A.Between

@Jacek_Suchowicz Hmm, tu bym podyskutował. :))))

@vioara stelelor Piękny poranek i wiersz. Makowe pieśni nieodłącznie z chabrowym chórem. :)

@Berenika97 też tak myślę. ;) Dzięki.

@Bożena De-Tre myślę, że przebudziłem się na chwilę. :) Dziękuję. @Jacek_Suchowicz Jacku , 👍 @vioara stelelor bardzo trafne spostrzeżenia. Chciałbyś kiedyś poznać prawdę o wierszu? Tej depczesz po palcach. :) Dzięki. @Alicja_Wysocka " z dymu splotę warkocze ". ? Pozdrawiam. :)

Najtrudniej dobrać ton — żeby nie spłoszyć chwili. Ucho zapamięta, usta tylko spróbują. W Twoich oczach zaczynają się już drobne linie światła. Mówisz: to od słońca. Obudziłaś mnie. Sprawdzam świat z psem — jeszcze działa. Twój uśmiech widzę tylko ja. Ogród oddycha spokojnie: warzywa, kwiaty, brak pytań. Maluję Cię z rzeczy, których nie wypowiadasz.

@vioara stelelor @vioara stelelor" mebluje wyobraźnię", bardzo fajne określenie. Spotkałem się z tym kilka razy, ale tu gdy "czuję się pod skórą namiętność" określa recenzenta. :) Dziękuję za opinię. Interesujące wnioski, ładnie opisane.

noc nad Gwadalkiwirem rozpięła balkony gitara zapaliła w powietrzu pierwszy krąg z ulic wyszły czerwone suknie jak płomienie i taniec rozwiązał milczenie naszych rąk obcas uderzał w kamień — krótko, nieustępliwie jak serce które nie chce zgubić swego tła a struny niosły cię dalej przez ciemne oliwki gdzie w winie dojrzewała niedopita łza twoje włosy pachniały rozgrzanym południem i solą która wraca z dalekiego dna gitara mówiła coś ciszej i trudniej jak gdyby znała pytania sprzed wielu lat a potem ucichł taniec i krąg się rozproszył noc w butelkach zostawiła tylko ton i znów wróciły wyspy których nie przeszedłem z twoją czerwoną suknią na horyzoncie stron i tak idę przez ciszę jak przez archipelag gdzie gitara w oddali jeszcze czasem drży bo każda nieprzespana wyspa była tobą a ja tylko uczyłem się na niej śnić.

@amo71 ciekawy wiersz, interesujące metafory . Czytanie sprawia przyjemność powiedzmy do połowy utworu. Dalej staje się nudny , jest za długi .

@Jacek_Suchowicz fajne , rozważnie dostrzegasz świat i ludzi którzy go kształtują. Ktoś powiedział ,że rzeczy proste są genialne chyba Paulo Coelho. Tak , znalazłem ; „Rzeczy proste są zawsze najbardziej niezwykłe i tylko mędrcy potrafią je pojąć”. Dziękuję ci za uwagę. Pozdrawiam. :)

@vioara stelelor Jakbym siebie słyszał. :) Cieszę się , że ktoś myśli podobnie i głośno o tym mówi.

@A.Between jestem dzisiaj w takim nastroju jak ten tekst wyżej napisany. Ale lubię dywagacje o podłożu psychologicznym. Chyba nawet bardzo. :)) Pozdrawiam cię i dziękuję za "rozmowę". @Marek.zak1 dziękuję Marku

@vioara stelelor doskonale wiem o czym piszesz. I widzę że lubisz o tym rozmawiać. Studiujesz psychologię ? Chyba na etapie studiów można się zachwycić teoriami w/w panów jak też innych autorytetów psychiatrii

Ani przez chwilę nie pomyślałem o wywodach Junga, czy Freuda. Chociaż bywają dni , gdy wciąga mnie Freudowski bełkot - na szczęście niezbyt często. :) Twoje spostrzeżenie jest uzasadnione. W zasadzie każdą wypowiedź można poddać psychologicznej analizie. I ta moja może rzeczywiście bardziej nadaje się do terapii i psychologa niż na portal literacki. :))

Ranek zapala ulicę jak zapałkę, ptaki grają coś lekkiego na przewodach. Wiatr niesie zapach spraw które dopiero się wydarzą. Myślę: świat dziś może być prosty. Ale gdzieś po drodze gubię klucz do własnej kieszeni, a smutek nadciąga jak chmura nad stacją benzynową. Patrzę na dłonie — linie biegną jak drogi których nigdy nie wybrałem. I nagle w środku nocy ktoś mówi twoje imię. Nie śpię. Słucham jak serce powtarza je do rana.

@Christine nie marudzę, określam własny punkt widzenia . Jeśli chodzi o umarłych poetów . Wystarczy poczekać. :))))

Mnóstwo emocji i refleksji w kilku zdaniach . Cenię takie utwory. Prawdziwe.

@Alicja_Wysocka 👍

@hollow man dobre, rozumiem . 🙂 Dzięki. Miłego dnia

@hollow man jaki efekt?

snuję się po za­ka­mar­kach two­jej i swo­jej duszy jeszcze tli się spokój i cisza wy­pełnia mi głowę a prze­cież świt już pat­rzy mi w oczy i noc się kruszy tu wiara żag­le pełni i czas na za­mysły no­we dzień egois­tyczny - słońce wschodzi in­ne niż wczo­raj mil­knie czer­wienią a cienie tańczą do­koła nas szu­kam in­spi­rac­ji i chcę żeby ktoś mnie prze­ko­nał że war­to osza­leć cho­ciaż za­bo­li ko­lej­ny raz myślisz - por­wie go nurt rze­ki w której na­wilżam dłonie mil­kniesz i do­ty­kasz moich ust nie pat­rząc mi w oczy na rzęsach krop­le niepew­ności i nie wiesz co po­wiem lecz masz pew­ność co czuję do­ty­kając cię tej no­cy

@Berenika97 ładnie 🙂

@iwonaroma ciekawy punkt widzenia. Jesteś dobrym obserwatorem . To cenna cecha , która pozwala znaleźć odpowiedzi na pytania jeszcze nie zadane.

@Christine fatalizm, nie podzielam tego poglądu. Bywa, że rzeczy oczywiste nie są takie na jakie wyglądają. Interpretowanie cudzych myśli , np zapisanych w postaci "wiersza". Pozornie tylko jest proste i ma znamiona oczywistych procesów. To bardziej odgadywanie niż recenzja. Często autor dowiaduje się , że jego utwór to zupełnie inny twór niż to co wyprodukował. Ale pochlebstwa sprawiają , że przytakiwanie staje się metodą, prowadzącą do nikąd. Cieszę się , że mój tekst Ci się spodobał. Publikuję bo chcę by to ktoś czytał. To trochę tak ,jakbym się spowiadał. Chociaż w spowiedź również nie wierzę. 😉

@iwonaroma dziękuję, to miłe. @Jacek_Suchowicz dziękuję Jacku.

@aniat. Życzę więcej takich poranków. 🙂