Annna2

@infelia Mistrzowsko stosujesz onomatopeje. Plastyczny bardzo i dobry

@Bartłomiej Boruta milczenie boli, zamienia się w tęsknotę. Poruszający wiersz z pięknym zakończeniem kiedy zapada noc a serce chce spać w innym miejscu

@Rafael Marius, @infelia, @JWF dziękuję

@Leszczym, @Nata_Kruk, @Rafael Marius, @JWF, @Maciek.J, @Starzec, @Wiesław J.K., dziękuję bardzo

@Maciek.J różnie bywa to fakt. dzięki

@Maciek.J przepraszam że jeszcze dopiszę. Padło pytanie @Naram-sin " po co ta stęchła stylistyka?" Sięgnęłam do słownika języka polskiego PWN więc pozwolę sobie przytoczyć: Zapach stęchlizny w starej piwnicy można by nazwać nieprzyjemnym lub odrażającym. Ale ludzie używają słowa „stęchły” również do obrażania czyjegoś pisarstwa lub idei A tyle Pan interlokutor Maćka.J rozpisał w temacie "Ja, hejter". Stylistyka, styl pisowni. Każdy z nas jest inny, inaczej myśli więc inaczej myśli, inaczej pisze. Gdyby wszyscy byli tacy sami, świat byłby nudny, a ludzie przestaliby być sobie potrzebni, ponieważ zaniknęłaby różnorodność i indywidualizm, które nadają życiu sens i napędzają rozwój. (ks. Jan Twardowski)

@Berenika97 Hej hej patrzcie na mnie- jestem niezwykła, dlaczego- bo jestem znana. A z czego? Bo jestem znana. Dobry wiersz bardzo.

@Nata_Kruk ale jakoś poszło. Dzięki @Berenika97 dziękuję. To miłe co piszesz

@Maciek.J Czas zawsze przewyższa przestrzeń. I nigdy nie wiadomo kiedy pierwsi będą ostatnimi, a ostatni pierwszym. Mądry wiersz.

@Maciek.J dzięki

@Starzec nie wiem, ale wiem że fajny

@Marek.zak1, @JWF dzięki

@Marek.zak1 nie rozumiem tego "szczęścia" ale tak jest. Wiersz bardzo bardzo dobry

@infelia trochę w duchu zmian programowych- takie czasy

Opoziam kedajś o dangach brzozowych, jek puchnie las i zierzby jamrowate. Tlo pienie noma. Mus nolyżć pogodka i spsik z ziolna. Jewor łuklanknie łustynuje księżic. Poprzezijam eszcze sztrófy nad łónkami, zahykluje potam farbami śrebra Brok łoblyc gałajziami, łóklodo sia kele uwrocie. Kieni só zonenblumy, nie ziam. Leduje, nie leduje- jek zapytom? Lnu uż nie ma, niebo cołkam jenaksze. Bure, tintawe, jekby modrygo zaboczuło. Dycjamber jesieniam uż siułka roztrzójsa. Opowiem kiedyś o tęczach brzozowych, o pachnącym lesie i wierzbach płaczących Nasz śpiew uspokoi księżyc. Jak znaleźć słowa, w snach co się wełnią? Łąkom strofy poprzewijam, zaceruję srebra. Przygniecione gałęzie układają się przy ugorze. Nie zapytam słoneczników, płatków nie wyrwę. Lubi, nie lubi? Nie wiem, nie powiem. Niwa bezkresna lnem już nie jest wyszyta. Atramentowe niebo błękitu też nie pamięta. Grudzień jesienią za chwilę potrząśnie. Zapomnienia czas.

@m1234 Że rozsypaliśmy horyzont w zdarzenia, pełzające po mapie pokoju, który przestał oddychać… To mną urzekło bardzo. Miłość bywa tęsknotą- i trudno bez niej oddychać.

@andrew Musi, chleb też ważny

@Czarne Słońce pięknie

@JWF bardzo dobre, na pomyślenie

@Starzec, @Rafael Marius, @JWF dziękuję

@Migrena przypomniałeś mi przyrodników Simonę Kossak i Lecha Wilczka- bo taka miłość nie zdarza- a pokochał ją od pierwszego wejrzenia. Zawsze razem dwoje przyrodników- a potem gdy jej zabrakło "Dziś mogę już rozmawiać o swoim życiu z Simoną. Jeszcze niedawno byłoby to niemożliwe" I cisza jak tu Kiedyś wydawało mi się, że w jej głosie słyszę „do zobaczenia”, ale echo powtarzało tylko: „nigdy, nigdy, nigdy”. Piękny

@Migrena z tą prostotą to prawda, tak miało być dzięki

@Natálie Vašutová Twój tekst kojarzy mi z "Raportem z oblężonego miasta" Ta kołdra zdaje się przed czymś uchronić- co poza nią- egzystencjalne pytanie- co poza nią? Ona determinuje spokój?

@slavu tytuł skojarzył mi się z "Karmazynowym przypływem"- ale wiersz jest romantyczny.

@Dekaos Dondi wesoły z humorem- ale smutno mi się jakoś tak zrobiło. Kupuję anioły- figurki na Mamy grób- i jak zmarł Jej brat- kupiłam dwie takie same figurki. U wujka nie znalazłam figurki na grobie- ktoś pobił albo nie wiem