A.Between

Czy mnie rozgniewałaś? Nie !! Głupcy się obrażają. Lubię klarowną, konstruktywną dyskusję. Cenię też ponad miarę szczerość.;)

@Nata_Kruk oskarżeń? Trochę mnie rozbawiłaś. Daleki jesteśmy od pisania stylem przypominającym, kogokolwiek. Ponieważ piszę chaotycznie, impulsywnie , nie pracuję nad tekstem . Myślę o tym żeby to kiedyś zmienić. Twórczości autora o którym piszesz, praktycznie nie znam.

@Leszczym może 🙂 Uważam, że interpretacja między innymi poezji, to indywidualna sprawa. To jak poczuć dreszczyk gdy Muzyka trafia do serca lub gdy stoi się na szczycie góry i widać inne szczyty. Ta chwila , emocje, przemyślenia , które wywołuje np wiersz.

@hania kluseczka 😄

@hania kluseczka Ktoś mi kiedyś powiedział , żebym skracał swoje wypowiedzi. Czasami korzystam z tej rady . Jednak nie zawsze jest to dobre dla mojej twórczości. Dlatego eksperymentuje a może po prostu nie mam swojego stylu. Dziękuję

najpierw było echo teraz już tylko cisza w pokoju gdzie kiedyś mówiłaś do mnie oczami teraz słychać tylko kurczące się światło twoje imię stało się czymś czego nie wypowiadam nie z bólu ale z czułości czasem budzę się i nie szukam cię wzrokiem to nie zapomnienie to spokój w którym jesteś coraz lżej i może tak właśnie miłość naprawdę odchodzi — nie przez krzyk ale przez ciszę która niczego już nie domaga

@Adler Kruki, czarne i głośne stały się inspiracją. Pozdrawiam Kruku ;)

Wiatr niesie proch i zapach traw, pociąg szarpie horyzont — czasem wystarczy jedna nuta, żeby ruszyć w inną stronę. a w życiu — jak w bluesie, ktoś wciąż wybija rytm, intensyfikuje dźwięki, odsłania prawdę słów. improwizuj — szepcze echo, w tonacji własnych serc, dotykiem strun rysuj ból i wędruj po gryfie dalej, zanim zagrasz pierwszy takt, posłuchaj, jak milczy droga — w każdym zakręcie tli się świat, co woła cię po imieniu. jak chłopiec z tratwy w mgle, co uczy się wolności, poznał jej gorzki lek i głód jak sen niesiony wzdłuż starej Missisipi.

@Nata_Kruk Dzięki:)

@Nata_Kruk usiąść, zamknąć oczy - wyobrazić sobie Missisipi i uderzać w struny w rytm serca, życia , bólu. :)

@Nata_Kruk dziękuję :) Ufam , że jesteś w lepszym nastroju niż ja wówczas gdy pisałem. Życzę ci tego. ;)

@MIROSŁAW C. Są wiersze którymi należy się delektować, czytając kolejny i kolejny raz. Bez ocen , opinii, opisów, które mogą zakłócić strukturę piękna. Ten do takich należy. To perełka.

@matfiziol przegrałeś w najgorszym wypadku bitwę, nie wojnę. " Miłość jest cierpliwa i życzliwa." Pierwszy list do Koryntian 13 rozdział , pięknie mówi o w/w uczuciu. Polecam, przeczytaj .

Jestem tu chwilę — może i chwilą, przesiadam siebie, szukam peronu, prześwietlam ludzi jak w starym kinie, w taśmie, co płonie celuloidem. Przystań podróżnych — poziomów tyle, uśmiechy szczere, szydercze, jasne; lęk w sercach szarych drży jak motyle, głos obojętny w tłumie wygasłym. Prawda przy prawdzie, kłamstwo tuż obok, sznurki przy ścięgnach w pół gestu drżące, prośba jak rozkaz — portret nieznany z miejscem, co czeka, choć tego nie chce. A czas tu stoi, choć mijam ludzi, ich kroki płyną jak cienie w wodzie; każdy z nich nosi własne zasługi i własne winy — te, które zwodzą. W spojrzeniach migot tęsknot ukrytych, w dłoniach — rozstania ledwo domknięte; nikt nie zatrzyma chwil nieodkrytych, choć chce je trzymać, jak szkło rozcięte. A kiedy wreszcie ruszy mój pociąg, zamknę za sobą peron tej chwili; zabiorę tylko to, co wciąż płonąc przez cudze twarze — mnie ocaliło. I wiem, że wrócę w to miejsce kiedyś, gdy noc znów zwinie świat w celuloid; bo każdy obraz, nim zgaśnie — przecież szuka człowieka, by w nim się dożyć.

