duszka

Też tak czuję :) Serecznie Cie pozdrawiam!

Kiedyś też tak pisałam i miałam wrażenie, ze rym mnie prowadzi, mniej lub bardziej narzuca rozwój, a nawet treść przekazu, że ma na nie wpływ.., gdzie w wierszu białym przekaz juz jakby wewnętrznie istniał przed napisaniem i potem do niego dopasowuje się tekst... I mysle, że poezja utworu z rymem dokładnym "próbuje" się częściowo w rymach ulokować, a mniej w formie, metaforach, sformułowaniach i ich brzmieniu, a także .. chyba nieco mniej w przekazie. Takie sa moje subjektywne wrażenia i doświadczenia. Co do Twojego wiersza trudno mi to ocenić, bo musiałabym go porównać z napisanym przez Ciebie wierszem na ten sam temat, ale w "białej postaci". Takie prównanie jest ciekawe :) Pozdrawiam :)

Znowu bardzo ciekawy przekaz, pociagajace do własnych rozmyslań poetyckie rozważanie! I zaskakująca głębią puenta, z której jednak chyba usunęłabym ostatni, wyjasniający wers ("bo ciało jest pięknym strojem"), dając przez to czytelnikowi samemu znaleźć jej uzasadnienie ... Zastanawiam sie tez, czy nie miaó w drugiej zwrotce być: "kto widzi tak / ten nim nie jest", a więc z zaprzeczeniem..? Pozdrawiam :)

Przedstawiasz zagubienie w inny sposób niż zwykle.., zagubienie innej treści. Przez tą inność zaciekawia i robi wrażenie. Jest w nim też jego pokonywanie.... Podoba mi się :) Jedynie "sztywne" słowo "udany" w przedostatniej zwroce trochę mi nie pasuje... Może "uśmiechnięty", albo "jasny" horyzont..? Pozdrawiam :)

Taka wizja napełnia mnie nie tylko współczuciem, ale też lękiem, co z kolei powoduje, że chcę w jakiś sposób spróbować temu zapobiec... Ty robisz to wierszem :) Jest krótki, rzeczowy, uporządkowany, ograniczający się do wyraźnego przedstawienia spodziewanego faktu. To działa. Jedynie słowo "ich" w trzecim wersie wydaje mi się zbędne, zwłaszcza, że zakłóca jednolity rytm... Pozdrawiam :)

Ciekawie i lekko ujęta głęboka wypowiedź... Szczególnie spodobała mi sie środkowa zwrotka - to ujmujące szczerością i odwagą wyznanie. Ale i trzecia porusza mnie bardzo powodując głębsze przemyślenia. Według mnie bardzo udany wiersz :) Pozdrawiam.

To muszą być półprawdy, czyli przekonania dotyczące tylko jednej strony rzeczywistości... A prawda ma według mnie to do siebie, że obejmuje sobą jej całość, że jednoczy wszystkie jej strony... Dlatego wstawiłabym w Twoim wierszu słowa "prawda" w cudzysłów. W takim rozumieniu wiersz mi się podoba :) Pozdrawiam :)

Wydaje mi się, że potrafimy "psuć" tylko tak długo aż uwierzymy w to, że nic nie wiemy... W tym momencie zatrzymujemy się i otwieramy przez to przestrzeń, w której to, co właściwe może nam się objawić.. Dla mnie "nie wiem" jest początkiem wiedzy :) A wiersz odbieram jako intensywny w wymowie dzięki wyrazistym, oszczędnie użytym metaforom. Pozdrawiam :)

Wierzę Ci, ale nie potrafię lepiej uzasadnić... Zostawmy to, Kocie :) Pozdrawiam :)

Przejmujące, dotykające bardzo bezpośrednio obrazowanie przekazu... Budzi wspólczucie i wyrzut sumienia zarazem... Szczególne wrażenie robi na mnie fraza "gdyby tylko wiedzieli, że te posiłki dawno wystygły", tak szczególne, że odbieram ją jako puentę pośrodku utworu i dlaszy ciag czytam już z nieco mniejsza otwartością, choć również do mnie przemawia. Ciekawy, ważny wiersz. Pozdrawiam :)

Tak, ja częściej to stosuję (ale nie tylko ja), że jakis elemnt tekstu odnosi sie zaróno do poprzedzającego go, jak i nastepującego po nim elemetu... Tak więc dwuwers "gdy dotknę ustami twoich ust" odnosi się i do tytułu, który jest poczatkiem wiersza (też nie tylko u mnie) jak i do kolejnego dwuwersu. A wydaje mi się, że kolejność zdań nadrzędnego i podrzędnego jest raczej dowolna. Dziękuję Ci za impuls. :)

