Proszalny

@Maciej Szwengielski Nadal mówisz o prawdzie w sposób enigmatyczny. Nie wszyscy znają przypowieści. Chętnie w tekście przeczytałbym, co to za prawda, a przede wszystkim - czym jest dla Ciebie. Chwila refleksji.

Tak jak Poet Ka. Widziałem kilka Twoich tekstów, niestety zwarty blok tekstu sprawia, że gubię się po kilku zdaniach. Daj więcej miejsca na oddech. Odniosę się teraz do treści. Na początku piszesz o prawdzie, że bywa z nią różnie i każdy ma swoją, ale by poznać prawdę trzeba posłużyć się sumieniem i nauką Jezusa. Później wrzucasz życiorys Jezusa i mówisz, że żył, by dać świadectwo prawdzie. Dalej historia się toczy wokół ukrzyżowania i Całunu Turyńskiego. Te historie są znane. Mnie jednak interesuje prawda. O jakiej prawdzie mówił Jezus? Gdybyś mógł opisać ją w jednym, lub trzech zdaniach - byłoby to bardziej interesujące. Krążysz dokoła prawdy, zamiast strzelić w środek tarczy.

Skoro to warsztat, wtrącę swoje trzy grosze. Tekst wygląda jak proza podzielona na strofy. Czasem idę i nie wiem gdzie znaleźć wyjście. Nadchodzi burza, deszcz sieka mnie po twarzy a ja dalej bez pomysłu na życie. Próbuję tak i tak, ale za każdym razem bezskutecznie. Czy będę dobrym człowiekiem? Tego jeszcze nie wiem. Wiersze mają przemawiać obrazem, nie słowem. Dlatego warto z nich powyrzucać rzeczy zbędne. Zostawić czytelnikowi miejsce. Czasem idę nie wiem gdzie wyjście nadchodzi burza deszcz sieka po twarzy bez pomysłu na życie próbuję tak i tak bezskutecznie czy będę człowiekiem? nie wiem.

Chcesz się umówić? Zapewne na partyjkę preferansa :) Śliczny wiersz. Wow! Jestem niebieski.

jedzie kulig jedzie w stronę wielkiej nocy minął boże ciało kwiat paproci pierwsza gwiazdka miga stacja pod choinką Bogatego gwiazdora :)

On nadal tu jest, tylko go nie widzimy. Podobnie jest z gwiazdami. Nie znikają w dzień, nadal są tam, gdzie były. Zbyt jasne światło nas oślepia. Na szczęście jest poetka, która to wszystko dostrzega. Podoba mi się jak połączyłaś podbiał, klenie i piątkową kołatkę z górą. Pozdrawiam radośnie :)

Fale tańczyły w blasku, a kiedy nadeszło lato zrzuciły sukienki. Pozdrawiam :)

rosną na palach ciernie ludzie nie cierpią za grzechy ciało i krew płynie jak wino pan mórz z uciętą głową niczego nie widzi błądzi pośród węgorzy Pozdrawiam Łukaszu. Bardzo lubię Twoją opowieść.

Twój wiersz ma lekkość ptasich piór i kolor żonkili - "jaskry z bibułki meduz" mnie rozbroiły.

w pałacach lata witraże cienia i trzcin płynę kajakiem Pozdrawiam :)

Po przeczytaniu wiersza naszło mnie kilka refleksji... A jednak dobrze, że jest miejsce, gdzie możemy dać upust emocjom. Anonimowi, tworzymy siebie na podobieństwo, które nosimy w sercu. To niebywały komfort móc swoje "życie", skasować jednym kliknięciem. A kiedy wrócimy do siebie, znajdziemy tą samą ciszę, z której wyszliśmy. Oba te światy są prawdziwe. Kłamstwo miesza się z prawdą, a my zagubieni od zawsze, plączemy nowe węzły. Ktoś kiedyś powiedział: tak niech będzie tak, nie - nie... dziś mówię tak, a jutro inaczej. Nie jestem kaprysem losu, lecz własną fantazją. Słonecznego dnia :)

Wspaniały, refleksyjny wiersz. Brzozy z korzeniami w mundurach zostaną ze mną na długo, i chociaż mówisz o ludziach - myślę o zwierzętach. Dla nich nadal trwa wojna. Nie mają imion i grobów, zupełnie jakby nie istniały. A jednak łzy w oczach umierającej sarny, mówią inaczej. Znikają drewniane krzyże, pamięć gubi się w lesie. Wciąż słychać strzały mierzone w komorę - kula rozrywa serce. Nadal lubimy zabijać, żeby zachować pozory, nazywamy śmierć sarny dbałością o stado -selekcją.

