwe, że to smutne myśli snują mnie, choć wbrew pozorom, bez żadnej krzywdy. Pozdrawiam serdecznie 🌞

rozkołysana nad ranem odchodzę w zapruszone środowisko mojej melancholii, jak z papieru rozdartego powstaje - codziennie na nowo, od świtu do nocy rozpycham łokcie- ledwie zauważalna, a wciąż nieunikniona, do ciebie... o krok się oddalam, byle jak, byle gdzie, i wciąż najdalej mi do ciebie

@Tectosmith w takim razie trzymam kciuki 😊

@Berenika97 zawsze jest wybór a mimo to czekamy, że ktoś podejmie decyzję za nas...bo sami nie potrafimy się na to zdobyć... Tak bywa. Pozdrawiam 🌞

@KOBIETA bardzo kobiece i bardzo ładnie napisane. Pozdrawiam

@Tectosmith myślę że prozą nie umiałabym tego lepiej ująć niż Ty w komentarzu. Dziękuję 😊 Pozdrawiam nieustannie:)

@Tectosmith to będzie duża rzecz w takim razie. A kiedy będzie całość?

@Tectosmith tak... trafnie to odczytałeś. Pozdrawiam ponownie 😊

@Radosław taka potrzeba chwili, można rzec, że pewien rodzaj desperacji. Aczkolwiek chwilowa ta słabość. @Berenika97 dziękuję 😊 zbieram, zbieram, czasem coś się uda poskładać:)

@Tectosmith Wstrząsające, brutalne i jednocześnie tak zręcznie napisane. Upiorne i w jakimś sensie fascynujące... To takie moje emocje po przeczytaniu Twojego tekstu. Pozdrawiam serdecznie 😊

@Tectosmith dziękuję serdecznie...tak, bardzo dobrze to ująłeś...Tak bywa z nadzieją... Pozdrawiam serdecznie 🌞 @Rafael Marius a bywa, bywa :) Takie to jego uroki :)

@FaLcorN w nas - odpowiadając na pytanie w wierszu:) Pozdrawiam 🌞

@violetta mam podobnie 🌞 Życzę słonecznego dnia 😊