aff

Takich dwoje, by byli jak jedno, takich czworo, by byli jak siła sześciu powiek, by widzieć za siedmiu, bo ten jeden znów w lot tak nie pojmie, by ten silny nie niósł nazbyt szybko, by ten czuły nie osłabł przy brzegu, aby ciężar nikogo nie przygniótł, by na starcie nie wbił most się w niego i choć w różnych częstotliwościach głos jak piórkiem, tłem z dalsza lub bliższa, chciałoby się, by w łódce lub barką, niemniej wspólną obrali gdzieś przystań. Z pokrzyw splata koszulki Eliza, moc przedziwną ma parzące ziele, ani słówkiem nie zdradzi na palcach, z jedenastu łabędzi ich plemię. autor aff(*) © 2025

Siwe to jeszcze młode ;) 🌞

@wierszyki dziękuję za ślad @Roma @Deonix_ @akowalczyk @violetta pzdr 🌞

W każdym zakątku Polski piękne kapliczki, takie wśród pól najpiękniejsze. Zastanawiające porównanie pozostaje w ładnym niedomówieniu. O Bożym świecie przez chwilę można zapomnieć. ;) Z przyjemnością.

Tylko dodam, że wiersz opublikowany w ciszy przedwyborczej. A moje pierwsze skojarzenie z tym wierszem tu poniżej i być może wyborem. Długie zwykle życie to błogosławieństwo. Pzdr 🌼 B.Leśmian Dwoje ludzienków.

Waldemarze, czy łany zbożowe w przeciwieństwie do złotych lanów zbóż to tylko takie aerały dawniej rolnicze, a obecnie zapuszczone na skutek fatalnej polityki przeciwnej rolnictwu? Mąki pod Monte Cassino np. symbolizują przelaną krew. Maki. Haiku niekoniecznie dogaduje się z duchem polskim. ;) @Waldemar_Talar_Talar Waldemarze

Bardzo ładny sonet. Jedno słowo w punkt, i wiersz.

Minusy śmierć ani dodawanie cierpienia nie należą do człowieka to wszystko dobre jest to czego nie mogliśmy zabrać ciepło kamieni sen życia — zobacz szliśmy tą samą drogą Na trzydzieści lat nasz rdest Wężownik co wzrósł i strzegł Wspólnych miejsc, rzeźbił i z hal Kamień tylko stół i stał. Na polance słońca łut Termos z wodą zieleń nut Przedeptany szlak na pół Chleb — wracamy zwykle z gór. Trochę ścieżek zmiękłych w nas Na wpół świata w bukiet nazw Lepsi z wodą w zieleń nut Dodaliśmy rdestom gór.

Dziękuję @akowalczyk pozdrawiam 🌼 Wspominałam kiedyś o wierszach Tadeusza Nowaka. Dziękuję za przypomnienie :) No nie wiem, skoro tak uważasz... Milka to może być imię żeńskie, kiedyś wiejskie, popularne. Dziękuję:)

gdyby były rycerzyce zachowała by swe życie - święta Joanna Stuletniej Wojny duch niepokorny może ;-)

To pewnie wina naszych polskich wierszyków dla dzieci: https://wiersze.juniora.pl/brzechwa/brzechwa_k25.html

Może deszcz jest duży. Nie wiem :)

Kto ty jesteś? 🌼 Pzdr.

w szlak różańcowy i Więzikówkę babki z krzyżami zgięte po Milkę szumiące w ciemność nad nim jedlice wierchy daglezji splecione w szczycie Zdrowaś Maryjko za rękę z rączką śmieją się młodzi otwarci w niebo gdy zabłądzimy i sznur nóg ciągnie ufajmy Jemu w drodze i w celu zdj.własne

Zimny maj. Nocą pokazały się Konwalie studený květen objevili se v noci konvalinky

amor ryku :D Niewiele wiemy, to, co widzimy, czerwony grzebyk ma więcej siły. Ludzie się cieszą z kontynuacji, niewiele wiemy chłonąc teatrzyk.

Hołdzie rzecz jasna, przepraszam

Jaśnie Jaśminie - takżeś napisać miał przecie Jaśmin z nazw nie od dzisiaj znany z arystokratycznego rodu, ale... przed przyzbą przy bramce i w rogu :-)

A tak generalnie ten kierunek, że trzeba wiele opowiadać bazując na faktach, być niejako bardziej dokumentalistą, uważam, że właściwy, gdyż w wierszach mamy tyleż hiperbol przeróżnych i wszelakiej metaforyki dla rzeczy o ileż bardziej banalnych . Więc - tak.

Zrezygnowałabym z tytułowego przerażone, gdyż jest to zbytnie a przez to groteskowe uproszczenie. Nie jesteśmy w stanie pojąć, jakie to uczucie. W chłodzie żołnierzom - jak najbardziej.. Ale czyż też nie w hołdzie ofiarom? Pzdr.

Dziękuję:) Dziękuję:)

Prosto w jakiś dialog filmu tzw. kostiumowego. :)

Księżyc, potem gwiazdy Jedna po drugiej Wygasza się dzień

Dziękuję, pozdrawiam Świątecznie :-)

Pradawnej kniei śladów — kocurka wyszuka Stasiu, zwierza w ogrodzie i jeszcze żabki, która nie kumka, lecz w garniturku wędkuje sobie. Tygrys to magik z muchą pod pyszczkiem. Inscenizuje w lot przedstawienie: Tumult wrzaw w kurzu i z kocimiętki. Są dekoracje, żywioł i plener. Ktoś czasem gwiżdże lub stuka w pieniek. Śnieg tu jak echo, nie gubić z wiosną, by z pączków rosły słodkie marzenia, a los częstował się z garnków wodą. Gdy utrzymają dalie swój fason, jeśli stokrotki starczą za plony, mój mały ogród po wieczne czasy w służbie Stasiowi nieodgadniony.