@aniat. lekki grzech w zapomnieniu? Grzeszne myśli nie wróżą niczego dobrego. :))

@aniat. Smutny ten Twój wiersz, wyłączyć czas i wsiąść w pociąg bez bagażu w drogę do odzyskania siebie. Fajnie, że widzisz drogę którą daje nadzieję, na nowe.

@KOBIETA Przyszłość, to nieustanne suma czasu i przypadku. :)

@KOBIETA nie ma czegoś takiego jak , przeznaczenie. : )

Dziękuję

@Nata_Kruk każda wskazuję bezpieczną drogę do portu. Konfucjusz pisał coś o porcie przeznaczenia. Przeznaczenie, czy to nie fatalizm. Którą więc wybrać latarnię?

@Alicja_Wysocka poczucie humoru czy pasjonat drobiu ? :)))

@Alicja_Wysocka Będę się rozglądał. :) Dzięki @KOBIETA Jeśli wiersz trafia choćby do jednego czytelnika - to ogromny sukces. Cieszy mnie więc fakt, że Tobie się podobał. :)

Jedno z tych drzew, w które się tulę, gdy w głowie sztorm przewala fale, gdy stoję sam, choć jestem w tłumie, i krzyk niemego wzbiera w szale. Jedno z tych drzew w nocnym pejzażu, gdy port zasypia, milknie czucie, wychodzę w noc, bo snu nie znoszę — odchodzę dzisiaj o krok od życia. Na granitowej zielonej skale tunel nadziei puszcza mi oko, lecz przed nim mgła — jak sen o raju, którego już nie chcę, nie mogę. Uciekam więc — w zgrzyt starych torów, w ciszę, gdzie echo śpi pod mostem, w twarze mijane bez historii, w spojrzenia, które nic nie niosą. Świat mnie dogania — szeptem liści, nawet gdy w mroku znikam z pola, bo w każdym drzewie, w każdej ziemi zostaje ślad — i moja dola. A jeśli jutro mnie odnajdą, niech wiedzą tylko: byłem w drodze. Nie chciałem wiele — może spokoju, może oddechu w czyjejś zgodzie.

Szukam sposobu, jak ci to przekazać, jak metafory wpleść w naszyjnik słów, kiedy nie mrugać, kiedy się ukłonić, historia, która jak twój głos toczy się — cicho, przez sen. Na końcu zdań — oddech, na końcu milczenia — dotyk, a między nami przestrzeń drży jak struna w dłoniach nocy. Bo każde słowo, gdy milknie, wciąż śpiewa o nas , tu — jak stary refren, co wraca w takt serca i dróg. Miłość to droga bez znaków, a ja wciąż nią idę do ciebie — z nadzieją, że znów usłyszę twój głos jak blues. Czasem mnie niesie wiatr wspomnienia, na pustych stacjach słyszę twój śmiech, na szybie nocy rysuję imię, którego już nie wymówi nikt. Może jutro znów się spotkamy, w którymś z wersów, w snach, wśród mgły — a jeśli nie — zostaw mi ciszę, tam też potrafię śnić. Bo każde słowo, gdy milknie, wciąż śpiewa o nas ,tu — jak stary refren, co wraca w takt serca i dróg. Miłość to droga bez znaków, a ja wciąż nią idę do ciebie — z nadzieją, że znów usłyszę twój głos jak blues.

@Alicja_Wysocka Interesująca interpretacja narodzin poezji i tożsamości artysty.