23.

Siedem wierszy poszło na rzeźnapisałem jedenDalej nie wiemczy jeszcze kochają Ciebie?Ona, innym dialektemnie chce chłopca, gdy cierpi.Zganiłem umysł za rękękrzyczy zgodne serceW szafce są leki dla cierpieńulice zimne mają miejscebicie można stłumić!Na jednej z ulicNie wiem!Czy płacz jest deszczemczy to deszcz człowiekiemwoda buduje światnie potrzebuję więcej.Szept jest lekiemna smugę jak smołaCichym ciepłem nasgdy smutek to zbrodnianaszych westchnień...

Bardzo dziękuję Gaźniku ;)

Zmusiłaś dotykiemłzę do łzyprzez kroplejak mam patrzećzobaczyłem nicto trwa przez chwilępanuje nad czasemzamienia życiew cichą troskęinnych żyćKapie na kartkęzmywając światbrakiem wydarzeńsilnego bodźcaStraciłem tytułtego życia w nasna zawsze jużwiernie obca...

Może dziwnie to zabrzmi, ale widzę tę osobę.

Czyli oświetlasz oczygdy słuch o Nim zaginąłi ukazujesz dotyk kochanejkiedy serce jak mrugnięciezabiło, że tak zostanie?Tworzysz mój półświatekprzykrywasz wstyd płaczemi niesiesz łzy światłemgdy uczucia, zabraknie...ja, pamiętamWiesz...światło, które dajeszoświetla jej oczybłysk w mej pamięcii za każdym razemwyrywasz część mniena życiowej drodzekiedy stoję, sam z ciężarem łezMy w niej i bajce wciąż jak dzieci