Whisper of loves rain

@Marek.zak1 Myślę, że każdy człowiek jest inny i dlatego nie ma jedynej instrukcji co do jego zachowania i działania. Nawet bliźniaki, mimo że są podobne „jak dwie krople wody” to nie ze wszystkim będą się zgadzać tak samo. Jak zauważyłeś „Berenika” napisała, że to są wskazówki jedne lepsze inne gorsze. Może nie w takiej kolejności każda Pani by chciała jednak o kolejności to już facet przy swojej kobiecie powinien nauczyć się Ją czytać.

@Christine @Berenika97Dziękuję, zostawiam czułość na wieczór :)

Jest w tym wierszu cisza po katastrofie – i to działa najmocniej. Nadaje się pod apokaliptyczną balladę..

Dziś nie będzie metafor bez ciała. Będzie skóra. Ciepło. Reakcje. Uczę cię mnie. Palcem. Powoli. Tak, żebyś wiedział, gdzie nacisnąć, a gdzie się zatrzymać, bo tam zaczynam oddychać inaczej. Połóż dłoń. Nie cofaj jej. Ciało nie lubi niepewności. Włosy — chwytaj je, nie pytaj, czy możesz. Za uszami — tam napięcie pęka pierwsze. Usta — rozchylają się same, gdy wiesz, jak patrzeć. Szyja jest słaba. Kark jest zdradliwy. Palec prowadzony w dół zawsze kończy się dreszczem — nigdy inaczej. Zjedź środkiem. Nie zbaczaj. Pępek — zatrzymaj się. Nie dlatego, że nie wolno, ale dlatego, że ciało chce jeszcze. Piersi? Tak. Teraz. Obejmuj je dłonią, jakbyś sprawdzał ich ciężar, jakby należały do ciebie od dawna. Nie śpiesz się. Ta lekcja nie ma zaliczenia. Ma reakcję. Na udach rysuj powoli, aż napięcie stanie się wyraźne, aż oddech przestanie się ukrywać. A potem w dół. Bez wahania. Tam, gdzie ciało już nie udaje, że chodzi o coś więcej niż pragnienie. Zostań. Dłużej. Tak długo, aż całe moje ciało zacznie prowadzić twoją dłoń. Jeśli robi się gorąco — to dobrze. Jeśli drżę — to znak, że czytasz poprawnie. Nie przerywaj. Nie przyspieszaj dla siebie. Zostań do końca. A potem, gdy opadnę na ciebie ciepła i naga, nie odchodź myślą. Dotykaj jeszcze, jakbyś wciąż był w drodze. Bo ta lekcja kończy się dopiero wtedy, gdy ciało przestaje szukać dłoni.

A Ja widzę jako "Gotycką miniaturę beznadziei" Kulminacją utworu jest wprowadzenie postaci Smętka – "pana beznadziei". To nie jest zwykły duch czy upiór; to uosobienie absolutnej rezygnacji, która zamieszkuje mrok "za oziębłym piecem". Jego działanie jest ostateczne i bezlitosne. Wiersz jest krótką, lecz niezwykle potężną perełką poezji gotyckiej.

@Berenika97 Wiersz, który dzieli ludzi — i dokładnie o to tu chodzi. Pozdrawiam

Świece krwawią na kamieniu, Moje kolana słabną — ale stoję sam. Mówię do ścian, które nigdy nie wybaczają, Wciąż wyznaję. Wciąż żyję. Popiół w ustach, kurz w płucach, Modlitwy gniją na wężowym języku. Byłem synem. Byłem kłamstwem. Za późno poznałem śmierć świętych. Kadzidło dławi ostatni oddech, Święte dłonie pachną śmiercią. Złoto na ołtarzach. Krew na skórze. Powiedz mi, Ojcze — od czego zacząć? Kazali mi klęczeć, połykać kłamstwa, Sprzedawali strach jako zbawienie. Wstałem. Odszedłem. A teraz nazywasz mnie nieświętym. Ucałowałem krzyż. Przekląłem imię. Kochałem za bardzo — poznałem płomień. Niebo zamknęło żelazną bramę, Więc mówię teraz. Zanim będzie późno. Mówisz „módl się” – ja mówię „udowodnij”, Nie będę się modlić… Kiedy ciemność mnie wezwie, Nie potrzebuję twojej świętej prawdy. To moje wyznanie — ostateczny oddech, Zapisz moje grzechy w Księdze Śmierci. Jeśli jestem zgubiony na wieki, Niech mój głos będzie kluczem. To moje wyznanie — ostateczny wyrok, Nieodkupienie — pamięć. Jeśli upadnę, jeśli będę krwawić, Pamiętaj, że mnie słyszałeś. p.s. Rockowa, symfoniczna msza zbudowana z wątpliwości, buntu i prawdy wypowiedzianej zbyt późno. Głos samotnego sprzeciwu wobec strachu, kontroli i fałszywego zbawienia.

