lena2_

Myślę, że wielu ludzi w obecnym świecie doświadcza takiej traumy, rośnie samotność i wyobcowanie. jak zwykle pięknie podejmujesz temat :):) serdecznosci:)

@vioara stelelor Dziękuję serdecznie:) @Migrena Myślę, że przeceniasz moją poezję:) ale dzięki za uznanie:):) @Berenika97 Dziękuję Bereniko za Twoje ciekawe i życzliwe komentarze:):)

nie bójmy się cieszyć wiosną trelem zielenią i kwiatem niech będzie to antidotum na naszą rozpacz nad światem

Zderzenie dwóch światów..wielkiej wrażliwości z brutalnym światem , którego konsekwencją jest ucieczka od życia w rejony " pęknięcia" Tworzysz niezwykłe wiersze Bereniko:):)

Przepięknie:) brzmi jak wyznania miłości. Masz niezwykle liryczne pióro:):) serdecznosci:)

tacy jesteśmy niedzisiejsi z tą upartą miłością nie nadążamy za trendem rozstań nie potrafimy jej retuszować i wystawiać na pokaz i ciągle patrzymy w jedną stronę może dlatego jeszcze nam wierzy

Przejmujący wiersz, aż mam ciarki... pozdrawiam serdecznie:)

Przepiękna puenta...będę obok, choćby nie wiem co:):) serdecznosci :):)

Znakomity wiersz:):) głębokie refleksje na styku nocy i dnia. To co w mroku wydaje się jeszcze bliskie w świetle jawi się jak brutalna prawda... serdecznosci Bereniko:):)

Czekam na wiosnę, na jej dotyk i pójdę za nią w kwietne pole. Zrzucę z nóg buty, z serca smutek, odprawię wszystkie niepokoje. Wsłucham się w świergot, w oddech ziemi, głowę umyję ciepłym deszczem. Pozwolę słońcu pieścić skórę, westchnę miłośnie..jeszcze..jeszcze.

Bardzo subtelny wiersz, przepiękna puenta:):) pozdrawiam serdecznie:)

Wspaniale opisałaś ten proces zobojętnienia na śmierć? czy na życie? ta kostka lodu z czasem tak ochładza myśli, że się już nic nie czuje i ta sterylność zdaje się wybawieniem. Nie wiem czy dobrze zinterpretowałam wiersz , ale takie miałam odczucie. Serdecznie pozdrawiam Bereniko:)

Wspaniały wiersz Violu, taki spokojny, przepojony mądrością życiową, kiedy się już wie co jest ważne w życiu:):) miłej niedzieli:)

po spowiedzi ostatniej łzy wzruszeniem ramion strząsnę smutek w lustrze dogonię własne spojrzenie zanim wyblaknie

@viola arvensis A Twoje komentarze Violu motywują mnie do pisania:) dziękuję:):)

Bardzo dobry wiersz, podoba mi się:):)

Fajne, niespodziewane zakończenie, uroczy wiersz:):) pozdrawiam Alicjo:):)

Wiersz magiczny! dosłownie przenosi w czasy dawnych obrzędów, gdzie przenikają się dwa światy:):)

zasłaniamy głód miłości czym popadnie miałkim słowem błahą myślą niedokładnie lecz nie uda się oszukać tej tęsknoty nie przekupi jej namiastka byle dotyk w głębi serca przeczuwamy przecież skrycie że pokochać trzeba najpierw własne życie

@Charismafilos Dziękuje serdecznie:):) @Alicja_Wysocka Dziękuje Alu:):) @Jacek_Suchowicz Jesteś niezawodny, dziękuje:):) @Manek Cieszę się, że się podoba:):) @Christine Bardzo dziękuję:):) @Stary_Kredens Dziękuję za zajrzenie :):) @Berenika97 Bereniko Twoje komentarze są mądrzejsze od moich fraszek:) dziękuję:) @Emanuel Nie rozumiem Twojego komentarza??? myślę, że pomyliłeś się i wkleiłeś tu zamiast pod swoim wierszem... Nie wiem o co chodzi Emanuelowi, myślę że coś mu się pomyliło.

Lubię takie filozoficzne wiersze:) super:):)

Wspaniale napisane:):) miłej niedzieli:)

*** Rychły koniec, takiego związku, gdzie rosną prawa, kosztem obowiązków. *** Gdy przystaję i zawracam, aby nie iść nadaremnie, nadsłuchuję głosu w duszy - bo mądrzejszy jest ode mnie. *** Żeby się podnieść nareszcie i wyprostować pomału, najlepiej zacząć od kroku, który schodzi z piedestału. *** Lubię słowa pełne gracji, czaru, smaku, akceptacji. Jedno wam na ucho powiem - musi stać za nimi człowiek.

To piękny sen...niezwykle klimatyczny wiersz:):)

Przejmujący wiersz...wyobcowanie w dzisiejszym świecie najbardziej odczuwają starsi... dobrze to pokazałaś:):) dobrego dnia Violu:):