A.Between

Dziękuję Lena

@Leszczym zapewnie , to między wiersami.

@Marek.zak1 Dziękuję Marku.

Spotkaliśmy się wreszcie — nie tam, gdzie wtedy myślałem, nie w tamtym czasie, który tak starannie odkładaliśmy jak list bez znaczka. Nie pamiętam już twoich zdań, tylko ich temperaturę. Były jak jesień, która nie decyduje się czy zostać złotem, czy rdzą. Śmieszne — cała ta ostrożność, te kalkulacje serca, jakby uczucie było rachunkiem, a nie wypadkiem drogowym. Siedzieliśmy naprzeciw siebie spokojni jak dwie fotografie, które dawno straciły właścicieli. Nic się nie wydarzyło. I właśnie to wydarzyło się najbardziej. Bo nagle zrozumiałem, że wtedy naprawdę coś było — nie między nami, lecz między słowami. I że to one się kochały, a my tylko trzymaliśmy długopis. Teraz czas chodzi o lasce, praca ma twarz urzędnika, a życie — życie jest już tylko miejscem, w którym odkłada się okulary. Patrzyłem na ciebie długo, jak na zdanie sprzed lat, które wreszcie można przeczytać bez drżenia. I pomyślałem spokojnie, z ulgą prawie wdzięczną: dobrze, że nic się wtedy nie zaczęło.

@dramatoporanku wrodzona skromność nie pozwala mi zaprzeczyć .:))) To żart. Dziękuję. Pozdrawiam

@Myszolak napracowałaś się .

@Myszolak Flauta, niebezpieczne zjawisko. Okręty dryfowały, żeglarze z każdym dniem byli bardziej przerażeni uświadamiając sobie bezradność i zagrożenie. A może podmiot liryczny nie unika wiatru , wręcz przeciwnie. Wypatruje ruchu fal i powietrza. Masz analityczny umysł. :) Dziękuję za opis , sprawił , że zastanawiam się cóż ten peel naprawdę myśli. ;) Pozdr

To miłe co napisałaś. I cieszy mnie fakt , że tak to odczytujesz. Pzdr/ :)

Doskonale wiem — to nie jest gra, lecz dreszcz, co w słowie zapomina ciała, ta cienka nić, co zamiast „tak” pisze: „zobaczmy, co by było, gdyby chciała”. Między literą a oddechem — żar, lecz w głowie chłód jak port bez statków; dopamina składa podpis w snach, rozsądek stawia pieczęć świadków. Może się spotkamy — i to nic, tylko powietrze między zdaniami pęknie; może się okaże: brak nam liczb do równania, które w listach mięknie. Więc piszmy — póki trwa ten stan, ten bezpiecznik w spojrzeń alfabecie; bo czas jak wiatr zmienia plan, a praca zamyka okno w człowieku-secie. Już czuję: przyjdzie cięższy dzień, gdy zegar stanie się sumieniem, a prowincjonalny życia cień nazwie mnie swoim imieniem.

@Gosława Piękny, odważny smutny wiersz.

@Łukasz Jurczyk Ciekawe, trochę smutne.

@Mitylene dziękuję

Krople stukają w szybę — nie pytam : kto tam ? Kruki znają mnie z widzenia, jak zna się kogoś z własnych myśli. Las milczy poprawnie. Szczyty przyjmują dotyk nieba bez zachwytu. Szanse palą się krótko, dym zostaje dłużej — uczy płuca pamięci. Noc niczego nie obiecuje, tylko zmienia tło. Gwiazdy zapalają drobne znaki, których nikt nie musi czytać. Chmura gasi księżyc. Czas nawleka ciszę na nić. I nagle wiem: to, co wraca, nigdy nie wyszło.

słońce rozkłada woal na pozdrawiających się samochodach miasto drgnęło z odrętwienia kłapią buty po chodniku wskrzeszane uśmiechy brudne i nieszczere - często spadają w lśniące kałuże wiatr przekaże pozdrowienia czyni to przecież na przymierze co niedziele tyle różnych błękitów już poznałem

Sporo emocji i buntu, uzasadnionego. W tym utworze jest szarość. Byłby ciekawszy dla czytelnika , gdyby było więcej odcieni szarości.

List-post bez adresu krąży między błahym gestem a potrzebą znaczenia. Nie chcę skąpić — nie znam tylko miary. Czasami dobrze zrobić z siebie idiotę, świadomie, bez alibi, jakby to była jedyna forma uczciwości. W związku , uczymy się trwania. Na szczycie zbiegają się drogi: zaczyna się zwyczaj kochania, kończy potrzeba wyjaśnień. Oczarowanie przychodzi jak warunek, nigdy jak obietnica. Pragnienie jest ruchem — koniecznością, która nie pyta o sens. Rutyna porządkuje oddech, uczy ciszy między zdaniami. Niebezpieczeństwo zaczyna się wtedy, gdy pragnienie przestaje być potrzebne, a wciąż domaga się miejsca — jak mebel, którego nikt nie wynosi. Piszę do nikogo. Tylko cisza potwierdza odbiór. Aż do końca.

@Maciek.J fajny tekst, trochę rozciągnięty nienaturalnie ale bardzo ciekawy i wciągający.

Magiczne Lena.

Po przeczytaniu tytułu uświadomiłem sobie , że drzewa są świadkami wielu pokoleń. Są jak posągi, mijam takie podczas spacerów. Wieczorami wyglądają bardzo dostojnie i tajemniczo. Fajny utwór, pobudza wyobraźnię. Pozdrawiam Waldku.

snuję się po za­ka­mar­kach two­jej i swo­jej duszy jeszcze tli się spokój i cisza wy­pełnia mi głowę a prze­cież świt już pat­rzy mi w oczy i noc się kruszy tu wiara żag­le pełni i czas na za­mysły no­we dzień egois­tyczny - słońce wschodzi in­ne niż wczo­raj mil­knie czer­wienią a cienie tańczą do­koła nas szu­kam in­spi­rac­ji i chcę żeby ktoś mnie prze­ko­nał że war­to osza­leć cho­ciaż za­bo­li ko­lej­ny raz myślisz - por­wie go nurt rze­ki w której na­wilżam dłonie mil­kniesz i do­ty­kasz moich ust nie pat­rząc mi w oczy na rzęsach krop­le niepew­ności i nie wiesz co po­wiem lecz masz pew­ność co czuję do­ty­kając cię tej no­cy

@Whisper of loves rain nie odnajduję słów, żeby oddać uczucia , które niesie ten wiersz. Jest mi bardzo bliski, ..

@hania kluseczka nieprawdziwa? Na przykład, udawana , ale nie o tym piszę.

@Whisper of loves rain very good. 🙂 Mógłbym napisać że czytasz ze zrozumieniem ale to tylko część prawdy. W Twojej wypowiedzi jest sporo emocjonalnej dojrzałości. Dużo życiowego doświadczenia a może naczytałeś/aś się książek. Jestem bardzo miło zaskoczony. Dziękuję.

@Nata_Kruk to prawda , też tak uważam.

@tie-break to co jest pierwsze nie może być drugim. Owszem , nie należy mylić pożądania, zauroczeniam, z miłością. Chociaż może się okazać początkiem miłości albo tylko fascynacją. Tak jak każdy z nas jest inny, inaczej czujemy, postrzegamy, widzimy słyszymy. Błędne jest te definiowanie uczuć, których nie rozumiemy . To jakby próbować namalować czyjeś uczucia, na przykład miłość.