huzarc

@emwoo Jak najbardziej oficjalnie i jak przystało na profana, szukałem tajemnego, ukrytego wejścia do świątyni, bo każdej takie jest;)

@Somalija Jak się pieści pocałunkiem ust kwiat niewieści, to nie nie sączy on antymęskich opowieści zbędnym frasunkiem:)

@puszczyk Czuć Masłowską

@Leszczym Gratuluję i życzę dalszych sukcesów twórczych:)

@emwoo Życzę zatem smakowitej zieloności:) I obym tylko nie dopuścił się jakiegoś świętokradztwa;)

@puszczyk Samo życie.

@emwoo Adorowane bóstwo zawsze kusi :)

@emwoo więc pozostajemy przy pierwszym, oddam się bez oporów, murem jasnogórskim nie jestem;)

@emwoo Ale trudniej za to wykorzystać;)

@emwoo wszystko jest ze sobą wspólnie zespolone, co o umiera rodzi się w innym wcieleniu. Jest to nieprzerwany łańcuch. Czy się kiedyś skończy, czy jest to możliwe? Przyjemnie się czyta słowa pokornego optymizmu, bo to mi w myślach brzmi po lekturze wiersza. Może tego nam trzeba, pogodnej i pogodnej afirmacji. Pozdrawiam gorąco:)

@emwoo aż się zarumieniłem uwiedziony Twoją pochwałą i będą teraz kolejne powody do plotek;) @Dag gdzieś nasza obecność zawsze uwikłana jest w wielokątach, w odniesieniu do nich wciąż pozycjonujemy siebie względem wieczności, tego co było i nadejdzie. Dziękuję za wizytę i modry komentarz. Pozdrawiam:)

@Gosława ach, ten dotyk motyli:)

@valeria Mówisz, że takie plotki są o mnie na mieście już:))) dzięki za odwiedziny. Pozdrawiam serdecznie:)

@Gosława Dziękuję. I miło mi, że tych kilka mych słów, jakie zebrałem przypadły Ci do gustu:)

@Father Punguenty Freudowskie przejęzyczenie, po prostu i rozumiem:)

Moje miejsce - trzy drogi złączone trójkątnie krzyżami wielokątnych myśli i rozstajów. Dwie ścieżki, las ponury i to co pod lasem. Niebo i to pod niebem - drzewo i jego cień. Kamień i jego ciężar, ryty bruzdą wspomnień. Horyzont zdarzeń tkany z całunów szklanych mgieł. W kliszy śliskiego okna wierzga dymny podmuch i rozmywa kształt domu w kałużach szarości przez barwność pól głaskanych górnością powietrza. Spokój ptaków wiszących pięciolinią krzywizn wciska wyklute oczy w blady kształt przestrzeni. Tłuste skiby zlepionej ziemi twardą czernią przezierają przez śnieżny ażur wzorem bieli. Lazur nieba rozwiesza pajęczynę zmierzchu płonąc w pogorzelisku solarnych pigmentów, tam gdzie przez drzwi ostatnie powiedzie mnie wieczność, haftując cekinami gwiazd mrok firmamentu.

@Father Punguenty Że niby podrzucać żony;)

Niestety Bogu parę razy zapomniało się pomyśleć o naszym świecie, widocznie za dużo ma ich do oglądania, a może my o nim zapomnieliśmy pomyśleć, albo kreując jego istotę na siłę i wikłając w to wszystko tylko szukamy alibi dla zrozumienia sensu najbardziej mrocznych i najbardziej okrutnych świadectw obecności naszego gatunku. To mi się nasuwa po przeczytania wiersza. Pozdrawia autora.

@Father Punguenty Daję plusa podwójnego, za Drwęcę oczywiście, nad jaką część życia spędziłem. Pozdrawiam:)

@Gosława Pogłaskać i mnie;)

@Gosława Hehe, a myślałem, że ja:)

@Śniący Czy szarość, to też kolor? czy ma w sobie tyle odcieni? że nic więcej nie potrzeba, aby oddać każde wrażenie. Pozdrawiam z krainy szarości:)

@Pan Ropuch Kto bywa, ten rządzi (albo choć żyję w takim przekonaniu on i publika). Reszta to logika inercji. Pozdrawiam:)

@Franek K Człowiek często doświadcza pustki, ale jak puste dopiero są miejsca, które porzuca, a jakie tworzył, jak bardzo przeraźliwie martwe się wydają bez ludzkiej w nich obecności. Spaniała poetycka kreacja, gratuluję świetnego wiersza. :)

@duszka Tylko prawda i autentyczność nas obnaża, odsłania, prześwietla. Mądry wiersz i subtelnie napisany. Pozdrawiam