Migrena

@violetta w uchu

@violetta Wiem. Każdy Twój wiersz to taka urocza miniaturka rzeczywistości. Dlatego jesteś niezwykła. Jakie diamenty ? Ja mam tylko brylancik w kolczyku. Nie warto przesypiać życia. Szkoda każdej przespanej minuty.

@violetta Ty jesteś wyjątkowa. Podobają mi się bardzo Twoje spontaniczne, niezwykłe wiersze :)

@Nata_Kruk Nata ! Najważniejsze, że zajrzałaś. Dziękuję. @violetta Violu droga :) Czasami człowiek sam nie wie co robi.

@Annna2 Aniu. Dziękuję. @huzarc dziękuję za bogaty komentarz :) @Berenika97 Bereniko. Uśmiecham się do Ciebie podziękowaniami :)))) @Alicja_Wysocka Alu. Niech moc będzie z Tobą. Pozdrowieniami dziękuję.

@Berenika97 Bereniko. Zachwyciłaś mnie ! Twój utwór to nie jest wiersz. To jest tektonika. Brzmi w nim waga Skały i żar Diamentu, który pulsuje życiem. Głos, który sięga głębiej niż lęki i pragnienia, trafiając do samego rdzenia. Absolutna definicja trwania jako wiecznego początku. Prawdziwa poezja korzeni i burzy. Fantastycznie napisane - dziękuję !

@violetta czekaj bo jadę samochodem - jeszcze z godzinę :)

@violetta Na chwilkę sobie przyśnij :) A ja myślę !

@Maciek.J Wspaniały wiersz! Niezwykle osobista i poruszająca apologia Pasji. Pięknie opisujesz to wejście w "inny wymiar świata". Ten, który wymaga tylko wolnej chwili i czystej, białej kartki. To najszlachetniejszy z nałogów! Też go mam :)

@violetta nie chcę żebyś spała ! coś wymyślimy :))))

@Maciek.J Za te życzenia dziękuję najmocniej :))) Na razie idzie mi "tak se". Ale dzięki wielkie :)

@Marek.zak1 :))))) A ja wszystko bo nie mam kompa ;)

@violetta Jesień chłodem zabiera nam piękno. Letnie, ciepłe wieczory. Kawiarniane ogródki. Ciężkie czasy dla nas. Została poezja i pogawędki portalowe. Uśmiechu Violu życzę :)))))))

Byłaś jak jezioro, w którym odbijały się konstelacje, a ja — wędrowiec, który nie znał map, tylko kształt Twoich źrenic, ciemnych jak tunele do wszechświata, gdzie myśl była szybsza niż światło, gdzie dotyk zamieniał się w język meteorytów. Twoja inteligencja — nie drabina, lecz burza błyskawic, wyżej, głębiej niż sny neuronów, jakbyś była nie człowiekiem, lecz tajemnicą, która połyka alfabet i oddycha kosmosem. Kochałem Cię, jak się kocha cień ognia na wodzie, jak się kocha echo w górach, nie wiedząc, że echo znika zanim zdąży przybiec. Dziś została mgiełka. Nie mgła w dolinie — lecz mgła pachnąca Twoim śmiechem, Twoje imię to już tylko para wodna nad pustą filiżanką poranka. Patrzę w ekran, a on jest lustrem, w którym nie ma Twojej twarzy. Świat wirtualny połknął Cię jak ocean list i nie oddał ani jednej litery. Zostałem wśród ciszy, gdzie każde słowo jest już tylko parą rozchodzącą się w powietrzu, a ja uczę się oddychać Twoją nieobecnością jak płuca uczą się dymu. A jednak — kiedy zamykam oczy, mgła faluje, przez sekundę przypomina skrzydło, a ja widzę w niej oczy, które nigdy nie należały do świata.

@huzarc Sentymentalny, wzruszający, piękny !!!

@Marek.zak1 Dziękuję Marku. Z literówkami mam kłopot bo wszystko piszę na smartfonie a ta bestia miewa nagminnie humory :)

@Nata_Kruk Nata ! Ale ja lubię Twoją krytykę. Zawsze Twoje słowa przemyśliwuje i czegoś się uczę :) Dziękuję najpiękniej :) Z szarmanckim pozdrowieniem :) @lena2_ Dzięki wielkie za fajny komentarz :)

@Annna2 Aniu. To bardzo mocny i bogaty wiersz. Twój styl w wyśmienitym wydaniu. Jest tutaj namiętne odrzucenie banalizacji, afirmując, że osobista burza jest rewolucją egzystencjalną. A jej kulminacją jest paradoksalna samowiedza: gwałtowne wyłonienie się JA z cienia, w obliczu jego własnej iluzoryczności. Treść utworu do pogłębienia rozmyślaniami. Ja tak zrobię. Aniu. Kocham Twoje wiersze !!!

@Wiesław J.K. Dziękuję Wiesławie :)

@violetta Violu :) A nam słońca trzeba. Dla serca. Dla duszy. Dla ciała. O jakim miejscu myślisz ?

@violetta To jest kapitalny pomysł. Pytanie tylko dokąd jechać ?

@Annna2 Aniu. Miłość. Bywa piękna jak wszystkie gwiazdy świata. Ale bywa też drogą prosto do piekła. I człowiek nigdy nie wie która miłość go właśnie dopadła. Dziękuję. @Berenika97 Bereniko. Emocje proste i złożone. Uniwersalne we wszystkich kulturach świata. Są destrukcyjne jak diabli. U ludzi bogatych dochodzi kolejny czynnik - mnie wolno więcej. Kiedy taki gagatek przyjmie to do siebie, staje się granatem z wyrwane zawleczką. W emocjach kaleczy i zabija. Biedak pokrzyczy i się rozładuje. Zasadniczo tak wynika z badań psychologów. A my żyjemy sobie swoim spokojnym życiem. I niech tak nam zostanie :) Wszystkiego dobrego !!!

@Berenika97 Przemiła Bereniko. Pięknie Ci dziękuję :)

@Alicja_Wysocka Alu. Rytmiczny i plastyczny Twój wiersz. A ode mnie: A sikorka się skrzy — iskierką podsłyszy, szpak zaszumia deszczem, co w liściach się mieni.

@Toyer Gorzki i świetny !!!