Sekrett

@Gocell Natura może zdawać się silniejsza od ciebie, lecz siadając na tej ławce, też się stałeś częścią krajobrazu. Niejedną pewnie perłę też skosztowałeś - ja na pewno parę Pereł, a nawet Tatr wewnątrz siebie strawiłam :) Przypomniałeś mi o jednym wierszu: Pszczółka pilności daje ci naukę, Robak w zręczności większy mistrz od ciebie, Wiedzą nie sprostasz duchom, co są w niebie, Lecz któż oprócz ciebie tworzyć może sztukę? Schiller Pozdrawiam! PS. Często się czuję jak ty w tym wierszu

Mam nadzieję, że wróbelek w międzyczasie zdążył umrzeć. W innym razie, biedaczka spotkała podwójna trauma. Ja tak samo jak @Alicja_Wysocka - o kotkach to zawsze z chęcią posłucham.

@hollow man Przeczytałam parę razy i muszę przyznać, że nie do końca rozumiem, o czym jest ten wiersz. Ale podoba mi się klimat. Cobain, Tarantinto, pornosy, vhs, pośladek bibliotekarki, broń - te obrazy tworzą spójną estetykę. Taki hipisowski nihilizm jako reakcja na konsumpcjonizm.

@Stukacz@Alicja_Wysocka Dziękuje, że wpadliście, @Lenore Greydziękuje za rzucenie okiem na inne moje utwory!

Z nawiązaniami mam taki problem, że Ty je znasz, a ja nie. Strasznie lubię nawiązywać, to też moja bolączka. Bo skoro coś na mnie wpłynęło, to dlaczego mam tego tutaj nie wylać? Ale trzeba uważać, bo inaczej wyjdzie jak w rapie: ciągle mówią wiesz, o co chodzi , a ja często nie wiem, o co chodzi; proszą Sprawdź to!, a ja nie wiem, gdzie sprawdzić. Tak sobie o tym myślę i wtedy usuwam nawiązania. Chociaż… żal.

Melodyjny!

Gdy medytowałam pod kwitnącym drzewem morwy, naszła mnie myśl, że jestem wieczną zmianą pozbawioną formy. Ja chciałam więcej, więc szkicując swój autoportret, pragnęłam zostać reinkarnacją cesarskiego Słońca ubraną w gorset. Stać się lotosem filozofii i kwieciem nauki albo chociaż słonecznikiem z obrazu Van Gogha – żebym była zawsze młoda. Gdy noc gwiaździsta rozpostarła srebrne łuki, pojawiły się znaki na niebie, że bliżej mi do pszenicy dziobanej przez kruki. Ambicja to palący stygmat wiary w samego siebie, jestem tylko marzeniem uchwyconym przez szumiącego łapacza snów. Aż pewnego razu, gdy znów śniłam mój sen w kwitnącym sadzie, wśród martwej natury spotkałam upiora. Ten zaprosił mnie na bilard do nocnej kawiarni choć późna była pora, powiedział, że mnie rozumie – że to jest pokora. – Człowiek musi marzyć, by mieć siłę, by pracować, trzeba pracować, by być godnym swoich snów; lubisz to robić, więc rób! Gdy wróciłam, czekał na mnie pokój pełen nowych słów czekała też wanna, lecz w fotelu siadłam, bo w głowie dalej dudnił bas. Marzyłam sobie o czerwonej winnicy – tam fontanna, obok damy głaz, odwiedź mnie tam, przyjacielu, gdy przyjdzie na to czas.

Jak zrodzona z kosmicznego pyłu, to chyba jednak nie nicość?

@Stukacz Wysłuchałam - super utwór. Gdyby nie "rycerz złości", który brzmi dla mnie strasznie kiczowato, wykorzystałabym do jednej ze swoich choreografii. Poza tym zawiało starym dobrym gotyckim rock/metalem w stylu Closterkeller. Fajnie.

Ludzie przywiązują się do rzeczy materialnych, które łatwo mogą spaść, rozbić się albo zepsuć. Wtedy robi się im smutno, bo zdążyli się przywiązać. A przecież równie dobrze mogliby płakać dlatego, że wczoraj był wiatr, a dziś już go nie ma, a teraz za nim tęsknią. Ładny wiersz, pozdrawiam.

W izbie starsze babcie coś szyły zawołały: – Podejdź, chłopcze miły! Podchodzę – Jak pomóc paniom? – Zjawił się nasz anioł! Nici się skończyły! – Jutro będą nowe Tak powiedziałem Ręką machnąłem skończyła się nić życia a ja przeminąłem.

