Maria_M

Niepotrzebna chłopu zimna woda, bo już na monopolowych schodach.

Gdyby na pogrzebie (na przykład męża) za konduktem w kajdankach dreptała, zapewne- duży nietakt, bardziej woalka by się przydała.

Bardzo mi miło, że rozumiesz moje myśli przelane w strofy i trafiają za serce. Ps. Jak ten wiersz znalazłaś? :)))))

Nie wpadłam na krokodyle, rzeczywiście, masz rację. W takim razie czekam na więcej o Afryce. Dobre podłoże do inspiracji. Pozdrawiam. :))))

To polowanie, czy przeprawa przez rzekę? Ilustracja bardziej wskazuje na przeprawę. Ale wiersz bardzo wyraźiście oddaje afrykańską rzeczywistość. Fajny pomysł. Bardzo lubię filmy dokumentalne o zwierzętach, a tu proszę, temat na wiersz. Podobasię. :))

Nie jestem z tych, co fukają o byle co. Chętnie słucham, próbuje zrozumieć ludzi, ale zakamuflowanej podstępnej szczerości mówię-nie. A wiem, że Ty zawsze dajesz konstruktywne rady. Na trzeźwo oceniasz, dajesz obiektywne spojrzenie na utwór i wtedy człowiek widzi, gdzie należałoby poprawić. :)))))

Witaj Justynko, bardzo dziękuję za miłe słowa. Pozdrawiam :)))))

To wszystko prawda co piszesz, ale uważam, że zbyt patetyczne ujęcie i ciut przekombinowane. :))

A co tam, raz kozie śmierć. ?

A mi się podoba planowany atak - na pewno z doskoku wypijemy flaszkę, ty wino rozkorkuj, zagryziemy śledziem w Bałtyku złowionym, witaj tu na orgu, daję dwa ukłony. :)

Deonix, dlaczego ja Cię lubię? :)))))))

Coś tam by się znalazło. Masz lupę?:)))))))))

Jak do tej pory, to Twój najlepszy wiersz, chociaż zgadzam się z Deonix co do braku iskierki poetyzmu, ale i tak robisz postępy. Życzę Ci wytrwałości i sukcesów w zmaganiu z przelewanie uczuć na papier. :))))?

Mam dwa siwe włosy i peselowski wzrok siada, to co, nie pasuje? ?:))))))))))))))))

W takim razie mogę Ci dychę odstąpić. :))))))))))

Piosenka o młodości, a smutna.

Tak, masz rację. Przecież każdy będzie ją kiedyś witał. Miłego. :)

Poplątałam się, nie wiem, czy to Deonix, czy Oxyvia odpisała. Trudno i tak obu dziękuję za wizytę. :)

Dobrze, że się podoba, dziękuję za komentarz. To jest prawda oczywista, dobrze ją czasami brać z przymrużeniem oka. :)))

Na tym polega, upragnione dążenie do wielkości, że na koniec rozniesie nasze kości w kotlinie. Tak to zrozumiałam. Wiersz pobudza szare komórki do myślenia i zastanowienia się nad, tym co w życiu ważne. Aby nie tracić czasu i energii na małostkowość. Pozdrawiam serdecznie :))

A kiedy Mojżesz dostał Dekalog? Po niewoli egipskiej. Ale mój wiersz tak daleko nie sięga, skupiłam się na pierwszy wieku naszej ery. Nie jestem pewna, ale wydaję mi się, że islam był wpierw przed wykształceniem filozofii chrześcijaństwa? Musiałabym sprwadzić. Ale popularne jest określenie Europa chrześcijańska, kultura chrześcijańska, przecież wszystkie ważne święta koło tego się kręcą, mimo, że tworzą tylko nie do końca prawdziwą otoczkę, zakamuflowanej rzeczywistości. To jest trudny i delikatny temat. :)

Dziękuję za żar emocji. Prawda objawiona może być tylko ta, o której myślisz. Tak poza wierszem, każdy to przyzna, że prawodawstwo współczesnego świata bazuje na nektarze ziemi izraelskiej. Wiersz mówi o kilku ponadczasowych sprawach. Nie zaciąga do żadnej, konkretnej religii, to na pewno. pozdrawiam :))

To nie Charon Wisłę mrozi, tylko polska zima skrycie abyś mógł na drugą stronę przejść na Wiejską tam zobaczysz inne życie. Miłego :))

Dlaczego każda wiosna świeża, młoda, pachnąca mimo, że milion razy tuli drzewa i chaszcze, niebu jasności doda, słońcu odbitym w oczach użyczy swej radości, gdy w polu z wiatrem pląsa? Dlaczego każde lato, które po wiośnie gości nie widać w nim starości, ciągle jest takie samo? Upałem ziemię wita, twarze obmywa deszczem, dzierga po łąkach, polach sierpniowe tatuaże. Napiszę do jesieni i szczerze ją zapytam, kojarzy się z minionym, czy stara to kobieta? Czy upływ lat przeżytych odcisnął piętno czasu, czy taka jest i będzie cykliczność złotych lasów? Szaruga, plucha, słota, deszcze, wiatry, kałuże jesieni młodość tylko przynosi to w naturze. Oziębła chłodna zima wodę w kryształ zamienia, śniegiem sypie po głowach, też nigdy się nie zmienia. Już tyle zim przeżyła, katarem nie zakicha, starości w niej ni śladu, młodzieńczo wciąż oddycha. Świat biegnie i umyka, ale się nie starzeje szkoda, że upływ czasu ludzkim nieprzyjacielem.

Dałam Ci to serce za popieram - oczywiście.:)