@andrew "Sukienka wisząca na krześle" - sensualny obraz bliskości. Kobieta obok to tęsknota za delikatnością. Dziękuję Andrew. Podoba mi się to, co napisałeś. @Jacek_Suchowicz noc w prosektorium nauka anatomii trwa po omacku @Nata_Kruk Jeśli chodzi o grafikę - w Nano Banana jest fajne to, że ona tylko rysuje, a ty tworzysz. Mówisz programowi, co widzisz, a co chciałbyś zmienić. Małe okręty to krwinki, atomy, z nich jesteśmy stworzeni - tak myślę, ale każdy ma swój obraz, czym są te łajby. Uczę się w bólach. Chyba to rzucę :) @FaLcorN Nie ma ambicji na dalekie podróże. Wystarczy mi zagubiona stacyjka w środku lasu. Dziękuję. @Łukasz Jurczyk Małe układy stwarzają świat, który nie dąży do wielkości. Wystarczy dotyk, czułe słowo, by życie nabrało wartości. @Berenika97 "Kocham cię, kochanie moje" - tyle wystarczy, ale dla własnej rozrywki postanowiłem, powiedzieć więcej. "Metafizyka dzieje się pod skórą" - doskonałe. Wiem, że mamy inne zdanie na ten temat... Niebo jest metaforą przestrzeni ukrytej w nas, odnajdujemy w niej Boga. * Dziękuję za wspaniałe komentarze. Pozdrawiam serdecznie :)

@Nata_Kruk Ha, ha - cały :) A ja myślałem, że jesteś "cała". Super :)) Dzięki :) @Berenika97 "Cały jestem zbudowany z ran" - tak mówił poeta. Pomiędzy ranami płyną czerwcowe deszcze, gwałtowne i ciepłe ulewy, jak oczyszczenie. Wiosna nie jest odnową, nie ma narodzin i śmierci - jest tylko brzoza. Trwanie.

@Berenika97 Pogańskie święto wiosny - światło pokonało ciemność. Raduje się przyroda, nawet przemoczony pies wydaje się szczęśliwy. Z tym "psem" Marcowy Zając trochę przesadził. Ale on lubi takie przegięcia :) Mi także się podoba Alicjo :)

@Berenika97 Podróż do innych światów jest smutna, bo podążając za pragnieniami, zostawiamy za sobą to, co dotychczas było najbliższe: rzeczy i ludzi, którzy stracili wartość. Jest także inna podróż w jedną stronę - kiedy nie chcemy zmienić drogi, nie szukamy nowych światów. Tak jest w filmie "Pociąg" z Niemczykiem. Przypomniała mi się piosenka Anny Marii Jopek "Droga na południe". "Nie ma innej drogi na południe. Poza tym się nie spieszę, a lotu boję się. Czemu myśli Pan, że jestem smutna, próbuje mnie pocieszyć? Oboje wiemy, że w jedną stronę mamy bilet. Powrót nie wchodzi w grę. I pragniemy choć przez chwilę o tym zapomnieć. A więc zanim nasza podróż się zakończy na niewiadomej stacji, niech Pan pociesza mnie..." Często uciekam w ciszę, żeby poskładać się od nowa.

@Jacek_Suchowicz Śmierć, jak narodziny, nie pozostanie w pamięci. Co było, nadal będzie - nie zamilkną wrony. @Nata_Kruk Kosy śpiewają wcześnie rano, albo wieczorem. Konkurują z drozdem, ale nie mają szans. Drozd to wybitny śpiewak. @Konrad Koper 6/10 to nie jest zły wynik ;) @wierszyki Polikarp pragnął wiedzy - nie wiedział, że jest ukryta w śpiewie. Kosy ścinające trawy, śpiewają jak ptaki. * Pozdrawiam i dziękuję za komentarze. Sprawiły mi dużo radości.

@hollow man A chciałem coś jeszcze wrzucić do prozy, ale się wstrzymam. Wolę nie ryzykować ;)

@hollow man Rzeczywiście film. Pamiętam z niego, jak umierający Olgierd biegnie przez młody, brzozowy las. Wstrząsająca scena. Skojarzenie przypadkowe, ale na miejscu. Inspiracją były brzozy.

@hollow man Dopiero się uczę. Postaram unikać dopełniaczy. Dzięki za rezonującą poradę. Wesołych nocy i dni.

krążenie ma początek w nagich ramionach budzących wspólnotę z przejrzystością świtu oczy barwią powietrze pyłem wspólnego oddechu w południe znikamy na anatomii uczuć cienie to jedna z części ciała prowadzą do ciemności zmierzch po omacku wzmożony puls nocy ma szminkę na ustach czerwień martwego słońca liczymy obroty ziemi tętno pod skórą serdeczna krew małych okrętów grafika: Nano Banana 2

pomiędzy pęknięciami kory są szerokie rany ślady piorunów okresy pory suchej to małe kanały nerwów którymi płyną czerwcowe deszcze wiosna to ślad symbolizujący serce wydrapane czyimś nożem na przekór śmierci

wiosenny wieczór oddala mnie od śmierci śpiewają kosy

@hollow man Chciałbym być Barabaszem z Twojego wiersza. Opisałeś go, jakbyś nosił w sercu. Wiele znajomych uczuć.

@hollow man Zamieściłem w tym dziale jako miniaturę poetycką - "Krótka forma? Ten dział to idealne miejsce!". Myślę, że tekst mógłby pretendować do miana zaklęcia. Skoro wyciszył i znikłeś chociaż na chwilę, oznacza, że działa. Mi także podoba się ta muzyka. Pozdrawiam.