bazyl_prost

krajobraz wolno się odmienia niemiecki wrzód się leczy coś trwa przy nas nowości z południa tęsknią naszego grudnia

przez kolorowe światło dni oglądam Ciebię wiecznie czasami zerkam na bok widok mój się odmienia wciąż nowe są wrażenia kielich wspolny wznosimy przez wieczność niosąc dzban

jadem skończona ta biba tu perfumerii wrota przeprasza kot wymiotował zdrowia mu życzę chyba

e tylko rodzina myślałem że fizyka

tu nie ma patosu nienawidze patosu to orgia poetycka w stylu otwartym

schowaj pod krucyfiksem

ja i tak jestem przeciwny kremacji dobrze że tylko papier na prawdę to dewastacja kości

Orston, psi węch

te trudy najtrudniejsze jak się jeszcze słów nie zna też mnie niepokoił ten fragment

dobrze że nie sorry

chociaż mógłbym poczytać klasykę albo piosenki jakieś

to takie postmodernistyczne refleksje, osobiste i o świecie nie świecie, tarcze, esencje, jady, sceny, najlepsze oczywiście są eteryczne sceny

twarzy wiele rysuję dziecięce najdłużej ten trud jest najtrudniejszy później jest noc a w nocy bal uderzą w nas miliony fal odmienią nam oblicza kolejne dni nadmienią nas grymasom ust uwierzą

boję się planety małp

poza tym nawiązuj może wylądujemy kiedyś w podręczniku

to znaczy że faceci do siebie machają i się przyjaźnią taka piosenka

po pierwsze atmosfera ciepło 36,6 Michałowi muszę ulepić formę bo ma za dużo rzeźby szukasz chcesz czegoś w poezji w życiu to ważne

if I see man waving , I know I'm not alone

dla mnie jesteś fajnie nam razem słowa płyną też literami szastasz po swojemu i te postmodernistyczne poematy romantyczne na modłę grecką... podoba mi się.

przepraszam kuzyna Gomułkę jeśli go w czymś uraziłem tez mam na imię Michał

wiesz co no gubię skrupulatność

to taka wczesno arystokratyczna przecedzona dobrymi obyczajami względznie wciąż cedzona piesń uwiodła chłopca a on szuka arche bo czuje pustkę i cierpienie ale jeszcze o tym nie wie tak to odczytałem

nie umknie nikt przed wodnikiem który wynalazł wiadro

trochę chłodu gorączki nie modne cicho zamykasz mi usta smagły dotyk wskrzeszenia neuronów drzewiaste sploty rozpostrę skrzydła najczulej muśnięcia i przenikanie i siła życia spowije mgłą nasze ciała i zawieszeni wiecznie skupieni jedno pragnienie wzniecimy

nie o literówkę merytoryczną