@A.BetweenNiech pozostanie cisza...

@ChristineSuper :)

Bardzo poruszający i pełen głębokich refleksji na temat miłości, przemijania i rozczarowania. Myślę, że doskonale oddaje uczucie zagubienia, które pojawia się, gdy świat, w który wierzyliśmy, rozpada się na naszych oczach. W przejmujący sposób opisuje moment, w którym wszystko, w co się wierzyło, "rozsypie się w pył". To chwila, która pozostawia po sobie pustkę, samotność i bezradność. Wiersz kwestionuje popularne przekonanie, że "prawdziwa miłość nie zawiedzie". Zamiast tego ukazuje miłość jako pole bitwy ("konflikt zbrojny gdzie nie ma wygranych"), na którym euforia, stagnacja i nienawiść mieszają się ze sobą, przynosząc cierpienie. Zamiast prostych odpowiedzi, stawia pytania i pozostawia czytelnika z gorzką refleksją, że w emocjonalnych konfliktach wszyscy są przegrani. Bardzo mi się podoba.

Ten wiersz jest niezwykle sugestywny i poruszający, maluje obraz pełen mroku, izolacji i ostatecznie – niejednoznacznej nadziei. To miejsce jest piękne, ale zimne i obce, odcięte od prawdziwego życia. Można by podzielić na kilka akt: Akt I: Zniszczenie i utrata człowieczeństwa Akt II: Przełom i odrodzenie Akt III: Nowa egzystencja Idealnie łączy ponurą wizję świata po zagładzie z elementami cudowności i symbolizmu, które są charakterystyczne dla fantastyki.

@AnnieDziękuję

@tie-break @Nata_Kruk @Berenika97 Dziękuję za opinie i cieszę się że wiersz oraz utwór się podobają. Każda sugestia też mile widziana będzie to procentowało. Od ponad 25 lat słucham symfonicznego roka, matalu czy emocjonalnych gotyckich i epickich utworów. Fantastyka i mitologia, mroczne i egzystencjalne tematy epickie bitwy i legendy, miłość i utrata, świat duchowy, walka wewnętrzna i siła. To jedne z najpopularniejszych tematów. Inspirowany dziełami J.R.R. Tolkiena czy George R.R. Martina, Christophera Paoliniego pomagają w tworzeniu.

@tie-break To bardzo piękny i subtelny wiersz, który w poruszający sposób maluje obraz dwóch osób, które są blisko siebie, a jednocześnie żyją w swoich oddzielnych światach wewnętrznych.

W głębokim borze, gdzie księżyc drży, Stoi ołtarz, a na nim sny. Pierwsze z luster — Prawdy blask, Odsłania rany, co krył twój czas. Gdy w jego taflę spojrzysz w noc, Zobaczysz winy, co niosą moc. Drugie z luster — Wiedzy cień, Szepcze zaklęcia, prowadzi w sen. Pokaże prawdy, których świat strzegł, Lecz zabierze serce, odbierze bieg. Kto w nim mądrości szuka do dna, Ten własną duszę za wiedzę da. Trzecie lustro jak zimny szlak, Pokaże przyszłość, pokaże strach. Zobaczysz drogi, których nie zmienisz, Choć serce krzyczy, choć ból się mieni. Kto los odczyta w milczących szkłach, Ten już na zawsze zostanie w snach. Czwartym lustrem jest próżny blask, Co złudnym światłem otula nas. Pokaże piękno, co nie jest twoje, Obieca władzę, marzenia swoje. Lecz kto mu uległ, przepadł na dnie — Bo próżność więzi, trzyma we mgle. Piąte lustro to magii śpiew, Wciąga jak otchłań, pochłania krew. W jego odbiciu krążą czary, Stare demony, zaklęte mary. Kto magią władać zapragnie sam, Ten staje się cieniem na tysiąc lat. Pięć luster mocy strzeże stary świat, Jedno da siłę, inne wciągnie w mrok i jad. Prawda, Wiedza, Los i próżny blask, A Magia kusi, zabiera czas. Wędrowcze — uważaj, gdy wzrok w nie ślesz, Bo w lustrach zobaczysz to, czego chcesz. To mroczna, epicka opowieść inspirowana słowiańską mitologią i gotycką estetyką.

Uważam, że to mistrzowsko napisany utwór. Jest oszczędny w słowach, ale niezwykle bogaty w treść i emocje. Zmusza do refleksji nad tym, czym jest prawdziwa bliskość, partnerstwo i obecność w związku. Ból i rozczarowanie są tu niemal namacalne. To piękny, choć bardzo smutny obraz końca miłości. Zostali sprowadzeni do roli przedmiotów, co podkreśla ich wzajemne uprzedmiotowienie i brak prawdziwego partnerstwa.