@piąteprzezdziesiąte Dziękuję, że wpadłaś/eś!

@jjzielezinski Cieszę się, że utwór rezonuje z twoją wrażliwością. Dziękuję, że wpadłeś (również do moich starszych gratów)! @jjzielezinski Cieszę się, że utwór rezonuje z twoją wrażliwością. Dziękuję, że wpadłeś (również do moich starszych gratów)!

@hollow man Oj, mnie też kusiło! Lecz staram się poezję odchudzać i na oleju skwierczących terminów jak najmniej smażyć. Co by zachęcić tych, co mogą być mniej obeznani. Ciekawości tych obeznanych nie jestem w stanie zaspokoić, oni wiecznie głodni wiedzy chodzą. Dziękuję, że wpadłeś!

Nie wyżywi mnie głaskanie chrupka proszę, zrzuć mi Panie

Góralom zawsze będzie żal gór. Tylko góry mogą sie zmienić. Kiedyś były głównie Tatry. Jutro może być Olympus Mons.

Warto pisać pamiętniki. Z czasem wspomnienia uciekają. Ilekroć wracam do pamiętnika, przypominam sobie spacery, które - gdyby nie pamiętnik - zlałyby się w jedną całość.

@MIROSŁAW C. @Charismafilos @Alicja_Wysocka Dziękuję, że wpadliście!

Podziwiam zwinięte w rurki ukryte wymiary wypełnione śmietankową bezą. Oczy delektują się wystrojem, karta dań jest hipotezą, kruche ciasto abstrakcji onieśmiela przekrojem, srebro sztućców oślepia niejasnością dowodów. Ciało przyspiesza metabolizm poglądów, o których nawet nie wiedziałam, że je mam. Kelner podchodzi i pyta – wszystko w porządku? Na deser – tacę macierzy? – Deser? W drodze wyjątku... chwilę tylko proszę staram się nie oszaleć Doliczyć się nie mogę z ilu jeszcze talerzy składa się mój talerz. On mi odpowiada – to nie talerz, a struna wieczorem gramy jazz. Rozumiem – kłamię. Ten unosi barki – Zazdroszczę, bo ja nie.

X dąży do granicy w nieskończoności Y twierdzi, że nie powinno być granic Rozpędzone umysły zderzają się przy świetle błyskawic. Te niestabilne układy – wzdychają cyrkle – niby niestabilne, od nas jednak trwalsze niby oddziałują słabo, a wszystko przy nich słabsze. X narzeka na zbiór niezupełny Y narusza przestrzeń Hilberta Przyspieszone umysły szukają wersu, w którym tkwi ich puenta. Daj im w końcu ten dom – jęczą cyrkle – nawet obsypany złotem; uciekną z niego tylko po to, by spojrzeć na to samo, lecz pod innym kątem. X chce być pierwszy, żeby nie dać się rozłożyć Y chce się mnożyć, by nie spocząć na dodatkach Niespokojne umysły pragną potęgi, a przecież same są w ułamkach.

Jak to jest być niebytem, który nie pragnie niczego? Jak to jest nie musieć pochłaniać zasobów wzdłuż i wszerz w nieustannej próbie nasycenia własnego ego? Przeżuwać etykę i trawić filozofię ciągle będąc zachwyconym swoim jestestwem jakby miało ono być z pewnością lepsze od wszystkiego innego? Jak to jest być nicością, która odnajdzie w sobie wszystko, czego zapragnie? A że nie pragnie niczego, to Nic znajduje – odnajduje nicość samą siebie. Chciałabym zamknąć umysł, o który tak troszczyłam się, by był otwarty. Odrzucić rozpraszające „chcenia”, które źródłem są porażki i przyczyną cierpienia. Zasnąć jako człowiek, lecz obudzić się będąc martwą materią. Choćby wazonem. Jak to jest być wazonem? Istotą użyteczną właśnie z powodu pustki?

E tam. Pożarcie bakterii z chlorofilem przez protisty, w efekcie czego powstały chloroplasty i rośliny, to jednak było coś. Nawet patrząc bardziej lokalnie, około 30 milionów lat temu powstał system chromatoforów i irydoforów, który umożliwia niektórym zwierzętom manipulowanie odbijaną częstotliwością fal świetlnych, co sprawia, że mogą zmieniać kolor skóry jak kameleony. W chemii biologicznej naukowcy projektują cząsteczki, które same się kopiują i ewoluują w probówce. Choć to jeszcze nie jest życie w sensie biologicznym, są to pre-living systems, potencjalnie pierwsze kroki do powstania nowego życia w laboratorium. Trochę tego jest.

