lena2_

Śliczny wiersz:):) listy na dnie szuflady przechowują pamięć dni minionych:):)

Wspaniale opisane spotkanie, gdzie grają maski i nie ma prawdziwego porozumienia:):) serdecznosci Bereniko:)

postarzały się listy od ciebie zżółkły kartki przywiędły koperty ale słowa zatrzymane w biegu pulsują nadal tamtą tęsknotą rozgarniam litery żeby ogrzać dłonie

@Charismafilos Dziękuję serdecznie:) @Berenika97 Cieszy mnie Twoje uznanie:):)serdecznosci:) @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Talarku:):)

świetny wiersz:) nawlekanie nowego naszyjnika z dni które mają nadejść, ale z mocną nadzieja na lepsze:):)

Zachwycasz Bereniko tym wierszem:):)

moje miejsce na ziemi to przestrzeń między światłem a cieniem śmiechem a płaczem słowem a milczeniem kiedy tu wracam wyczuwa niezmiennie mój oddech i ślady stóp

No i cóż z tego że ciało więdnie, a lustro zmarszczki dostrzega. Skoro się dusza wesoło śmieję, że prawom biologii nie podlega. serdecznosci Alicjo:):)

Cuuudowna liryka:):) pozdrawiam z podziwem:):)

Gorzka ta Twoja refleksja, ale jakże prawdziwa, też się nadziwić nie mogę jak świat się sprzedaje...pozdrawiam Bereniko:):)

Czasem gubię się w półsłówkach, w pół tonacjach i półcieniach. Kiedy karmią mnie półprawdą, to wychodzę od niechcenia. Czasem biorę za półdarmo i oddaję połowicznie. Zdarza mi się o północy, tworzyć w półśnie wersy śliczne. Często pytam się półszeptem, czego pragnie ma połówka. Zatrzymując się w pół kroku, żeby nie wyjść na półgłówka.

Pięknie opisany moment między nocą a dniem, gdy pomału odradza się życie po przebudzeniu:):) z podziwem:):)

@michal_stefan Dziękuję:):) @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję za zajrzenie :):) @Berenika97 Cieszę się:) pozdrawiam serdecznie Bereniko:):) @Migrena Dziękuję za uznanie:):)

Piękny wzruszający wiersz...tej rozpaczy to chyba nie można ująć w słowach...

Czyli z jednego źródła wyszliśmy i do niego wszyscy wracamy:) ciekawy wiersz:) pozdrawiam Iwonko:)

Ludzie wrażliwi na piękno przyrody chyba czują wszystko mocniej i piękniej, Twój wiersz świadczy o tym:):)

Dokąd pójdziesz, gdy opuścisz siebie, rezygnując z dobra i światła? Zgubisz drogę i jasny kierunek, a pogrążysz się w piaskach i zaspach. Weź ze sobą chociaż uśmiech matki, z ciepłym słowem , ukryj za pazuchą. Może wyjmiesz je kiedyś ukradkiem, gdy zapłaczesz nocą ciemną i głuchą.

Świetny:):) serdecznosci:)

Ale ładnie:):):)

Wiedza bywa potrzebna i ważny jej potencjał. Lecz ta na własny temat, po prostu jest bezcenna. Prawda bywa nieznośna, i twarde ma spojrzenie. Ale to ona czuwa, by chronić przed skarleniem.

@Berenika97 Bereniko serdecznie dziękuję za uznanie dla wiersza:):) @Nata_Kruk Dziękuję Natko:):) @KOBIETA To prawda, być sobą najważniejsze:):)dziekuję:) @Charismafilos Dziękuję serdecznie:)

Przepiękny wiersz, jestem pod wrażeniem:):)

Zasłaniamy własne rany i słabości, gładką mową i uśmiechem przyuczonym do relacji powierzchownych, gdzie wygodniej, jest pokazać swoją duszę z jasnej strony. Miałkie słowa nie udźwigną zrozumienia, a milczenie zatuszują głośnym śmiechem, który lubi pokaleczyć wspólną przestrzeń i powraca znów upartym, pustym echem. Czasem jednak, gdy głos traci równowagę, łza odważnie zdradza wszystkie konwenanse. Właśnie wtedy jest ta chwila najprawdziwsza, która sobie i drugiemu daje szansę.

Myślę, że wielu ludzi w obecnym świecie doświadcza takiej traumy, rośnie samotność i wyobcowanie. jak zwykle pięknie podejmujesz temat :):) serdecznosci:)

@vioara stelelor Dziękuję serdecznie:) @Migrena Myślę, że przeceniasz moją poezję:) ale dzięki za uznanie:):) @Berenika97 Dziękuję Bereniko za Twoje ciekawe i życzliwe komentarze:):)