Maria_M

Witam, przepraszam, że przeszkadzam, lecz z interpunkcją się nie zgadzam, przkaz, treść - jest ok, a nawet super, lecz z interpunkcją toś się uparł. Pozdrawiam, miłego popołudnia :)

Dziękuję, że sprawił radość :)

Tak, wyszłam od słowa PIĘKNO i rozłożyłam je na czynniki pierwsze w czterech wersach, zagłębiłam się, dziękuję za wizytę :)

Na początku myślałam, żeby zrezygnować ze znaków interpunkcyjnych. Zastanowie się jeszcze. Ostatnio rozmyślałam o codzienności, rutynie i postanowiłam dostrzec jej kolory i pozytywne cechy, aż sama jestem zaskoczona, że codzienność może być piękna! Bardzo dziękuję za miłe słowa. Życzę kolorowej codzienności:)

Nie lubię tej formy wypowiedzi, ale oceniając obiektywnie - udane haiku.

Witaj! Waldemarze, z tego co zauważyłam, rzadko dajesz polubienia, tym bardziej je cenię, dziękuję za niedzielną wizytę i miłe słowa, spokojnej niedzieli życzę :)

codzienność pisze na mej drodze wciąż nowe kroki i kolory najbardziej lubię fioletowy a zapach ciszy - to piżmowy magnolię znajdziesz w moich oczach w źrenicy płatków błysk wiosenny a włosy lubię rozpuszczone wtedy falami jasno płoną niekiedy spinam w warkocz lata lub jesień targa i rozwiewa a zimny styczeń schładza błękit lubię na śnieg się szary gniewać dzisiaj gdy wstałam była środa kolejny dzień piątej podróży za oknem lipiec chłodem powiał zieloną suknię szybko włożę moja codzienność to kolory ciepłe uczucia rodzą stale życie czerwienią pisze w gestach że jestem, idę wciąż wytrwale lipiec 2018r.

Wolę Twoje limeryki.

„potrzebujemu siebie” czyli autobus zwany pożądaniem. :))

Dziękuję za czytanie, miło Cię gościć :)

Dziękuję :)

Dobrze mieć takie wspomnienia :)

Dobre, a nawet b. dobre. I teraz zastanawiam się czy lubię ten wyraz :)))))

Natalia wybacz, że taka jestem drobiazgowa, ale dlaczego jeżeli Ty zwiedzasz miasto jeżdżąc w taksówkach, to oni przebierają, mijają, a nie Ty? A tak ogólnie, to uważam źe jesteś dobrą obserwatorką, pozdrawiam :)

Tak, to mnie drażni, albo należy po nicniemówieniu wstawić przecinek, wtedy byłoby jasne, kto, co robi. To tyle ode mnie :))

Za Czarkiem, tak, ten wiersz sprawia niedosyt, podchodzę do niego już trzeci raz. Za pierwszym razem: uderzył mnie chaos myśli PL- go za drugim razem:ciemna strona zwątpienia, dzisiaj już wiem, co mnie zmyliło, zaraz to wskażę na wierszu.

Dla mnie wszystko pasuje, udane miraże, ciekawy pomysł na wiersz, podobasię :)))

Kim jest podmiot liryczny? Ciekawy pomysł na wiersz.

Toż przecież nie jestem Dawidem. Czekam. Przeczytam.

Miałam na myśli raczej przeobrażenia umysłowe i wszystko z tym związane :)

Szanuję Twoje zdanie i Twoją stanowisko, kwestia wiary, to sprawa bardzo indywidualna, powiem - intymna. Powyższe słowa napisałam, majac 15 lat, kawałek czasu upłynęło, a czas robi swoje. Dziekuję, że byłeś i czytałeś. Pozdrawiam :)

Bardzo osobiste, szczere wyznanie o zagubienie i Ona z igłą i nitką, czy uda się zacerować rozterki, zagubienie? Oby. Powodzenia :)

Gdzie Ty jesteś Panie mój, wyobraźnię mą kreujesz niewyraźnie, lecz bojaźnie przenikliwie. Jesteś mi opoką życia, drogą prostą mnie prowadzisz, czuwasz ciągle, czuwasz trwale nieskończenie. Chcę Cię poznać, chcę Cię ujrzeć, z głębi serca mocną wolą Panie mój do Ciebie wołam, Ciebie wzywam.

Jakbyś odpowiedział tytułem mojego wcześniejszego wiersza :) Tak, dokładnie.

Podmiotem lirycznym w wierszu jest po prostu śmierć, dobra, łagodna śmierć, która mówi: napewno kiedyś przyjdę, lecz nie trać czasu na czekanie, żyj, smakuj źycie, dopóki jest ci dane.