Każdy płaci, czym chce, gotówką lub cierpieniem za to, co zwykł ktoś zwać swoich win odkupieniem. Zwój Mamony I Do wirującej w próżni czarności chwiejnym krokiem wszedł przysadzisty różowy słoń, Balgo.“Oj, cóż to było za niezdarne stworzenie!” – każdy by o nim tak powiedział. I słusznie, bo słoń ten, ledwo co drzwi do nicości przekroczył, a już zdążył zahaczyć trąbą o niebyt i potknąć się o nieistniejący próg. I potknąwszy się już o próg, spadł z niewidzialnych schodów na samo dno, które, ku niezadowoleniu Balgo, było także górą. – Nie cierpię tej roboty! – zatrąbił żałośnie, wymachując trzymanym w kopycie papirusem. Przysunął papirus bliżej oczu. – Wilhelm Greateman, spadkobierca GoodLove’a, dowódca w bitwie nad Odettą – przeczytał. – Szukam Wilhelma Greatemana! Balgo podreptał nieco w prawo, i prosto, rozejrzał się po otaczających go korowodach zapadłych we śnie gwiazd. – Szukam Wilhelma Greatemana! – powtórzył. – Herbu Ostrokrzew, z domu Lwów Nadmorskich. Cisza. – Niech to! – przeklął pod trąbą Balgo. – Nie udawajcie, że nie widzicie słonia w pokoju. Powtarzam jeszcze raz: szukam Wilhelma Greatemana, duszy czystej jak intencje szczeniaczka, duszy odważnej niczym szczekający szczeniak, duszy niepoległej w sposób inny niż śmierć. A w tle rozchodziły się jedynie jęki leżących w stercie, jedno na drugim, dogorywających ego. Balgo rozejrzał się to w jedną nieskończoność, później w drugą nieskończoność, i jeszcze raz w tę pierwszą. Podrapał się trąbą po głowie. – A niech to! No trudno, ty też się nadasz. – Balgo wyciągnął z próżni kawałek koloru czarnego i odłożył do wiklinowego koszyka. Koszyk miał na plecach, przywiązany fioletowymi wstęgami do brzucha. Pod opinającą tors wstęgą nosił jeszcze nerkę, do której włożył zgnieciony papirus. Nieszczęsny Balgo musiał wspinać się z powrotem po nieistniejących schodach, zatrzymując się co dwa piętra, by złapać oddech. – Ty to masz pecha – powiedział do czarnego obłoku wyrwanego z przestrzeni. – Mogłem wybrać nieskończenie wiele różnych od ciebie, a trafiłeś się właśnie ty. To ci nieszczęście! – Nieszczęścia chodzą parami – westchnęła otchłań. Balgo otworzył drzwi do kosmosu, przeszedł przez nie trwożliwie nim zatrzasnął je za sobą. Praca w zaświatach nie jest pracą łatwą ani przyjemną, w szczególności dla słonia, który odpracowuje grzech lenistwa.

Niektóre metafory (np. "czarna krew powietrza") brzmią dla mnie strasznie kiczowato. Inne natomiast (np. myśli przedstawione jako wilki) rezonują z moją wrażliwością. Jeśli chodzi o sens, znowu mamy mix. Niektóre frazy brzmią sztucznie (np. wypruwać rany - rany raczej powstają na skutek wyprucia np. flaków). Inne są bardzo ładne - na przykład o tym, że miłość przestaje być uczuciem, a zaczyna być instynktem. Jest nad czym pracować, jest też z czego się cieszyć - tak mi się zdaje. Pozdrawiam!

W padole konfliktu wartości, horyzont zdarzeń traumatycznych oddziela mnie od mgławic gwiazd srebrzystych. Tuż przed rozpadem połowicznym rozdwojonej jaźni chwytam wiązkę światła w wyobraźni. Oplatam tym światłem brzuch wtem z padołu ciemności woła do mnie cud narodzin Bo widzisz, ja pragnę narodzić się na nowo, lecz bez śmierci. Tak filozoficznie. A ty? Podróżujesz myślami pod róż girlandą nie wierzysz mi że wszystko wokół jest propagandą Uciekasz na balkon idę za tobą jestem tam z tobą – a mimo to samotnie spoglądam w gwiazdy. Konstelacje kruszą się w kryształy, gdy mlekiem płynie galaktyka twych oczu. Wtedy patrzysz na mnie z miłością ja zapalam cygaro, buchem kolejnych mgławic kreuję mikrokosmos.