WarszawiAnka

Miło mi, że przywołałam wspomnienia. Pociąg odjeżdża gdzieś w nieznane - albo przeciwnie: wiezie nas w ulubione miejsce na wakacje. :) Dziękuję i pozdrawiam

@szept wiatru : Dziękuję za Twój głos. :)

@Franek K : Dziękuję za Twój głos. :) Gdzieś mi zniknął Twój komentarz, ale odpowiadam: w drugiej kwestii pozostanę jednak przy swojej wersji. :) Pozdrawiam

@Wieslaw_J._Korzeniowski : Dziękuję. :)

Dziękuję. :) OLO SKIN. O, LAS I SALONIK SOLO. A MA I ZA PANEM ILE? TELIMENA PAZIA MA.

Tochę się pogubłam, choć przemawia do mnie ten dryf do góry dnem. Ale chyba raczej na jakimś akwenie? :) Pozdrawiam

To prawda. Wsiadanie może być gorsze od czekania. Zwłaszcza, gdy nie można z rozpędzonego pociągu wysiąść... Pozdrawiam

JA RAD. ZAGADKA: JAK DA GAZDA RAJ?

@huzarc : Dziękuję za Twój głos. :) To prawda - niemniej jednak liczba pasażerów znacznie przewyższa liczbę maszynistów. :) A może by tak... pociąg porwać? Dziękuję i pozdrawiam

Piotr Malinowski z Piwnej ulicy niby figury na szachownicy ludzi przestawiał - tak się zabawiał. Bywają czasem tacy magicy. :)

@Wieslaw_J._Korzeniowski : Dziękuję za Twój głos. :)

O, GADA, ŻE TO NIP? JAWA, DAWAJ PIN, O TEŻ! A DA GO? @Wieslaw_J._Korzeniowski : Dziękuję, :) NA PARAWAN, NA WAR. A PAN?

E, IWO! PODMIOT TO IM DOPOWIE. @Wieslaw_J._Korzeniowski : Dziękuję. :)

@iwonaroma : Dziękuję za Twój głos. :) Bardzo dziękuję za tak cenny komplement. Cieszę się, że wiersz wywołał takie skojarzenia. :) Pozdrawiam :)

Cieszę się, że się podobał. :)

A zatem: właściwy pociąg, długa trasa i odpowiednie towarzystwo...

@Joachim Burbank : Dziękuję. :)

@Leszczym : Dziękuję za Twój głos. :)

@dot. : Dziękuję za Twój głos. :) Dziękuję za refleksje. Szczególnie pierwsze zdanie dało mi do myślenia. To prawda, że decyzja należy do nas, a pociąg może nie zawieźć nas daleko... Czytanie jest często wstępem do pisania. :) Pozdrawiam

@Franek K : Dziękuję. :)

@Dag : Dziękuję za Twój głos. :) Dziękuję za refleksję. :) Trzeba jednak uważać, by przemyślenia nie blokowały działania... Pozdrawiam

@szept wiatru : Dziękuję za Twój głos. :)

@Antoine W : Dziękuję za Twój głos. :)

Piękny, choć smutny wiersz, pełen subtelnych uczuć. Czytelnik wczuwa się w stan emocjonalny Peela. Mam jednak zastrzeżenia co do rytmu - wierszowi brakuje płynności. Dlatego proponuję następujące modyfikacje: Odeszła stąd tak nagle i niespodziewanie, Rwąc pomiędzy słowami nić subtelnej mowy, Jak deszcz letni, jak kaprys fortuny chwilowy, Pozostawiając pustkę; ciche dogasanie. Nie ujrzałem jej nigdy, nim już pożegnanie westchnieniem jej wybrzmiało - dźwięk bólem surowy... Nie dotknąłem jej również, nim dobiegł mej głowy Ostatni akord chwili, gdy nic nie zostanie. Lecz przez ten czas czytałam sumiennie i szczerze Blask jej włosów, błysk oczu, zmysłowy czar wdzięku, I kolory uśmiechu na policzkach świeże, Ze zdań pisanych do mnie miłą struną dźwięku I atramentem światła na szklanym papierze Z czułością zaufania, bez żadnego lęku. Pozdrawiam

Dziękuję, cieszę się, że doceniasz klimat. :) Co do pierwszej uwagi, zależy mi mi na pozostawieniu słowa "zdradzi", bo sugeruje to ujawnienie jakiejś tajemnicy. Co do drugiej - masz rację: "czy stać mnie na bilet" jest bardzo właściwym wyrażeniem. Zmieniam. :) Pozdrawiam