A.Between

@Alicja_Wysocka Dziękuję Ala . Właśnie dlatego cieszę się , gdy coś napiszę a "Ty" to przeczytasz. I zaczynasz się zastanawiać - czy to ich spotkało, czy może... Pozdrawiam 😉

Przesłałaś mi wiadomość krótką, słowa jak krople deszczu — tchu, świeże, niosące życie, krótkie, kryształki wiosennego snu. Widziałem cię z kopertą w dłoni — poranek srebrzył mokry bruk, a twoje oczy, gdzieś spóźnione, błądziły między cieniem dróg. Szłaś lekko, jakby w innym świecie, gdzie cisza ma znajomy głos — i nagle w kilku słowach przecież usłyszałem twój ukryty los.

Intrygujący , nie jednoznaczny. :)

@Jacek_Suchowicz Jacku 👍

Kiedy ludzie zaczynają brzmieć jak echo ścian, odkładam ich głosy na parapet — jak klucze. Wychodzę tyłem, żeby nic mnie nie zatrzymało, i skręcam w ścieżkę, której nie ma na mapach. Tam dom nie stoi — tylko się powtarza: wierzba pochyla się zawsze w tę samą stronę, jakby ktoś ją kiedyś poprawił ręką i zapomniał odsunąć. Ptak nie szuka — on wie. Rozgarnia trawę krótkimi ruchami głowy, jak ktoś, kto wraca do zdania przerwanego w dzieciństwie. Nad stawem mgła nie zasłania — ona odkłada rzeczy na później. Brzeg, woda, moje dłonie są tylko wersją roboczą. Idę i uczę się ciężaru od początku: jak stopa przyjmuje ziemię, jak ziemia oddaje ją z powrotem bez żadnej obietnicy. Cienie nie są już od światła — mają własne źródło. Rysuję nimi twarze, których nie spotkałem, ale pamiętam ich zmarszczki. I tylko tutaj wszystko zgadza się do końca: że nic nie trzeba finalizować że można zostać w połowie ruchu i to wystarczy.

@Proszalny myślałem raczej o współczesnym country z wpływami soulu, bluesa . Tak brzmi np.Tennessee whisky.

@marekg niech więc mówią Marku, nich mówią. :)

@leszek piotr laskowski mądrość i dojrzałość emocjonalna przemawia w tym wierszu. Pozdrawiam.

@Bożena De-Tre refleksyjny. :)

@Proszalny wypełni zgadzam z Nat.., Myślę , że fajne by się to śpiewało. :)

@andrew to prawda. :) Dzięki

@Berenika97 coś mogę odpowiedzieć, powiedziałaś wszystko.

@Proszalny tak właśnie jest. To zabawne, rodzimy się i biegniemy do mety. Ale nikt nie chce o niej rozmyślać, rozmawiać, nawet zaczyna wierzyć że jej tak naprawdę nie ma. Pozdrawiam

Myślałem kiedyś, że życie jest jak szeroka droga przez pola i że wystarczy iść dalej. Teraz siedzę przy oknie szpitala i patrzę jak noc spływa po szybach. Tu ludzie szybko stają się sobie bliscy — jak podróżni w jednym wagonie zimowego pociągu. Ktoś opowiada o domu, ktoś o psie czekającym pod furtką. Ktoś milczy. A rano jedno łóżko jest puste. Jakby ktoś wysiadł na małej stacji bez nazwy. I nagle rozumiemy wszyscy że życie było tylko chwilą ciepła w dłoniach.

@wiedźma łzy oczyszczają organizm z toksyn , dobrze że umiesz płakać. :)

@Jacek_Suchowicz Hmm, tu bym podyskutował. :))))

@vioara stelelor Piękny poranek i wiersz. Makowe pieśni nieodłącznie z chabrowym chórem. :)

@Berenika97 też tak myślę. ;) Dzięki.

@Bożena De-Tre myślę, że przebudziłem się na chwilę. :) Dziękuję. @Jacek_Suchowicz Jacku , 👍 @vioara stelelor bardzo trafne spostrzeżenia. Chciałbyś kiedyś poznać prawdę o wierszu? Tej depczesz po palcach. :) Dzięki. @Alicja_Wysocka " z dymu splotę warkocze ". ? Pozdrawiam. :)

Najtrudniej dobrać ton — żeby nie spłoszyć chwili. Ucho zapamięta, usta tylko spróbują. W Twoich oczach zaczynają się już drobne linie światła. Mówisz: to od słońca. Obudziłaś mnie. Sprawdzam świat z psem — jeszcze działa. Twój uśmiech widzę tylko ja. Ogród oddycha spokojnie: warzywa, kwiaty, brak pytań. Maluję Cię z rzeczy, których nie wypowiadasz.

@vioara stelelor @vioara stelelor" mebluje wyobraźnię", bardzo fajne określenie. Spotkałem się z tym kilka razy, ale tu gdy "czuję się pod skórą namiętność" określa recenzenta. :) Dziękuję za opinię. Interesujące wnioski, ładnie opisane.

noc nad Gwadalkiwirem rozpięła balkony gitara zapaliła w powietrzu pierwszy krąg z ulic wyszły czerwone suknie jak płomienie i taniec rozwiązał milczenie naszych rąk obcas uderzał w kamień — krótko, nieustępliwie jak serce które nie chce zgubić swego tła a struny niosły cię dalej przez ciemne oliwki gdzie w winie dojrzewała niedopita łza twoje włosy pachniały rozgrzanym południem i solą która wraca z dalekiego dna gitara mówiła coś ciszej i trudniej jak gdyby znała pytania sprzed wielu lat a potem ucichł taniec i krąg się rozproszył noc w butelkach zostawiła tylko ton i znów wróciły wyspy których nie przeszedłem z twoją czerwoną suknią na horyzoncie stron i tak idę przez ciszę jak przez archipelag gdzie gitara w oddali jeszcze czasem drży bo każda nieprzespana wyspa była tobą a ja tylko uczyłem się na niej śnić.

@amo71 ciekawy wiersz, interesujące metafory . Czytanie sprawia przyjemność powiedzmy do połowy utworu. Dalej staje się nudny , jest za długi .

@Jacek_Suchowicz fajne , rozważnie dostrzegasz świat i ludzi którzy go kształtują. Ktoś powiedział ,że rzeczy proste są genialne chyba Paulo Coelho. Tak , znalazłem ; „Rzeczy proste są zawsze najbardziej niezwykłe i tylko mędrcy potrafią je pojąć”. Dziękuję ci za uwagę. Pozdrawiam. :)

@vioara stelelor Jakbym siebie słyszał. :) Cieszę się , że ktoś myśli podobnie i głośno o tym mówi.