Kobra

To prawda :-)

Lubię wiersze z podtekstem :-)

Lekko się czyta, choć treść krwawa.

Dobry.

Według mnie lepiej brzmi.

Czytam tak bez ostatniej strofki: daj mi niedopowiedzenie dotknij strun szeptem rozpal zmysły bądź na wyciągnięcie

Ciekawie piszesz ...

Już go czytałam. I tak ja przedtem napiszę, że mnie zaciekawił. Te atłasowe poduszki i worki ... daje do myślenia.

ok :-)

Czyli już tam Pan Bóg dał każdemu z nas umiejętności na naszą miarę ... mnie się białe lekko pisze. A z rymami - oj! to się bym musiała namęczyć. :-)

Ale ja tak nie umiem ładnie ... :-( z rymami. Ja tylko w bieli. Nie mam cierpliwości do szlifowania rymów. Ale podziwiam u innych.

Piękna piosenka :-)

I jeszcze czy "bezszmer" - no muszę tak napisać, bo tak mi pasuje :-) - więc czy on może być rozszalały?

Nawet jeśli stanie się (czym?) "bezszmerem"? co? - bezszmer...

Podziwiam wszystkich, którzy rymują :-)

Fajnie się czyta ... zmusza do refleksji. A ja tak lubię :-) Myślę sobie tylko, czy "bez szmerem" nie powinno być "bezszmerem"?

Bóg zawsze widzi ... od tego w sumie Jest :-) Czy trwanie w tym samym miejscu nie jest swego rodzaju zaklinaniem przeznaczenia? Może wróci ta osoba w to samo miejsce. I oby tak się stało.

Przypomina mi ten tekst moje pierwsze wiersze z lat młodości. Masz wrażliwość moja imienniczko ;-) A miłość ta prawdziwa przyjdzie i będzie. Tylko śmierć taką odbiera. Życie mnie uczy, że ludzie w naszym życiu przychodzą i odchodzą... czasem idą po prostu w cień, by ustąpić światła innym, a czasem odchodzą na zawsze. I trzeba to przeżyć.

Pierwsza bardzo trafia.

Mnie także.

Zatrzymał: tak go sobie poczytałam używając skalpela :-) wisiał na panu bez twarzy jasnoniebieski sweter ładnie byś w nim wyglądał ale ty nie chcesz prezentów tak powiedziałeś zamknęłam oczy przytuliłam policzek do szorstkiego materiału pogładziłam palcami musnęłam ustami i poszłam

Kiedyś dawno temu :-) Był portalsukcesu :-) Bardzo fajny, podobny klimatem do tego. I tam właśnie były wydawane tomiki z najlepszymi utworami. Były też spotkania forumowiczów.

Fajny pomysł :-)

Widzę ich...jak piją, jedzą ... dwie wyspy samotności. To taka poetycka opowieść. Klimat trochę mroczny. Ale jest :-)

Suuuuper! :-) Muszę zaraz naskrobać :-)