Ewelina

@Berenika97 bardzo ładnie to podsumowałaś. Dziękuję serdecznie i pozdrawiam 🌞

@Leo Krzyszczyk-Podlaś bardzo mi miło 😊 Smutki i smuteczki swoje staram się okiełznać i zamknąć w wierszach. A radości po prostu są i wtedy szeroko się uśmiecham i to mi wystarczy :)

@hollow man bardzo dziękuję:) Pozdrawiam:) @violetta w duszy najlepiej:)

@Jacek_Suchowicz w codzienności jestem skąpana aż zanadto czasem :)) Dziękuję za piękny, poetycki komentarz :) Jak zawsze jesteś niezawodny:))

@iwonaroma doskonały pomysł:) Pozdrawiam serdecznie 😊

pamiętam moje dni, tęsknienie i czekanie na dziś, na jutro... na wieczne kiedy i czy w ogóle pamiętam kwadratowy uśmiech i łzy jak księżyc okrągłe, gdy stałeś pośrodku światła ze swoim nieobecnym wzrokiem pamiętam wokół złoto - lśnienie, twoje usta w radości poszerzone i to miękkie pokłonienie, gdy byłam niewylewnie obok dziś po prostu jesteś w moim posrebrzanym świecie, jesteś prawie jak obłok w myślach nieprzesadnie osadzony

@Leszczym serio, nie znam :))

@Leszczym skoro już musisz przyznać:))

@violetta dziękuję, też się cieszę że mam chwilę na to :))

@Leszczym chyba tyle nie ma, ale wpadnij, bo czemu nie :))

@violetta jak zawsze pięknie i kobieco :)

@Leszczym zapraszam, choć mało piszę. Jestem teraz mniej poetyczna choć wciąż ta sama :)

@Leszczym lubię wracać do Twojego pisania. Zawsze:) Pozdrawiam serdecznie 🌞

@Berenika97 dziękuję Ci serdecznie 😊 Pozdrawiam🌞

@hollow man dziękuję za tak profesjonalny komentarz. Jest mi niezmiernie miło, że tyle czasu i uwagi poświęciłeś na ten opis. Filmu o którym piszesz nie oglądałam, choć może w tej sytuacji warto to zrobić:) Pozdrawiam serdecznie 😊 @Nata_Kruk ależ żebym i ja znała przyczyny tej mojej wiecznej nostalgii... Chyba nie znam i raczej nie będę w to wnikać - taką mam duszę i już:) Dziękuję serdecznie za czytelnie i pozdrawiam serdecznie 😊 @Jacek_Suchowicz jak zawsze tak zgrabnie wszystko podsumujesz:) Muszę się przyznać, że jestem znacznie mniej smutna niż moje wiersze:) Pozdrawiam serdecznie 🌞

sięgam wielkiego błękitu jak skrzydłem szaro-biały ptak napęczniałe wilgocią obłoki, najczulej otaczają przebudzonych... a tak pragnę je zatrzymać, nieuchronnie zagarnąć do siebie, chwytne palce wprawiam w ruch, przeszkadza mi tylko wiatr zatrzymam się na granitowych stopniach, zajrzę do swojej duszy, tam niebo... mam jeszcze czas, by rozbłysnąć! na lustra nie oglądam się - są w nas

@Alicja_Wysocka piękny, kojący wiersz, który daje nadzieję. Pozdrawiam serdecznie 😊

@Leszczym w sumie racja, coś w tym jest :)) Z jednej strony miłość budzi człowieka a z drugiej sprawia, że wciąż ma zamknięte oczy :)

@Leszczym w sensie że śpiącą królewna? ;)

@UtratabezStraty każdy jest inny i każdy rozumie i odbiera poezję na swój sposób. Nie wiem czy to jest trudność, ujęłabym to jako różnorodność. Czytelnik nie musi zgadywać co autor ma na myśli - choć tego uczyli nas w szkole. Czytelnik po prostu czyta i przeżywa po swojemu. W każdym razie ja jestem takim czytelnikiem.

@Amber brzmi niełatwo ale nie ma rzeczy niemożliwych :) Pozdrawiam 😊

@violetta miłość już taka jest :) @vioara stelelor nigdy nie kwestionuję sposobu interpretacji tekstów swoich czy cudzych. Kocham poezję za ten szeroki horyzont znaczeń. Dziękuję za Twój opis i pozdrawiam serdecznie 😊 @Alicja_Wysocka bardzo Ci dziękuję. Zawsze pragnę wywoływać emocje. Taka moja misja :) Pozdrawiam 🌞 @hollow man tak, wszystko jest możliwe, tak jak cięgle wszystko mija. Wszystko. Dziękuję za komentarz. Pozdrawiam 😊

oddzielam się od ciała tyle szkła we mnie i drzazg i ran sączących się tyle śmiechu, załamań z chmur bez... bezdeszcz a wokół tyle was jest zawsze miłość, miłość budzi mnie może i tym razem może też

@Clavisa nastrojowo i tak kojąco. Pozdrawiam:)

@Jacek_Suchowicz bardzo ładnie jak zawsze:) Dziękuję serdecznie i pozdrawiam 🌞