Berenika97

Za oknem miasto rozdrabnia czas. Szum jałowy, nie ma treści - to elektryczny puls. Karetka w oddali - czerwona kreska na wykresie nocy. Dźwięki nie układają się w słowa, są niczym echo cudzego pośpiechu. Słucham oddzielona warstwą chłodnego szkła.

@infelia Masz rację, tym bardziej, że ludzkie kości pochodzą z różnych czasów.

@infelia Bardzo dziękuję! Tak, czasami tak robią dzieci w przedszkolu. :))) Pozdrawiam. @Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Cieszę się, że jesteśmy zgodni. :) Pozdrawiam. @Rafael Marius Bardzo dziękuję! :) Pozdrawiam. @iwonaroma Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@infeliaNie tylko w katedrach, nie tylko w gotyckich. :)) W wiejskich kościółkach też. :)

@Leszczym Ciekawa gra słów. A poza tym opisujesz kogoś, kto pragnął prawdziwej uwagi i dyskusji o swojej osobie, a nie manipulacji czy fałszywych narracji. Pewnie już wokół tej kwestii toczyła się debata. Tajemnicze "fajerwerki" mogą oznaczać zarówno spektakularne wydarzenia, jak i ich konsekwencje. No i właściwie się doczekał, bo jest teraz przez nas wymieniany, wymawiany, omawiany, a nawet w moją odpowiedź-wplatany. :)))

@infelia Niezły kontrast między zewnętrzną pobożnością a prawdziwą duchowością. Szczególnie poruszające są te "średniowieczne cegły", które pamiętają prawdziwą modlitwę. :)

@lena2_ Dotykasz czegoś bardzo głębokiego - tego momentu, gdy świadomość balansuje na krawędzi i wszystko, co pewne, zaczyna się chwiać. Dobrze, że to tylko sen. :) Lubię Twoją poetyczną wrażliwość. Piękna miniatura.

@Starzec I ja też! (trzymam kciuki za 2026) :)

@Starzec W drugą stronę też może działać, fajnie napisał to Marek. :)

@Łukasz Jurczyk Świetnie skonstruowałeś miniaturę psychologiczną poprzez serię błyskotliwych obserwacji, które razem tworzą przejmujący portret strachu ukrywanego pod maską męskiej brawury. Tu użyłeś mistrzowsko mowy ciała - gładzenie uchwytu, stukanie w kubek, obracanie oliwki, szybkie łyki- widać tu lęk, niepewność, liczenie szans przetrwania. Ostatni wers jest genialny - "Gaszę lampę. W półmroku widzę, kto bał się najbardziej." Paradoks - dopiero w ciemności widać prawdę. Świadomie tworzysz przestrzeń, w której maski mogą opaść. Bardzo to wszystko jest uniwersalne! Po prostu mistrzostwo! :)

@Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Teraz nie wyobrażam sobie życia w pojedynkę :)))

@Marek.zak1 Masz rację, można to różnie rozumieć. Ale miałam do czynienia z osobą w depresji, osobą całokowicie rozbitą psychicznie. Chciałam ją z tego wyciagnąć, aby to zrobić musiałam działać w takim kierunku, aby chciała się przełamać i zacząć mówić o swojej traumie -np. przyjaciółce, psychologowi, komuś, do kogo by miała zaufanie. Napisałam tak z własnej autopsji. Dziękuję i pozdrawiam. @Starzec Serdecznie dziękuję! :))

@violettaSiać dobre rzeczy trzeba codziennie! :) Bardzo dziękuję! A tu tylko o psychologii. Pozdrawiam. :) @Leszczym Bardzo dziękuję! Pozdrowienia. :)))

@Christine Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Natuskaa Bardzi dziękuję! Serdeczności! :)

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! :)

@andrew Ludzie zawsze mają nadzieję na nowy początek i lepsze jutro. Sprowadziłeś na ziemię! Nowy rok to często tylko kontynuacja starych nierówności. Pozdrawiam!

@Lenore Grey Ta scena z otwartą dłonią i szeptem o anielskim pierzu rozbija serce - ostatnie złudzenie przed śmiercią, desperacka potrzeba znalezienia w czymś zwyczajnym czegoś transcendentnego. Świetny!

Aby się posklejać, czasami trzeba się przełamać.

@Wiechu J. K. Zainteresował mnie Twój tekst o bitwie mrówek. Przeczytałam w sieci, że czarne i czerwone mrówki potrafią walczyć między sobą, często o terytorium i pożywienie, i jest to naturalne zjawisko. "Walki te obejmują gryzienie, żądlenie (u gatunków z żądłem) i pryskanie kwasem mrówkowym, a czerwone mrówki, zwłaszcza ogniste, są znane z agresji i zdolności do organizowania brutalnych starć, które mogą zakończyć śmiercią". Czerwone mrówki (szczególnie te agresywne gatunki) są często stroną inicjującą lub bardziej agresywną. Być świadkiem takiej bitwy - to niesamowite zdarzenie. Wszystkiego Najlepszego w Nowym Roku!

@MIROSŁAW C. Piękne zestawienie zmysłowości z ulotnością chwili. Ten kontrast między ciepłem kwitnących akacji a zimnem grudniowych sopli tworzy niezwykłe napięcie. Pozdrawiam Noworocznie! :)

@hollow man Przejmujący wiersz o przyjaźni, przemijaniu i potrzebie autentyczności. Świetnie połączyłeś nostalgię z desperacką potrzebą bliskości. Pokazujesz, czym jest przyjaźń, gdy spadają wszystkie maski. Pozdrawiam.

@Simon Tracy Mocne i przejmujące. Szczególnie uderzyło mnie to przechodzenie od Himalajów teraźniejszości do tej bezdomnej egzystencji - jakby cała wielkość świata zredukowała się do pustych kieszeni i miejskiej pleśni - prawda o samotności w wielkim mieście. Bardzo sugestywne obrazowanie.

@lena2_ Piękny wiersz! Przemawia cichą wdzięcznością za życie. Patrzysz wstecz i doceniasz to, co kiedyś mogło wydawać się prozaiczne - każdy oddech, ulotne chwile, nawet troski. Wersy - "szytego wprost , na moją miarę" daje wymiar osobisty, to życie jedyne, niepowtarzalne. Serdecznie pozdrawiam.

@Manek Wszystkiego Najlepszego! Taki Sylwester to nie moja bajka, ale wiersz podoba mi się. :) Pozdrawiam.

@lena2_ Bardzo dziękuję! W Nowym Roku dużo radości! @Amber Bardzo dziękuję! Wszystkiego Najlepszego w Nowym Roku! :) @Simon Tracy @Leszczym @Rafael Marius Serdecznie dziękuję! :) Pozdrawiam w Nowym Roku!