Wędrowiec.1984

Wiosenny sonet... jakże nie mogę się tej wiosny doczekać. Bardzo fajny, lekki sonet. Nie chcę mi się sprawdzać średniówki czy metrum (bo tak szczerze to nigdy mi się tego nie chce sprawdzać czytając nieswoje wiersze i też nie czuję się w tym ekspertem) ale zauważyłem, że czasami operujesz np. dwunastoma zgłoskami, a gdzie indziej trzynastoma. :)) Z pozdrowieniami od soneciarza hehe :D

Super i jakże optymistycznie. Przez cały wiersz fragmenty, zdawać by się mogło, smutne zmieniają się na powrót w szczęście. To jest świetne! Wiele razy w życiu tak właśnie jest. :-)

@Roklin dziękuję:)

Dziękuję. Noooooo, pyszna... czarna, klasyczna ;))

@duszka przyszedłem tu dzisiaj i znów przeczytałem... i znów jest piękny, czyli będzie dla mnie już taki na zawsze. :)

@Gaźnik, @evicca dziękuję, bardzo się cieszę, że wiersz znów się spodobał. :)

@Marek.zak1, @WarszawiAnka bardzo Wam dziękuję. W ramach lekkiego odpoczynku od planet i gwiazd postanowiłem zająć się namiętnością, miłością, rozkoszą... Do tamtej tematyki pewnie jeszcze wrócę, niemniej jednak lubię penetrować różne dziedziny życia w swoich wierszach. Sprawia mi to wiele radości, a jak jeszcze są osoby, które chcą to czytać to jest mi już w ogóle niezmiernie miło. :) Dziękuję!

Powiem Ci, że są jakieś takie dziwne żele pod prysznic, które w ogóle się nie pienią. Choćbym wylał na siebie litry to i tak się nie spieni i koniec. Za to mydlo strasznie wysusza skórę. :)))

E tam tylko fajnie... Super, że takie wiersze powstają! :)

@Aira tak jest, pasuje do wiersza. :)

@Aira Coś planuję zrobić. Jeszcze nie wiem czy mi dobrze wyjdzie. :)) Dziękuję za serduszko. :)

No naprawdę świetna miniatura!

Piękne. Śliczne... jakże oczyszczające dla serca. Cudne:))

@duszka zgadza się. Nasze spostrzeżenia są zgodne. Miłość bardzo łatwo jest popsuć pychą, która jest odwrotnością tejże. Popsuć łatwo ale później poskładać bardzo ciężko. Dziękuję za punkcik :)

Wiersz jest świetny i rada Duszki jest słuszna. Zakończenie będzie wtedy bardziej poważne i epickie.

Miłość Na płótnie mego życia swoje sny malujesz I sprawiasz, że rozkwita zwiędły kwiatów ogród, Co śniąc przez całe wieki czeka na twój powrót W nadziei, że cierpienia blaskiem twym osnuje. Na płótnie mym ożywiasz martwą już naturę I swego ogrodnika w barw zabierasz podróż, By dawno już złamany kwiat uczucia odrósł I wiecznie nasze serca okrył gwiazd laurem. Na płótnie tak podartym, pełnym dziur i skazy Malujesz swym dotykiem i zapachem rajskim Tę cząstkę z głębi serca, która umie marzyć, Gdzie malarz do sztalugi szepcze swoje bajki. Lecz kiedy płatki kwiatu pychy żar poparzy, Zapłacze blade płótno, pełne łez malarki. ---

@Artbook™✍ naprawdę bardzo się cieszę. Nie spodziewałem się, że wiersz aż tak się spodoba. Dziękuję:)

@evicca dziękuję :)))

Oj, jakże mi miło :-)))

Jeeej, dziękuję Ci bardzo. To bardzo miłe. :-))

Może chociaż się pogodziły hehe :-) Plusik za wierszyk dla dzieci już leci.

To jest super no i jakże prawdziwe. ...a tutaj aż się uśmiechnąłem ;)) Fajne i mnie się podoba, tylko kiedy anioł spada z nieba to już być może taki upadły. Trza się mieć na baczności kogo chce się wezprzeć. ;)

@WarszawiAnka dziękuję za głosiki! :)

No i zjedzony... A teraz czas wrócić do rutyny życia. ;) O tak, to prawda. Zgadzam się w stu procentach, choć czasami rutyna potrafi człowieka przybić, jednak mimo wszystko staram się być pozytywnie nastawiony :)

W zasadzie co zrobiłem? :D