Marlett

na niebieskim talerzu zgęstniały chmury polane jagodowym sokiem mieszane budyniowe strzępy za domem skrawek lasu prześwituje półblaskiem zamyka powieki kołyszą źrenice oddech jak łódka wikinga lekko sunie po gładzi łanów zboża kładą się z wiatrem złotawe kłosy nie ustrzeże godzina białej nocy

BARBARA JANAS! Sorry ,ale nie wiem czym się zachwycić. PozdrawiaM,

Pancolku! Doceniam szczerość wypowiedzi. Pewnie każdy ma swoją bajkę dlatego jest ich tak wiele:)) Dziękuję.Uśmiechu.

Witaj Czarna Porzeczko! Jest wiele przychylnych komentarzy, na resztę nie mam wpływu. Dziękuję. Radości.

Jacku ! Pięknie malujesz wierszem, taki kawałek własnego nieba:) PozdrawiaM.

tak - szukać gonić nawet pod wiatr:))

Adaś! Gdzie szukać? Jak szukać? Kiedy? Ładnie po zmianach:)) Uśmiechu.

H.Lecter! Piękna dedykacja. PozdrawiaM.

Pierre! To dobry wiersz i świetna pointa. Radości.

Stefciu! Byle to nie był ogon skorpiona:)) Dzięki wielkie. PozdrawiaM.

Adam! ''malarze dali skrzydła Aniołom pozwolili mówić poeci’’ PozdrawiaM.

Ilianowski! Czasem strzela się z krzywej lufy:) tyle że strzał nie jest celny. PozdrawiaM.

Pierre! Miło że znowu jesteś:) Dzięki. Uśmiechu.

OK, kajam się, gryzę własny ogon etc. etc. (tak to jest jak się czyta i pisze komentarze w pracy miedzy jednym dywanikiem a drugim ;) Przepraszam, nie sprawdziłem, intuicja mi się ugotowała przy tych plus 30. z szacunkiem ;) pzdr. b Bogdan Zdanowicz! Dziękuję za czytanie wiersza. Cieszy mnie wyjaśnienie słowa''spłonieje''. PozdrawiaM. :)) - zwyczajnie Marlett.

H.Lecter! Bardzo dziękuję za pozytywną ocenę:)) Uśmiechu.

Drogi Jacku! Wiem , lubisz rymy:)) Następnym razem postaram się lepiej. Dziękuję. Serdeczności.

Adam! Daleko jest do Moskwy;)) Flot. PozdrawiaM.

Teresko! Masz rację.Łagodnośc przychodzi z czasem, ale nie pozbawia siły i uporu:) Dziękuję i pozdrawiaM.

Talarku! Dziękuję. Zawsze jesteś mile widziany pod moimi wierszami. Żal żegnać lato ,ale cieszmy się każdą porą roku:) PozdrawiaM.

to nic że łąka zapachniała jesienią wiatr coraz mocniej kołysze trawy rozgarnia falami i bliżej kładzie ziemię otula przed nagłym mrozem dojrzałe latem rozpękane źdźbła wystarczy rozetrzeć w dłoniach powracający zapach wzmaga łaknienie nasycone goryczą w pół nuty skrzyp żalem zaskrzypi modrak gotowy stulić płatkiem oczy kolczasty oset łatwo da się głaskać macierzanka zwyczajnie spłonieje

Adam! Masz rację, oni mnie też denerwują:)) ..a może z innej planety?

Pierre! Dotyk obojętności może być bardzo bolesny. Cieszę się , że znowu jesteś:)) PozdrawiaM.

Adaś! Dzieciaki są najważniejsze, ojczulek da radę. Szczerość wiersza odbieram bardzo pozytywnie:)) PozdrawiaM.

Tereso! Z wiarą działamy na rzecz wiecznej niedzieli. Od nas zależy wybranie takiego działania by jego wartość była największa. PozdrawiaM.

można płakać z radości