WarszawiAnka

@Wędrowiec.1984 : Dziękuję. :)

Dziękuję - dużo obserwuję...

@iwonaroma : Dziękuję. :)

Zgadzam się, też tak uważam. Pozdrawiam :)

To tylko drobne niedoskonałości. :)

Równiutko... :) Gładko się czyta, :) Cieszę się, że też uważasz, że równy rytm jest ważny. Pozdrawiam

To prawda, ale kłamstwo na tych krótkich nogach strasznie szybko biega...

Twój komentarz ma chyba drugie dno. :) Muszę przyznać, że wcześniej sama nie zauważyłam podtekstu w wyrażeniu "ze wschodu na zachód" :))) A może nie to miałaś na myśli? Jak wspomniałam powyżej, to bardzo stary wiersz. Napisałam go w wieku, gdy łatwo jest rzucać wszystko i biec za tym, kto porywa... A może masz na myśli to, żeby iść za słońcem? :) Pozdrawiam wzajemnie i Warszawa zimowa pozdrawia :)

... a w kuchni mojej Prababci wisiała makatka z wyhaftowany napisem "Wolniej jedziesz - dalej będziesz." :) Różnie to bywa z tym spieszeniem się. Czasem trzeba zaczekać, innym razem szybko decydować. Sęk w tym, że często nie wiadomo, w których okolicznościach właśnie się znajdujemy... Niektórzy się rzeczywiście płoszą, inni nieuchronnie lgną... Konia z rzędem temu, kto wyjaśni - dlaczego? Dziękuję za pozytywny odbiór - cieszę się, że wiersz się podobał. :) Pozdrawiam

Jeśli miłość się ociąga - to może to nie miłość? :) To bardzo stary wiersz. Od tamtego czasu przekonałam się, że wszystko jest o wiele bardziej skomplikowane... Pozdrawiam

Dziękuję. :)

Wybacz, Alu, jeszcze przedostatni wers... Tak tylko zwracam uwagę, bo może pasuje Ci rytmicznie... Sama ostatnio ku własnemu zdumieniu odkryłam we własnym tekście taki przydługawy wers - a wszystko mi pasowało! :) Pozdrawiam wzajemnie

Podoba mi się: "kanapa znana banan za pana K." oraz "omamy mam o!". :) Pozdrawiam

Niejednokrotnie słyszałam, że zło jest atrakcyjne, ale nie do końca się z tym zgadzam. Zło jest niewątpliwie przebojowe, głośne, natarczywe i aroganckie - dlatego na wielu wywiera silny wpływ. Zło szybko odsłania brzydką twarz i uderza w tego, który je wybrał. Ale jeśli ktoś już w zło zainwestował - brnie dalej... Pozdrawiam

@Wędrowiec.1984 : Dziękuję za Twój głos. :)

Można by dyskutować. Pewnie niektóre z tych słów można by usunąć, ale taki układ pasuje mi rytmicznie. Dziękuję za uważne czytanie. Pozdrawiam

bo gdybyś przyszedł wczoraj i stanął na wzgórzu czarny król w koronie słońca nie czekałbyś ani minuty rzuciłabym za siebie cebulki tulipanów na wiatr ziarno gotowe na siew i z pustymi rękami biegłabym do ciebie moje słońce nie pytałabym skąd przychodzisz i dokąd zmierzasz przecież słońce idzie ze wschodu na zachód to wystarczy i poszłabym z tobą jeśli przyjdziesz dzisiaj słońce zaświeci ci w twarz bez korony już nie król lecz wędrowiec będziesz musiał zejść do mnie ze wzgórza ja nie mogę iść już zasiałam tak mnie cieszą te młodziutkie kiełki będą kwiaty warzywa owoce zejdź ze wzgórza chodź i ciesz się ze mną ja nie mogę stąd pójść już zasiałam spiesz się bo gdy przyjdziesz jutro to już w ogóle cię nie zauważę będziesz musiał zejść do mnie ze wzgórza i zawołać mnie głośno u bramy bo ja będę liczyć mierzyć ważyć moje plony oglądać przeliczać będę bardzo zajęta lecz ciebie powitam uprzejmie jak kupca i jak kupca uprzejmie pożegnam

Ciekawie zaobserwowane. :) Pozdrawiam

Dużo w tym racji.

Lirycznie i melancholijnie... Bardzo mi się podoba odwracanie tyłem zegarów (chociaż to nie pomoże!) oraz koncepcja "pustki z sensem niepozszywanej". Mała uwaga: w ostatnie zwrotce wyrównałabym wszystkie wersy do 9 sylab, tak jak wcześniej. Pozdrawiam

Jak silnie potrafi oddziaływać literatura, historia niejednokrotnie pokazała. Teraz tę rolę w dużym stopniu przejęły mass media.

Romantyzm często nie idzie w parze ze zdrowym rozsądkiem...

Dziękuję. :)

Myślę, że to dobrze, że zakazano. :)

Co za historia! :) Romantyzm i dramat. Odebrałam tę opowieść jak fragment filmu - zobaczyłam te sceny. Dramatyzmu dodaje narracja z punktu widzenia winowajcy. Ten motyw pojedynku jednak chyba za Tobą chodzi...? Pomyślałam sobie, że gdyby pojedynki były dziś dozwolone, pewnie wielu mężczyzn by się strzelało... :-O Bardzo mi się podoba płukanie sumienia koniakiem - jako metafora, oczywiście. :) Pozdrawiam