GrumpyElf

@Pan Ropuch Wiesz, poza wymiarem czysto humanistycznym było w tym coś niepojętego.. Nagle dziesiątka wspinaczy znalazła dobre okno pogodowe w zimowym Karakorum i wszyscy zdołali wejść - TAK PO PROSTU. W sumie wciąż ogarniam ten fakt. Zupełnie jakby ktoś naprawdę pociągał za sznurki.. I dał lekcję.

Słowa "bo są" należą oryginalnie do George'a Mallory, który był obsesyjnie pochłonięty zdobyciem Everestu, jeszcze w czasach gdy nikt nie odważał się tam chodzić... Został pod Everestem na zawsze w czasie trzeciej próby zdobycia w 1924, a jego ciało zostało odnalezione w 1999r. na północnym żlebie. Te słowa są niezwykle słynne i cytowane przez niemalże każdego himalaistę, ale piszę to po to, aby upamiętnić autora.

@Pi_ Będę czytać w wolniejszej chwili wnikliwie - póki co dziękuję !

@error_erros Czyli za drugim podejściem byłam we właściwym porcie :)

Wróciłam przeczytać ponownie i mam wrażenie, że tytuł mnie zmylił. Chyba dałam się nabrać. :)

Każdy czas jest dobry na miłość, a tę do natury bardzo sobie cenię. Pozdrawiam.

Proszę się ustawić w kolejkę, drogi Peel'u. Dziś u Ciebie nieco mniej rytmicznie, tak trochę pod włos, chyba zgodnie z ideą szczepionki - prowokujesz moją odporność xD Żarciki na bok. W drugim wersie - moja krew jest gorąca i wszystko do niej dodane tylko ją ochłodzić może, więc "złudne ciepło" jest w opozycji do moich skojarzeń, jeśli dobrze kojarzę :P Dobrze, że to forum o poezji, a nie jakieś parentingowe, zaraz by była wojna antyszczepionkowcow z resztą. Ups.

@beta_b Zawsze mnie zastanawia jakiego typu jest relacja z Bogiem; ta jest (była) szczera i oddana. Dużo bólu. Bardzo intymny wiersz... Niełatwo takimi się dzielić - dziękuję za zaufanie. Pozdrawiam.

Taka żurawina na przykład, bądź wrzosiec. Dobre słowo zawsze się obroni, nawet w bagnie. Pole do interpretacji szerokie :) Super.

Świat wspinaczkowy jest szalenie podzielony.. Zwłaszcza od czasów, gdy rozkręciły się wejścia komercyjne pod opieką nazwisk, które zdobyły cosik z 14. Nepalscy Szerpowie pokazali jedność. Płakałam z zachwytu, wzruszenia i niedowierzania oglądając jak przed samym pikiem czekali (!) aż się zbiorą w grupę, chwycili się za ręce i śpiewając hymn stawiali finalne kroki. Długo trzeba było na czekać. ps. Bajki Braci Grimm to sztos!

@Czarek Płatak Czytałam z całą garścią emocji, powoli. Twój peel zbiera bardzo sugestywnie doświadczenia życiowe i wie, że żyjemy dla chwil. Dobrze, że każdego dnia można rozpisać nowe. Piękny wiersz. Pozdrawiam.

@Pan Ropuch Tym wierszem dotykasz nie tylko śmierci Czapkinsa, ale rownież bardzo bliskiej mi tematyki wspinaczki i himalaizmu. Zaskoczyłeś mnie poruszając ten temat, bardzo pozytywnie. A napisałeś to z pełnym szacunkiem do pasji jaką miało w sobie wielu, którzy tam zostali. Masz rację, żadna oznaka słabości nie zostaje wybaczona...

@error_erros Czekam aż zaczniesz od nowa statystykę w tym temacie i pochwalisz się rezultatem :) @Pan Ropuch Czy da się to podciągnąć pod sekwencję kumkania? :D Panie Ropuchu, to mój ulubiony ze wszystkich uzyskanych komentarzy! xD @Nata_Kruk Bardzo miły dla mnie Twój plusik. Dziękuję za czytanie :) W Varanasi miałam okazję być, wcześniej również było oglądanie w TV i powiem Ci, że najczęściej dobrze dokumenty oddają tamtejszą rzeczywistość. Pozdrawiam ciepło. @Michał Krajewski Cześć! :) Fajnie napisałeś z tymi klockami, dziękuję! Zgadzam się co do tamtego wersu, teraz napisałabym go "I tych bytem swym do cna obolałych". Pozdrawiam :)

@error_erros Zaczęłam bez intencji rymowania, one się potem same wkradły, pod koniec już totalnie. Powinnam dłużej nad nim popracować, niespójny stylistycznie wyszedł. Varanasi warto znać, więc miłymi, że sprawdziłeś :). Dzięki wielkie za komentarz.

W tym miejscu umierają ostatni raz Plecami odwróceni do pulsu Spowici w bawełny całun Znikają z wymiaru win Mnich wyśpiewuje sanskrytem mantry Nie przywróci nikogo do życia W powtarzalnym kręgu pępowin Odchodzą po kresu obraz Iskrą zawodu zwęglone przyjaźnie Zwichnięte serca co tętnić ustały Starców gotowych dawno na drogę I tych całe bycie do cna obolałych Wszystkich obecnych brzeg pochłonie Na stosie dopali doczesność W proch obróci najgłębsze bojaźnie Karma spuszcza tu togę Styrany pielgrzym osusza tułów Czoło ociera z popiołu Wie, że tu wróci, wybłagał to dzisiaj Stos mu ułożą pospołu.

@Waldemar_Talar_Talar Kiedyś się ta panna nadzieja obudzi. Najlepszego, Waldku.

@error_erros Mężczyzna okazujący słabość jest bardzo silny. Świetny tekst!

@nowka Podoba mi się i tak.

Dzięki, że podałeś przekaz, dużo lepiej mi się dzięki temu czytało, mogłam się od razu zżyć z losami peela. Strzaskana klepsydra mnie na sekundę również roztrzaskała.

Wzruszyłam się. Miłość ojca piękna jest.

Pyszny przekąs i tyle odniesień kulturowych, że z łatwością zanurzyłam się w tym bagienku (antyerotyku). Trafnie. Kurde, naprawdę trafnie. Trener personalny do poprawy kondycji zaczyna się w każdym z nas, na płaszczyźnie ogółu się tego nie doczekamy.

@Nata_Kruk Brzmi jak świadome oczekiwanie na metamorfozę i pozostaje tylko pytanie czy ona nadejdzie - wygląda na to, że tak skoro skrzydła podane do obandażowania. Jakie to ładne! "Wyplute wiersze" bardzo mnie rozbroiły; często przed napisaniem mówię, że muszę coś wypluć. Pozdrowienia

@Wędrowiec.1984 Najczęściej duzo prawdy w tym, że jutro tworzymy nieśmiało, za to przeszłości pozwalamy się wygodnie rozsiąść. Całe szczęście możemy odwrócić sami te proporcje. Czy długo trzeba ćwiczyć pisanie żeby takie sonety spod pióra wychodziły? Robi wrażenie :)

@beta_b ale świetne te kursywy :)

@error_erros Lepsze jest wrogiem dobrego. Ale jak już wiesz nie tylko ze snów, ze może być ktoś lepszy, to idź w cholerę :) Ciekawy punkt widzenia peela, który sprowokowany (niebezpiecznymi) pytaniami sam, wewnętrznie, ucieka nerwowo od odpowiedzi. Podoba mi się dyskusja pod tym wierszem, głosy z życia wzięte.