Jacek_Suchowicz

@iwonaroma piękna metafora dojrzewamy jak te kasztany bez kolców gładkości do piękna choć wdepczą to ulatamy by dalej swe życie wypełniać

leżysz jak kurz na półce pamięci bo ktoś zatrzymał cię tu po coś byś się wsłuchała w swoje serce i wyrzuciła złych słów potok najwyższa pora zrobić remanent zamiast biadolić że jesteś echem mieć wnętrze czyste poukladane ktoś cię przywoła jeszcze z uśmiechem :))))

ładne każdego roku rok odejmujesz przecież się stajesz wciąż coraz młodsza dziecinniejemy nie - nie to czujesz piszesz i tworzysz kreujesz postać na strunach rdzy grasz obrazami tej pory roku najpiękniejszej każdy upada (tak między nami) z gracją się podnieść - to najważniejsze :)))

znamy się z fejsa lub instagrama życie przepływa na pustych słowach poranny napój herbata kawa ciała i myśli tkwią w brudnych oknach gdzieś tam różaniec mówią w kościele piecze w sumieniu moralna zgaga Najwyższy Panie wiem że istniejesz lecz w moim życiu mi nie przeszkadzaj :)))

@Toyer Traktuję jako wspaniałą osobistą modlitwę. Napisałeś podejrzewam jak Ci serce dyktuje i może tak ma zostać, lub przeczytasz za jakiś czas i wniesiesz drobne poprawki. Dzięki za Twoje wyznanie!

dziś ktoś popieli kasztan we włosach dawne obrazy pamięć przywodzi już puste ławki choć wczoraj młodzi i wciąż na spacer była ochota parasol w ręku nam nie przeszkadzał bo rdza jesienna inspirowała zaś kula ziemska była za mała a deszcz jesienny gadał i gadał :)))

że serce tkliwe mają zachwyty przecież są uczuć wszelakich niwą bo w ich przypadku to co się liczy to nadzwyczajna jest wrażliwość :)))

tutaj poezja nie zapchajdziurą bo o tęsknocie nikt tu nie wspomniał wiersz sobie poszedł nikt go nie ujął więc się przyplątał niestety do mnie teraz go zwracam bo Twój jest cały obdarowałem garściami rymów dla mnie za krótki może za mały Ty go doprawisz - kobieta czynu! :)))

wiersz mi się przyśnił który ktoś zgubił wśród ciemnej nocy w głębokim śnie długo nie czekał poszedł do ludzi no i przypadkiem napotkał mnie i żalił mi się na swoją panią która stworzyła przed snem go w mig zamiast na portal od razu zanieść zasnęła i nie zamknęła drzwi :))))

rok jest akurat by starą przyjaźń zgasić i zawrzeć nową

bo czapka owszem z wełny baraniej jest bardzo ciepła lecz drapie panią mogła być z lamy albo alpaka lecz dużo droższa jest taka czapa podusia gąbka czysty syntetyk zbije się w kamień gniecie niestety z puchu podusia taka najlepsza taka natchnieniem fajnego wiersza i jeszcze buty lub słońce w oczy świat zaraz przestał być tak uroczy niedogodności to nie tragedia optymizm przyszedł z błękitem nieba :)))

a trzeci biega po ziemi niebie co by nie zrobił nie znajdzie siebie czwarty już dawno ja własne zgubił piąty je sprzedał srebrniki lubi :)))

właśnie dlatego mam ostry sprzeciw nie wolno dać się zamienić w masę mieć osobowość i własne cechy oraz na świat patrzeć inaczej pozdrawiam

urocze na skrzydłach motyla gaśnie chłodny wieczór kartofle w ognisku jeszcze cykad echo a księżyc na niebie rozpala nam gwiazdy świetliki mrugają byśmy mogli marzyć ...

to nie dotyczy tylko Ameryki na całym świecie nie brak fanatyków słowa mają siłę mówią oraz krzyczą z tej śmierci jest żal lecz więcej pożytków pozdrawiam

bardzo mi się podoba a może w spokoju przewartościuj życie usiądź się zastanów wyłuskaj najlepsze to czego nie widać co się chowa skrycie ale jest motorem i daje nam szczęście :))

Ty może już lepiej nie rymuj Poruszyłeś fajny temat ale rymy zjadły wątek ciało chciało ale nie ma to jest tyle na początek :))) myślą nieraz dotknąłem lecz stale odwagi brak czy uśmiech może nie w porę przed odrzuceniem strach ...

rozkwita czerwoną różą zranienie do głębi serca cierpienie zapewne uczy przebaczyć to rzecz jest wielka :))

za ten finał serducho :))

bardzo ładne uchwycona chwila która nasiąka myślami egzystencjalnymi Pozdrawiam

@Nata_Kruk ładnie o naszym końcu ktoś przypomina najczęściej jest to jakiś skorupiak a my żyjemy dobro czynimy nie pozwalając już innym upaść jesteśmy nurtem który przyśpiesza lub czasem zwalnia by zebrać siły brzegi bagienne - już nie ten etap bardziej stabilni cisi i mili a lata lecą niepostrzeżenie ostatnie przyjdzie nasze zadanie tu zostaniem wspomnieniem echem tam na nas czeka powitanie :)))

Piszę to z pewnym dystansem (oczywiście potępiam patologię czyli handel organami). Naczytałem się mnóstwo historyjek o zmianach jakie zachodzą w psychice biorców (nowe upodobania, zachowanie po dawcy np serca). I to jest temat do myślenia. Wszystko, co ziemskie zostaje tutaj na ziemi i jeśli zamkniemy w trumnie po 30 latach zostaje proch i jakiś fragment kości (sam widziałem w trakcie ekshumacji dziadków). My zmieniając formę bytu zabieramy, to co jest "duchowe" Nie ma nic cudowniejszego, jak przedłużenie komuś życia i jeśli tak jak napisałem "te podroby" ocalały i mogą jeszcze parę lat w kimś pracować - to dlaczego tego nie wykorzystać. Operacja, cierpienie trudny okres rehabilitacji (też cierpienie) to jest kolejna szansa oby nauczyć daną osobę pokory aby coś zrozumiała - to wszystko czemuś służy. Zacytuję: "bez Mojej zgody nawet wam jeden włos z głowy nie spadnie" Pozdrawiam:)

poruszasz trudny temat: giną ludzie w wypadkach np: rozwalona głowa - wiadomo żyć nie będzie ale tzw "podroby" jeszcze ciepłe funkcji swych nie zaprzestały - czemu nie dać ich komuś komu się przydadzą i gdzie będą dalej żyć? Nauka dała nam taką możliwość więc korzystajmy!! ps bo cóż z tęgo, że serce bije ale sterownika (układu nerwowego brak) za chwilę przestanie bić pozdrawiam

czasem to tylko zauroczenie na którym żyje plik wyobrażeń może synapsów rozleniwienie nie łączą sprawnie dobrych skojarzeń :))

:)) jak ja mam zgubić własne ego prawisz kolory tych mi brak bo najważniejsze jest kolego by wokół mnie wirował świayt :))))