vioara stelelor

To jest bardzo prawdziwe. Ten czas, który zazwyczaj wypełniało czekanie i radość, teraz staje się przestrzenią, której nie ma jak wypełnić. Kiedyś wszystkie wydarzenia dnia stanowiły tylko tło, teraz trzeba na powrót wejść w stare koleiny. Myślę, że jest to jeden z najtrudniejszych aspektów rozstania.

@Alicja_WysockaWyborna satyra pokazująca bezkompromisowo paradoks naszych czasów. Zapomniałaś jeszcze o tym, jakim ciężkim przestępstwem jest wrzucenie do śmietnika starej dziurawej skarpety!

Ten song to już viral, ale kurkom polecam :) Kogucikom na pohybel!

Te dwie cząstki są przepiękne, jak dla mnie, i bardzo prawdziwe.

@violetta Podobno nic nie dzieje się przypadkiem ;)

@Alicja_WysockaDo porannej kawy lepsze inne kwiatki. Wieczorna tancerka - Tie-break/sierpień 2025 @Annna2 Dziękuję :)

@violetta @Alicja_WysockaTylko uważajcie, dziewczyny! W Czechach, w jednym z parków narodowych, znajduje się bardzo osobliwy głaz. Nosi nazwę "Diabelski Tyłek" i stanowi znakomity dowód na to, że Bóg czy też Natura mają czasem niewyobrażalne poczucie humoru. Tchnięcie życia w taki kawał skały mogłoby przynieść... bardzo nieoczekiwane skutki...

Kilka dni temu na spacerze robiłam jesienne zdjęcia, i zaskoczyło mnie to, że pomimo późnej pory roku natura potrafi zaskoczyć wiosenną witalnością. Drzewa już nagie, ogołocone ostatnimi wichurami, a tu - maleńki zielony listek, który jeszcze chce żyć. Wiosna jesienią - Tie-break/listopad 2025

@Waldemar_Talar_TalarKażdy może taki być. Powiadają, że jesteśmy kowalami swego losu. Ma to znaczenie nie tylko we wpływie na własne życie, ale przede wszystkim w tym, jak na nie spoglądamy. To, co jednych przytłacza, inni zrzucają z siebie jednym ruchem. Jedni patrzą na to, że droga jest kamienista, inni podziwiają przydrożne drzewa, a jeszcze inni w oddali widzą piękne przestrzenie, do których idą.

@Annna2A czy to nie jest tak, że najwięcej zła rodzi się przez ludzką głupotę? W "Wigilijnej opowieści" jeden z Duchów pokazuje Ciemnotę jako jedno z przekleństw ludzkości. Bóg oprócz wolności dał człowiekowi też rozum. A przecież, jak uczy także przypowieść o talentach, grzechem jest nie pomnażać i nie wykorzystywać Jego darów w życiu.

@infelia Przypomniał mi się czechosłowacki serial o Pacie i Macie ("Sąsiedzi"). Mógłbyś śmiało napisać scenariusz pierwszego odcinka nowego sezonu. Muzyczkę jeszcze dodam, bo kultowa.

Kiedyś wydawało mi się, że poezja to Sztuka, ale po czasie odkryłam, że poezja to Życie. ;)

@viola arvensisWojna damsko-męska to rzecz znana od pokoleń. Bo przecież trzeba gonić króliczka!

To zapewne Jej słodka tajemnica ;)

chciałem być kamieniem niech przeklinają niech nienawidzą niech ręce sobie pokrwawią o ostrą krawędź każdego słowa chciałem obrosnąć w surowość w zgorzkniałą plątaninę porostów tak obmierzłą że nikt nie przysiądzie by ulżyć sobie w drodze przyszłaś pewnego wieczoru odważna i cierpliwa jak wiatr słońce i woda - bo trzeba pomyślałaś wzięłaś w dłonie silne promienne pękałem powoli dzień po dniu tak z bólu pękają serca uwalniając gęste wrzące kaskady ze spokojnego rytmu twoich wszechwiedzących wierszy rodził się oddech zdziwiony sam sobą dobrze że jesteś powtarzałaś współjaśniejąc by rozgwieździć nieprzeniknioną czerń wszystkich moich imion z twojej czułości chłonę najlepszy czas żyję

@Robert Witold GorzkowskiŚwietna puenta! Psychologia mówi o wychodzeniu z roli ofiary, więźnia niewolnika, co wymaga, jak słusznie zauważasz - wzięcia sprawy w swoje ręce. Łatwo jest szukać wytłumaczenia w pechu, toksycznym otoczeniu, setkach przeciwności życiowych, co utrwala przekonanie o niemocy i położeniu bez wyjścia. Tym czasem odzyskać siebie to przede wszystkim odzyskać świadomość, że tą klatką najczęściej jesteśmy my sami. Zaprojektowani na bycie więźniem tej klatki, pozbawieni świadomości o własnej sprawczości.

