lena2_

@Berenika97 Bereniko dziękuję za Twoje piękne komentarze:):) @Jacek_Suchowicz Jesteś niezawodny:):) @tie-break Dziękuję za uznanie:):) @Charismafilos Dziękuję! @bazyl_prost To prawda, pozdrawiam serdecznie:):)

To co nas różni bywa siłą, która pozwala świat tłumaczyć. Ja ci przybliżyć pragnę sacrum, ty mnie profanum częściej raczysz. Kiedy w poezji się zatracam, prozę mi tworzysz wciąż na nowo. A gdy w szarości życia toniesz, podaję ratunkowe słowo. Z odmiennej gliny ulepieni, wciąż się dzielimy jednym chlebem. Łatwiej połączyć różne światy, gdy świt różowi wspólne niebo.

chłód wyludnia ulice legitymując bezdomnych niektórzy zdążą po talerz anonimowej zupy innym ustala tożsamość na miejscu

Niesamowity ten tryptyk, pełen żałoby ale i cichego pogodzenia się, puenta robi wiersz lżejszym i spokojnym. Podziwiam Bereniko:):)

A jednak ten wiersz wydaje mi się szukaniem Boga pomimo niewiary...serdecznie pozdrawiam:):)

Druga część równie przejmująca:):) serdecznosci Bereniko:):)

Przepiękny wiersz:) niezwykle sugestywnie opisałaś te żałobę, pustkę która powstała po odejściu bliskiego człowieka:):) z podziwem:):)

Niezwykle subtelnie- intymny wiersz:):) pozdrawiam serdecznie:)

zobacz zima już dojrzewa w naszym sadzie obejmuje kruche drzewa w białym walcu jakby chciała wypróbować czy potrafią znieść zawieje i śnieżyce w mroźnym tańcu nim zaśmieje się gałązka jasnym kwieciem nim skowronek zawtóruje jej w zachwycie oglądajmy poprzez szybę oszronioną spektakl który się przeplata z naszym życiem

Wiele razy sprawdzało mnie życie, podsuwało przeróżne wybory. Lecz jak trzcina, złamana w połowie , prostowałam konflikty i spory. Ile jeszcze jest lekcji przede mną, jak odrobić je zanim przeminą? Aby kiedyś w oddechu gasnącym, uśmiech zakwitł na ustach. Pomimo.

Wiele takich stworzeń będzie marzło tej zimy, choć pewnie i bezdomni tego losu doświadczą:)poruszający wiersz Bereniko:):)

z każdej drogi wracam do domu który czeka jakby brał mnie w ramiona chociaż często już nikogo w nim nie ma lecz to miejsce wciąż pamięta wszystkich

"Twoje słowa - jak tłuczone szkło. Rzucasz je pod nogi, a ja idę boso." Ech...mocne, prawdziwe, przejmująco napisałaś:):)

ech:) przez chwilę miałam zdrożne myśli:):):) bardzo zmysłowy erotyk:):)

dopóki mogę chwytam światło niech zalśni chwila w łez mgławicy aby rozpoznać w sobie drogę resztę zostawiam Tajemnicy

@Berenika97 Dziękuję Bereniko:) próbowałam za pomocą metafory snu, oddać jak wyglądałby świat bez Boga. serdecznie Cię pozdrawiam

śniłam że nie było Boga świat w pustkę zaczął wpadać a słowa leciały przez ręce i chwiałam się w posadach

Wspaniały wiersz, niezwykle subtelnie opisujesz ta bliskość:):) WSZYSTKIEGO DOBREGO BERENIKO, DUŻO PIĘKNYCH WIERSZY!!

każdy oddech jasnej chwili troski dużej i tej małej wszystko było cennym darem szytym wprost na moją miarę WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO W NOWYM ROKU!!

Ten wiersz pisany jest wdzięcznością, za wszystkie dary losu, które były w odchodzącym roku:):) bardzo pięknie napisałaś:):)

jestem łasa na prawdę wypatruję jej na obrzeżach słów tropiąc przebiegłe półprawdy które uciekają przed moim wzrokiem jakby się dało oszukać duszę

Taka bezsenność dopada i mnie czasem, świetnie opisałaś ten stan "powieki są zbyt lekkie, by opaść"..Wszystkiego Dobrego Bereniko w Nowym Roku:):)

można karmić złudzenia w iluzję zamieniać sens albo otworzyć oczy i brać i brać co jest

@Berenika97 Dziękuję serdecznie:):) @Nata_Kruk Dziękuję Natko:) serdecznosci:)

Straciły blask dawne ścieżki i zmatowiały wspomnienia. Lecz serce wciąż jeszcze żywe, przez miłość, czas pragnie zmieniać. Bo ona jedyna z wiekiem, nie traci swego uroku. Każe dostrzegać znaczenie, kolejnej już pory roku. I chociaż może niejeden, smutek głęboko ukryty, to nie pozwala, by zgasły, małe i duże zachwyty.