Utwór przepełniony jest melancholią, nostalgią i cichą rezygnacją. Końcowa metafora otwartej dłoni, w której zamiast "pewności" został tylko "popiół", jest niezwykle mocna i stanowi gorzkie podsumowanie całego procesu.

Użycie brutalnych, cielesnych metafor w połączeniu z subtelnymi, psychologicznymi obserwacjami tworzy niezwykle głęboki i zapadający w pamięć obraz. To poezja, która boli i zmusza do myślenia o kruchości szczęścia i śladach, jakie zostawiają w nas ludzie.

Zakończenie jest dość pesymistyczne, ale i prawdziwe. Intensywne zauroczenie często przemija, pozostawiając po sobie pustkę lub rozczarowanie.

@MIROSŁAW C. @Christine @Berenika97 @tie-breakDziękuję i pozostawię ciszę...

@beta_b Utwór przesiąknięty jest zwątpieniem i lękiem. Nie jest to modlitwa pełna ufności, ale raczej pełen żalu i niepewności wyrzut. Pytanie "Gdzie ty będziesz wtedy, Panie?" nie oczekuje prostej odpowiedzi, a raczej podkreśla poczucie osamotnienia i opuszczenia.

@huzarcDziękuję.

Wczoraj mówiłem ci: „Jeszcze zdążymy…” Dziś z trudem, łapię powietrze jak tonący. Lekarze patrzą na mnie, jak na cień człowieka, A ja wciąż próbuję wstać, choć ciało się buntuje. Czuję, jak życie wymyka się powoli z palców, Jakby ktoś od środka, gasił płomień. Tak wiele chciałem ci wyznać — a teraz te słowa, Rozpadają się we mnie, jak szkło pod stopami. Widzę twoje oczy we łzach — Boże, jak bardzo bolą, Jakbyś traciła, pół swojego istnienia. A ja, choć ręce mi drżą, nie mogę cię dotknąć, Jakby śmierć, trzymała mnie za nadgarstek. Przepraszam… za każdy raz, gdy wracałaś sama, Za wszystkie noce, z moją ciszą zamiast serca. Za gniew, za słowa, których nie powinienem, Za miłość, którą nosiłem w sobie, a bałem CI pokazać. Ciemność podchodzi — czuję jej oddech na ustach, A ja wciąż pytam: dlaczego tak nagle? Miałem cię chronić, miałem zostać przy Tobie… A teraz muszę odejść, zostawić cię z tym wszystkim. Gdy będziesz płakać — nie trzymaj we łzach winy, Nie obwiniaj siebie, proszę ani przez chwilę. Jeśli zapamiętasz mój głos — niech będzie cichy, Bo krzykiem nie wrócę… choć krzyczę w środku. A jeśli jutro wstanie, bez mojego cienia, Niech twoje serce pamięta — że odchodziłem kochając. Niech twoje serce dalej bije. A moja miłość zostanie tam, gdzie kończy się życie." Poniżej wersja dźwiękowa / muzyczna tego wiersza:

@Deonix_ @Berenika97 @wierszyki Bardzo dziękuję za wszelkie uwagi. Jestem amatorem, który czasami coś napisze. Raz lepiej raz gorzej i każdą uwagę jak i krytykę przyjmę, żeby była nauczką na przyszłość. Nie mam czum się obrażać. Jest bardzo dużo tematów tabu, lecz dalej boimy się o tym mówić, pisać czy nawet pokazywać w mediach. Myślę, że niepotrzebnie, bo gdy jest cisza to zło dalej się rozprzestrzenia.

Niech ten wiersz będzie wrzaskiem na ścianach ciszy, Niech gniew i potępienie w słowach płoną jak pożar, Dzieci nie są własnością, nie cyfrową zdobyczą, Niech świat zobaczy kłamstwo, nim zgaśnie każdy ich dar. Ciała w klatkach ekranów, dusze jak szkło, Każdy gest prześwietlony, każdy szept oceniony, Bezbronność w cybernetycznym piekle, bez tchu, A ci, co patrzą, milczą, czasem sami uwikłani. Klik, wysłany strach, rozrywa niewinność, Szantaż i groźby jak dym oplatają serca, Zdjęcia i filmy stają się narzędziem zniewolenia, Każda chwila ucieczki kosztuje młode życie. Niech te wersy będą biczem na sumienia oprawców, Niech każdy szept w ciemności odbije się echem gniewu, Niech każdy, kto patrzy w ekran, poczuje wstrząs, Że dzieci to nie obiekt, a dusza w płonącym niebie. Ostatecznie — niech świat nie zamknie oczu, Niech ból, krzyk i wstyd w poezji wybrzmią prawdziwie, Bo każdy niewinny stracony przez cyfrowe mroki, To nasze wspólne wstydliwe, nieprzebaczone życie.