Bardzo przenikliwie opisane, jak człowiek staje się wierszem, a wiersz człowiekiem. A poezja to żywa ludzka tkanka. Ten fragment nosi charakter niemal religijnej inkantacji - poezja zostaje podniesiona do rangi świętości dzięki temu, jak wiele czerpie z człowieka. W ten sposób wiersz, o(d)żywiony tym, co twórcza mógł w niego przelać najważniejszego, najszlachetniejszego - staje się niewyobrażalnie bogatym darem dla wszystkich czytających.

Jak to pięknie zabrzmiało. Tak naprawdę każdy podświadomie dąży do tego światła, szuka go i pragnie. Wiersz, o którym jest mowa, to most, po którym można przejść, o ile się go bezpowrotnie nie spali.

@Berenika97 Niesamowite studium psychologiczne dotkniętej traumą ofiary wojny. Największym dramatem tej kobiety jest konieczność pozostania na miejscu, w otoczeniu, którego każdy element jest bezlitosnym świadectwem i pamięcią.

To jest bardzo trudne. Może dlatego, że świat zawsze najpierw dostrzega tych, którzy mają najbardziej krzykliwe barwy, i właśnie na tych barwach skupione jest ludzkie zainteresowanie, a nie na wnętrzu, które nie może się tak po prostu "sprzedać" na targowisku. Ono musi zostać dostrzeżone i odkryte, często z trudem i wysiłkiem. A na to już nie każdy ma siłę i chęć się zdobyć. Nawet sami mamy tendencję do porównywania się z innymi i do eksponowania na zewnątrz wszelkiego rodzaju jaskrawości, nauczeni, że i tak właśnie na to każdy zwróci przede wszystkim uwagę.

@KOBIETAWszyscy nosimy maski i przebrania, bo nagość wymaga odwagi; pokory i jednocześnie niezachwianego poczucia własnej godności i szacunku do siebie samego. Pomyślałam też o rzeczywistości wirtualnej, w której coraz bardziej intensywnie funkcjonujemy.Świat online bardzo faworyzuje maskaradę, nagość bywa w tym środowisku niebezpieczna, a z drugiej strony nie musimy zmierzać się z niewygodną prawdą o nas samych w umownej przestrzeni, gdzie nikt nie jest do końca prawdziwy.

@marekg Najgorsze, że nie ma obrazka i nie znamy wyjściowego wzoru.

Po prawdzie - to dlaczego chciałaś? Czy ta powaga by coś naprawdę zmieniła, poza zafałszowaniem obrazu relacji, którą opisujesz? Wiersz jest pełen ufności i ciepła, którą to słowo przytłacza. Pewnie chodziło o zaakcentowanie pewnego rodzaju szacunku, tylko nie mam pewności, na ile jest to po prostu usiłowanie uczynienia zadość jakimś, powiedzmy, etycznym nakazom. Bo widać z każdej linijki wiersza, że dla peelki ważne jest zupełnie coś innego, że środek ciężkości przesunięty jest na miłość, czułość, poczucie bliskości i bezpieczeństwa, a nie na "czcij ojca swego..."

@Wiesław J.K. Wiersz przemieścił się w czasoprzestrzeni w trakcie pisania przeze mnie odpowiedzi, no ale nic nie szkodzi, ten nowy komentarz chyba nawet lepiej mi się udał. :)

@Marek.zak1Podobno ojcem łatwo zostać, a tatą już niekoniecznie :) @Berenika97 Piękny wiersz o obecności. Ludzie, których kochamy i którzy nas kochają, nigdy nie odchodzą. Są jak opoka, stały punkt odniesienia, nadzieja, siła, dyskretna opieka, nawet, jeśli to tylko zwielokrotnienie i odtwarzanie ich niezatartych śladów w naszej pamięci.