Przemek

Gdy patrzę w to okno, widzę przeszłość pełną ciepła, przeszłość otuloną zielenią. Serce bije silniej, myśli krążą szybciej niż zwykle, a łzy powoli odnajdują drogę z oczu. Słyszę głos — pełen dziecinnej radości. Czy to ja? pytam samego siebie, znając ten śmiech i jego korzenie. Dostrzegam chłopca pełnego uśmiechu. Jego oczy mienią się szczęściem, a twarz lśni blaskiem niewinnego wdzięku. Odwracam wzrok, z twarzą mokrą od łez. Świat wydaje się inny… miłość kwitnie na drzewach, dobro podąża śpiewem ptaków, a pokój w ciszy strzeże harmonii. Tu historia zmieniła swój bieg i wraz z nią życie obrało nowy kierunek, ruszając w drogę pełną pytań. Stoję tu dziś — już jako ktoś inny. Zobaczyłem, doświadczyłem, odkryłem. I pytam: dlaczego płaczę? Czy z powodu lat, które minęły, czy z powodu zmian, które zaszły pomiędzy? Płaczę, widząc piękno, które było mi dane. Twarze tych, którzy odeszli, choć pamięć wciąż trzyma ich blisko. Ich głosy wracają falami wspomnień. Płaczę z nostalgii, która puka do mnie w niektóre dni. Bo życie — wciąż jest piękne na swój sposób. Odkrywam nowe ścieżki, idę za przygodą, a miłość, jak wiatr, jest przy mnie i nie odchodzi. A jednak czasem tak zwyczajnie dobrze wrócić do miejsca, gdzie wszystko nabrało rozpędu — tam, gdzie po raz pierwszy poczułem się kochany, jako chłopak otoczony czułymi sercami. Teraz mogę odejść od okna, gdzie wciąż tańczą wspomnienia. Światło tamtych dni niosę ze sobą, niech cicho prowadzi drogę przede mną.

@Clashy Dokładnie, wystarczy tylko się rozejrzeć.

Myśl - głosili od wieków. Myśleć, znaczy rozumieć. Myśleć, znaczy być obecnym. Kim jest człowiek obojętny - ten, który patrzy i nie widzi? Gdzie jego zrozumienie? Gdzie emocje i obecność? Kim jest człowiek bez emocji? Pustą duszą bez światła, które zgasło? Czy iskrą, która nigdy nie zapłonie? Dlaczego stajemy się apatyczni wobec świata? Gdzie nasze serca, które biły dla innych? Gdzie dobro, które mieliśmy nieść ze sobą? Czy ucieka na zawsze? Oczyma zapatrzeni w siebie, widzimy tylko to, co przed nami. Nie patrzymy na bok, aby się rozejrzeć. A może warto się zatrzymać? Choć na chwilę spojrzeć wokół siebie, Zobaczyć, że nasze życie i problemy dla innych są jedynie marzeniem. Może warto spojrzeć w oczy bliźniemu - w oczy, z których radość i smutek wypływają bez słów, gdy serce nie potrafi już milczeć. W oczy, które nie proszą o słowa, lecz o obecność. Każdy niesie swoją historię - pełną wzlotów i upadków. Każda historia ma swój ciężar. Każda historia wymaga odwagi, by ją nieść. Każda prosi tylko o zrozumienie. Czy tym razem potrafimy dostrzec drugiego człowieka, spojrzeć w jego oczy, zobaczyć serce i historię, którą nosi? I wtedy, w tym spojrzeniu, każda historia staje się widoczna, każde serce bije razem, i świat, choć pełen cieni, rozświetla się blaskiem zrozumienia.

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję bardzo za komentarz Pozdrawiam

Jak kwiat wplątany w ciernie, dotknięty bólem z każdej ze stron, zraniony i zagubiony pośród ciemności. Szukający wyjścia — promyku słońca i nadziei, chwili ucieczki, momentu, w którym można sięgnąć po upragnioną wolność. Wolność, która ucieka z każdym dniem, a jednak jej smak pozostaje bezcenny. Gdzie jest to miejsce, w którym mogę poczuć ten smak? Gdzie przestrzeń, którą mogę nazwać domem? Domem wolności, w którym mogę rosnąć bez lęku, nie patrząc wstecz, a jedynie ku przyszłości — przyszłości rozświetlonej blaskiem, która otwiera swe drzwi przede mną. Czym jest to miejsce? Czy tylko wyobrażeniem niespełnienia, czy czymś więcej niż myśl, która wraca nieprzerwanie? Jak odnaleźć przestrzeń, w której mogę rozkwitać jak róża — tam, gdzie promień słońca dotyka łodygi każdego dnia, gdzie na ciernie patrzy się już z góry? Być może to miejsce nigdy nie było daleko — istniało we mnie, zanim nauczyłem się je nazywać.

@tie-break Dziękuję bardzo, dokładnie czysta prawda

Zamyślony — pośród głosów wielu wokół, Zamyślony — przez długich godzin upływ, Zamyślony płynę po szlaku niewiedzy. Szlaku pytań, chaosu bez odpowiedzi, Szlaku wątpliwości, rozmów i milczenia, Szlaku nas wszystkich — pragnących zrozumienia. Zrozumienia — pełnego trudu i walki, Zrozumienia — tak ciężkiego do zdobycia, Zrozumienia — od drugiego człowieka. Człowieka zagubionego w świecie nowych idei, Człowieka szukającego pokoju i miłości, Człowieka wędrującego po ścieżkach nieznanych, Człowieka — jedynego w swoim rodzaju. Zamyślony - znów pośród głosów wielu wokół, lecz słucham, rozumiem ich brzmienie, i wiem, że każdy niesie własną prawdę Zamyślony - w tym samym świecie, a jednak innym, widzianym oczami zrozumienia, I może o to chodziło - by wrócić tam, skąd wyszedłem, lecz z pokojem i ciszą, której wcześniej nie znałem.