@Wątpiciel @Antoine W @Leszczym @Justyna Adamczewska @Gabrys @Radosław Bardzo, bardzo każdemu z Was dziekuję za kojące komentarze do tej skromnej, ale pochodzącej z serca miniaturki! I pozdrawiam serdecznie :) @Kot Właściwie tytuł nalezy do treści, bo w tej chwili spotkania dwóch prawd cieszy się cały wszechświat... Tak to przeżywam :) Dziekuję Ci za zainteresowanie i miłe słowo :) @Ewa Witek @Karina Westfall @Waldemar_Talar_Talar @huzarc bardzo mi miło, dziekuję Wam i ciepło pozdrawiam! :)

gdy dotknę ustami twoich ust prawda spotyka prawdę im bliżej ciebie, tym jaśniej

Ja również dziekuję, bo Twoie haiku go umiły :) Pozdrawiam :)

Tak, ten skarb, którym jesteśmy, czy który jest w nas musi zostać odkryty... I może najbliżej do niego jest w ubóstwie, bo inne "skarby" go wtedy nie zasłaniają... Z przyjemnością przeczytałam :) Pozdrawiam.

Tak, chyba najbliższe nam i najbardziej ludzkie jest zagubienie lub gubienie się... Z dwojga "złego" wolę to drugie, bo brzmi bardziej "chwilowo"... Pobudziłeś mnie do samorefleksji - dziękuję :) I pozdrawiam.

Wiersz - drogowskaz :) Potrzebujemy takich mądrze zachęcających drogowskazów... Tylko dwie małe uwagi: "dwoje w jednym" brzmi lepiej, i w środkowej zwrotce dwa ostatnie wersy maja według mnie tę samą wypowiedź - może zrezygnować z jednego z nich? Pozdrawiam :)

Ja wierzę w to, że kazdy z nas ma zdolność stać się taka gołębicą dla drugiego.., ale niestety wielu z nas wypłasza ją z siebie lub pozwala innym i wydarzeniom ją z siebie wypłoszyć... Ale wierzę też, ze potrafi wrócić :) Delikatna, piękna metafora i cały przekaz wiersza. Pozdrawiam :)

Nie zawsze tak było i jest, ale myśle, że do tego zmierzam - do radości zycia, i że przez to staję się coraz bardziej sobą... To niezwykle miłe i budujące, co piszesz :) Dziękuję! I serdecznie noworocznie Cię pozdrawiam, dzieląc się z Tobą tą radością :)

Ja ten "zalew" odbieram jako (pochodzące od duszy) emocje czy odczucia, na ktore reaguje ciało... Ciało słyszy moją duszę i odpowiada jej. Najpierw kocham duszą, a potem dołącza się do niej (posłusznie) ciało - spojrzenie, gest, dotyk... :)

Super! Dziękuję :))

Piękny.. i wzruszający, chyba jeden z najpiekniejszych Twoich wierszy, które czytałam. Jego pomysł, przekaz, brzmienie i forma.. wszystko mi się podoba :)

Podobają mi się dwie pierwsze zwrotki, ich wypowiedź, tylko może ostatni wers drugiej nie jest potrzebny, bo powtarza uprzednią wypowiedź... A ostatniej zwrotki nie rozumiem - moze przemyślisz jeszcze jej sformułowanie? I też nie jestem pewna zanczenia "i to do siebie" w drugiej zwrotce... Wiersz jest ciekawy i wart doszlifowania :) Pozdrawiam!

Na pewno można z każdej wyliczanki wydobyć tę cząstkę, w której mieszczą się (w domyśle) prawie wszystkie inne... Ale czasem i wyliczanki są ważną wypowiedzią :)

Bardzo piękny temat... Poruszył mnie. I chyba dlatego odważe się na propozycję, która, choć skraca tekst, to według mojego odczucia mogłyby zwiekszyć moc wypowiedzi: Jego późną miłością płótna i ziemistych barw paleta. Wieśniacy i garść kartofli to obraz życia... Natura żywa jak i martwa, dachy i rynsztoki olejowane. Wreszcie przemiana dostojna impresjonistyczna. Twory z innego świata w morskich barwach widziane. Niedoceniony za życia. Jednego obrazu sprzedawca. Ten dwuwers jest świetną puentą. Zmianiłam też kolejność słów na początku pierwszego wersu, bo bez inwersji brzmi dla mnie bardziej zrozumiale. To wszystko jes tylko propozycją, innym spojrzeniem :) Pozdrawiam :)