beta_b

Fajna zabawa czasownikiem znoszę. Małe a pojemne. Podoba mi się, bb

@hollow man ok, już rozumiem. Ogrywa rolę, teatr, pogodne spojrzenie, ale napięte ramiona. I mimo ładnego obrazka wcale nie jest, szczęśliwy. Bb

Retrospekcja ze zdjęcia, ale nie rozumiem kontrastu z ustami w dół. Nieźle napisane, sugestywnie. Bb

Ładne. I całość też ptzyjemna. Bb

Hołd. "Czerwone" róże są 2x, jak dla mnie drugi raz nadmiarowy, bo zostaje w pamięci za mocno. Czerwony. Ale to pojedyncza opinia. Reszta ok. Bb

Skasowałabym "Tu". Sens zostaje ten sam a wyrównuje rytm. Reszta fajna. bb

@Marek.zak1 ja tak samo, to moje ulubione trasy. W pt miałam kolizję z samochodem. Rower pogięty, ja obita ,ale nie połamania. Gdzie kupiłeś swój? bb PS Fajnie byłoby się wybrać grupą na wycieczkę rowerową.

Kika Powiew wiatru i wolności, jako symbol bycia sobą. Ale wolalabym nie mysleć, że to jest w zakresie marzeń. I literówka. Z przyjemnością przeczytałam i trzymam kciuki, ściskam. Bb

@Nata_Kruk zaniepokoiłaś mnie Natko tym komentarzem. Ale to może odprysk mojego codziennego napięcia. Życzę Ci spokojnego czasu. A przyszłość jakaś będzie i do niej realnej się będziemy odnosić w stosownym czasie. Ściskam, bb

Tekst jest genialny. Porażający. Idealnie wpasowane każde słowo. Zostawiam go ze sobą. Bb

@Alicja_Wysocka to cytat Ewy Woydyllo. Też go lubię. I wiersz, z flanelowymi nóżkami i przytrzeszczem przyjęzycznym. I cudze smutki w Twojej głowie. I Ciebie. Ściskam, bb

@Kwiatuszek przyśnił mi się ten obrazek, a pytania o "upchanie" dusz na m2, poczucie czasu, w tym wiek duszy - to obraz życia 1:1 (bez chorób i tragedii), na rewersie ziemskiego. @Berenika97 czy tęsknota duszy działa w obie strony? Ciekawe pytanie. Dziś mnie zaskoczyło. Nie myślałam w ten sposób... Dziękuję za reakcje. A jak Wy sobie wyobrażacie to co po? PS normalnie nie wierzę w życie pozagrobowe. Śmierć to koniec. Ale sen był tak esencjonalny i prawdziwy, że uchylam drzwi wyobraźni. Dobrego dnia. Bb

@Alicja_Wysocka Wpół do piątej się spotkajcie, potem wpół do jedenastej, żeby doby pół minęło, proponuję już na starcie. Nie odkładać pół-słówkami, na kolejny rok nie czekać. Można spotkać się w połowie, lecz konkretnie. I nie zwlekać. Śliczny tekst, Alu-zdolniacho. bb

Dobrze radzisz sobie w niebie: żywe kwiaty, jest porządek, biały dywan na podłodze. A to przecież nie początek - bo już dziadku tyle lat, jak odszedłeś w tamten świat. Nic się dziadku nie zmieniłeś, choć minęły prawie wieki. Wpadłeś tak zapracowany, jak pamiętam Ciebie z ziemi. Czy tam w niebie czas zastyga? Bo tu u nas szybko mija. Biały dywan na podłodze — nie ma piachu ani krztyny. A pamiętam, jak wchodziłeś z dworu butami brudnymi. Kto Ci czyści buty w niebie? Czy się czujesz - jak u siebie? Co tam robisz tak na co dzień? Czas inaczej tam pracuje? Tak lubiłeś stawiać domy. W chmurach się przepracowujesz? Kto gotuje Ci obiadki, bo w tym śnie nie było babci. Tato odszedł w Twoje ślady, babcia, wujek, ciocia Gienia. Coraz więcej Was po tamtej - nie ogarniam już istnienia. Gdzie Was wszystkich niebo mieści od pierwszego pokolenia?

@[email protected] Pozdrawiam ciepło, PS męska andropauza czeka na swój debiut literacki ;) bb

@Berenika97 właściwie odebrałaś tekst. Cieszę się, że można go zrozumieć :D. "Głupie" kroki wprowadzają pejoratywny wydźwięk, ale tak też brzmi tłumaczenie nazwy. Wolę, jak coś jest inne, a nie głupie. Ściskam, bb

@Jacek_Suchowicz ładnie to napisałeś. Nawiązuję do cyklu Monty Pythona, Ministerstwo Dziwnych Kroków, pokazując opozycję: normalne/dziwne - zależne od pkt siedzenia. To metafora zachowań i presji społecznej. Ściskam Jacku. Bb

W Ministerstwie Dziwnych Kroków twoje ruchy rażą oczy — są zbyt proste, nazbyt nudne, niczym ich nie zauroczysz. W Ministerstwie Dziwnych Kroków jestem jak u siebie w domu. Tu podskoczę, tam wykręcę, nie tłumaczę się nikomu. Jestem inna, choć próbuję zaspokoić społeczeństwo — chodzić równo i układnie, lecz to trudne. To jest męstwo. Dla tych ludzi z Ministerstwa dziwne kroki są normalne. Ze zdziwieniem patrzą jednak na normalnych kroków armię. Kto tu dziwak? — to zależy jak sam chodzisz i gdzie siedzisz...

@viola arvensis mam zachowania aspołeczne, typuję spectrum, choć nazwa nic nie zmieni. To nie odwaga, bo do niej potrzebna jest jakaś granica, by ją przekraczać. Nie szukam sensacji. Nie aspiruję, więc nie mam czego bronić/chronić (choć może powieki bym zrobiła, mając kasę ;). A może i nie, z lęku przed bólem. Ale za głaska dzìęki. bb @lena2_ miłej niedzieli. Moja będzie miła. ;) bb

Fajnie to napisałaś, sprawnie, gładko. I fajna metafora i otwarte pole, pustka, przestrzeń wew. do kontaktu ze sobą. Z przyjemnością. bb

Mam zboczenie zawodowe z tym obrazkiem nieba i dzielę włos na czworo, ale to też test, jak inni odczytują słowa. Pochmurne niebo w moim mniemaniu to niski pułap chmur. Błękit perlić się może cumulusami, ale nie jest wtedy niebo pochmurne tylko... jakie? Ale może się czepiam. I to też proszę wziąć pod uwagę. Reszta aromatyczna. Bb

@Jacek_Suchowicz Jacku, znalazłeś właścowe słowa na właściwym miejscu. Przeczytałabym tekst o andropauzie, żeby poznać drugą stronę, ale poezja (podobno) nie jest od tego. ;) ściskam ciepło, wiosennie, bb

@LessLove fajny utwór, dobrze brzmi. :)

Ja też bez wstawiam do wazonu, cały dom pachnie. To już niedługo! Ładna miniaturka, Violu. bb

@LessLove Ooo! Przewodnik! Jestem chętna do szkolenia, jak przegryziesz temat!