APM

@andrew pięknie napisane. Słowa mają ogromną moc, a te ciepłe, dobre są nam do życia potrzebne. Porównanie do zjawisk przyrody super, poczułam smak poziomek.

@Berenika97 U mnie nie tylko trafiasz, ale odsłaniasz to, co w wierszu i między wierszami, czego nawet ja sama jeszcze nie dostrzegam pisząc, bo wiersze często same do mnie przychodzą mówią „jestem”.

@Berenika97 Dziękuję! Twoja interpretacja jest (jak zwykle) świetna, warto pisać, by móc przeczytać taką trafną, piękną analizę. Zawsze potem odkrywam swój, albo cudzy wiersz jakby na nowo, z większą głębią. @Charismafilos ja też lubię takie trochę inne, niegabarytowe, lekko zapomniane słowa. Czasem jest ich kilka i muszę coś wybrać.

@andrew Dziękuję @viola arvensis Dziękuję

Z okna samolotu Ludzie starają się Kreseczki ulic układają Na kamieniach budują Wieże do samego nieba W wierze pochyleni Drepczą niewidoczni Kochają, zdradzają Rodzą się i umierają W oczach słońca Jak jednodniowe motyle Albo szkielet dinozaura Znaleziony przypadkiem Giną Promieniem oka dotknięci Marząc dalej o kosmosie I jego dziurach Przepaścistych

@Mitylene Dziękuję. Tak dużo istnień odchodzi w zapomnienie. Nie wszystkim uda się przywrócić życie, nawet w wierszu. @Rafael Marius Na szczęście jest to w wierszu możliwe.

@Konrad Koper Trzeba narysować ludzikowi drogę do domu. Może tam znajdzie to, czego szuka.

@Berenika97Dziękuję

@Charismafilos Biurko w mojej wyobraźni już znasz. Biurko w realu, jest tak jak Twoje. Ale kilka liter na papierze i będziesz miał biurko jak moje. Stare, dębowe, do pisania wierszy gotowe.

Biurko stoi nieruchome dostojne było kiedyś drzewem siadały na nim ptaki dziś tylko ja przy nim trwam napiszę wiersz o lesie i znów się zazieleni

@viola arvensis Piękny wiersz. A tłum nie zdaje sobie nawet sprawy, że kiedyś będzie starszą panią robiącą skarpetki na drutach nikomu niepotrzebne. Gonitwa za szczęściem trwa, tylko nie w tą stronę.

@bazyl_prost Aha @Charismafilos też nie wyrabiałam się z pisaniem, dopiero końcówka nieco zwolniła @Wiechu J. K. Dziękuję, nie lubię zimnego rosołu! Właściwie to już nie pamiętam jak smakuje zimny rosół, ale musi być okropny. Ja wolę ukrop niż okrop.

Senne wody lanie Zalała mnie fala snów Ucieczki, pocałunki, schody Jesteś tu ze mną znów Wpadam do mętnej wody Biegnę bez tchu i opamiętania Spadam ze skał do morza Twoją twarz mgła przesłania Przede mną czarne przestworza Pot ścieka po rozgrzanem czole Słońce majaczy na wschodzie Czuję się jak oko w zimnym rosole, Co Miłość rysuję palcem na wodzie.

@piąteprzezdziesiąte Smacznego!

@Clavisa Jak najwięcej takich chwil życzę! Od razu pojawił się u mnie uśmiech! Dzięki za wiersz.

@Charismafilos Dziękuję! @Myszolak Dziękuję, bardzo podoba mi się ta interpretacja.

@Myszolak Dziękuje, ciekawi mnie jakie masz myśli… @Charismafilos może też być para wodna jako uczucie, które wyparowało… ale skojarzenia z hiszpańskim super! @Magdalena Dziękuję, @Berenika97 albo jeszcze głębiej, kiedy on jest w muzykiem.

Para On gra Ma oczy i uszy zamknięte W niebiańską muzykę wplątane Ona zbiera z ulicy słowa Niesie rodziców na plecach W domu się chowa A tam gra niebiańska muzyka Taka jak w raju pewnie

@Witalisa dodałabym: mknie .Oby nie!

@sisy89 Życzę kolorowych snów! Te pojawiają się najczęściej nad ranem. Pięknie opisałaś bezsenne smutne noce. Masz rację. W dzień nie ma smutku, trzeba uśmiechać się i funkcjonować.

@vioara stelelorDziękuję. Piszę po długiej przerwie „znowu” i twoje słowa dodają otuchy i zachęcają do dalszego pisania, nawet jak koślawo wychodzi, to jednak płynie z wnętrza i może nawet czasem ktoś inny też się nad wierszem zatrzyma. Dziękuję.

@wierszyki Pięknie opisujesz ostatnią drogę, może widziałaś z okna, jak przyjechała karetka i zabrała kogoś "spod paczkomatu", mioże wyobraziłaś sobie posdobna historię ... A swoja droga, to musiałam sprawdzić, co znaczą niektóre słowa (gwara poznańska?) i wtedy wiersz nabrał dla mnie jeszcze większej głębi.

@Nikodem Piękna przekwitająca miłość.

@Leszczym A może "Napisane i już" @Berenika97 Dziekuję za interpretację, jak zwykle trafna, głęboka i pozwala zatrzymac się nad wierszem nieco dłużej. @wierszyki Dziękuję, masz rację. Czaem trzeba samego/samą siebie pokrzepić. Własnie wtedy, jak rodzi się taki "wierszyk nieodskonały", to tym wierniej oddaje stan piszacego. Takie twórcze odkrywanie samego siebie. Dzieki.

@Leszczym Dziękuję, a jaki tytuł by pasował?