Maria_M

Kwiaty lawendy przypominają mi dom rodzinny, stary maminy kufer, a w nim same drogocenne szpargały, sad , a w nim drzewa owocowe sadzone ręką taty. Zmarł, gdy miałam 13 lat. Lubię też inne kwiaty. :)))

Miałam na uwadze zmarszczki wiekowe, te mimiczne są piękne, bo akurat wokół oczu, świadczą o szczerości uśmiechu:))

Zmarszczek wokół oczu akurat bym nie chciała :)) Dwa ostatnie wersy tworzą samoistną frazę, przy niej zostanę. Pozdrawiam

Lawenda w szufladzie. Tam o tym piszę :)

No i jestem. Wiersz inny, niż do tej pory czytałam o domu rodzinnym, pełen ciepłych uczuć ukazanych z dużą dawką nostalgii i tęsknoty za minionym. Rozczuliła mnie fraza źle mi tato, bo zamiast budować, wyrzucam po jednej gałązce / jakież to smutne, a jednocześnie szczere do bólu stwierdzenie. Peelka porównuje swój stan do wędrownego ptactwa, tylko że ptaki mają wędrówki wpisane w instynkt, natomiast człowiek lubi osiadły tryb życia i zazwyczaj w taki inwestuje, a rzucany z miejsca na miejsce, po jakimś czasie czuje się nieszczęśliwie niezadomowiony. Wiersz trafił mi do serca, zapiszę go sobie do zakładek, myślę, że nie masz nic przeciwko temu? Pozdrawiam:)

Ja się wybieram piechotą :) oczywiście do lata.

To tak jak ja. Dzisiaj piszę, dzisiaj wstawiam. A robię to w przerwach na kawę :)))))

Och, to mnie pogłaskałeś po sercu. Pięknie dziękuję, ale i tak wiem, że daleko mi do mistrzyni :) Pozdrawiam

Pięknie Ci dziękuję :) A skąd ten tekst wzięłaś ? Przefajnisty. Superowy. Fajna miniatura. Pozdrawiam

Na pewno ptasie skrzydła są cieplejsze od chmur, ale jak są w ruchu, to tworzą chłodne powietrze. I to miałam na uwadze :)A z tą inwersją pomyślę, bo już raz zmieniałam. Bardzo dziękuję za poświęcony czas. Pozdrawiam ciepło :)

Starałam się, chociaż to świeżynka. Bardzo dziękuję :))

@iwonaroma dziękuję za uwagę. Pozdrawiam :))

@WarszawiAnka dziękuję :)

Jasność z ciemnością wciąż się przeplatają, mieszają barwy kolorami cieni, granatu wstęgi nikną na zachodzie, już świt od wschodu falami się mieni. Na horyzoncie widać przenikanie, ciepłym strumieniem głaszcze lico nocy i żegna głębię spokojnego wnętrza, zorzą polarną patrząc prosto w oczy. A czarna magia nieboskłonu Ziemi gwiazdami świeci, księżycami kusi i jeszcze chwila i czar pryska ogniem, zamienia ciemność w jasnopłowy półświt. 02.10.2018r.

Dużo by tu pisać, ale nie mam teraz czasu. Jeszcze wrócę :)

Bardziej od rymów pasjonuje mnie rytm, który tworzy w wierszu melodię :)

kluczami w słońcu przemierzają niebo skrzydłami schładzając chmury gdy patrzę jak płyną przed kolejną zimą świat nazbyt staje się ponury 01.10.2018r.

Nic dodać, nic ująć, tylko zamknąć oczy i pomyśleć o swojej tożsamości tu i teraz, wziąć ją na szalę i siebie zobaczyć. Pięknie :) Pozdrawiam

Dla mnie tytuł wiersza, to jak imię dla osoby :)

Twój wiersz jest mniej więcj o tym samym, ale zupełnie inaczej, z innej perspektywy, w innym ujęciu. Cieszę się, że w końcu komuś na coś przydało się moje pisanie, tu mówię o inspiracji :))))

Wyszło spontanicznie, przypadkowo z tym tytułem. No i bardzo dobrze.

Już zapomniałam, dobrze że przypomniałaś, tyle się dzieje, że że :)) Bardzo ładny wiersz i śmigły pod względem technicznym.

Nie.

Dobrze wyrażona rutyna dnia codziennego, szkoda tylko, że rutyna. Osobiście daleka jestem od rutyny, zawsze coś ciekawego wymyślam, planuję, lub się dzieje samo. Nie nudzę się. Pozdrawiam :))

Pomysłowy układ, zapis graficzny też ciekawy, wszystko dokładnie przemyślane, tytuł ładny, a ja zwracam uwagę na tytuły, one są (jak dla mnie) ważnym wprowadzeniem do wiersza. Jestem za, a nawet bardzo. Pozdrawiam :))