Mitylene

Ta noc od wszystkich inna nasza pod drżącym spektrum gwiazd otula spiesznie słowa ulatujące w dal rzeźbionych wiatrem gestów Ta noc niezwykła i mistyczna zakwitła muzyką szeptów i polnych maków barwą dotknęła mnie bez reszty Ta noc i ten jej srebrny księżyc powiernik mych tajemnic... Zanurzam dłonie w mroku co tańczą rytmem zmierzchu Ta noc... Autor fotografii: M.Lewandowska

@KOBIETA dziękuję za uznanie dla fotografii, którą zajmuję się amatorsko od kilku lat i czasami udaje mi się uchwycić magię chwili:)

@hollow man dzięki za cenny i konstruktywny komentarz. Zgadzan się iż " zaspa wspomnień" n zawiera właściwie taki sztuczny wydźwięk. Wiersz na pewno jest do dopracowania i przeredagowania. Pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję. Widok rzeczywiście piękny, moja tzw " świątynia dumania" i miejsce, w którym lubię przebywać. Pozdrawiam:)

@Berenika97 wiersz przytłacza tą ciężkością sufitu i świetnie szkicuje nm obraz niemocy, brak snu i zawieszenia pomiędzy światami...Nostalgiczny klimat nasączony czarną barwą jeszcze bardziej podkreśla przygnębiający stan podmiotu lirycznego. Wiersz choć mroczny, to niebywale intetesujący i mający w sobie to coś, co przyciąga.

@tie-break ten piękny wiersz jest dowodem na to, że pomino odległości można być najbliżej...na wyciągnięcie dłoni wręcz, bo w miłości nie ma granic...oprócz tych jakie człowuek sam sobie narzuca...Podoba mi się motyw wzrastającego uśmiechu w wierszu- ma w sobie takie niewyobrażalne ciepło.

@piąteprzezdziesiąte ciekawe erekcjato. Bez poety wena nie miałaby racji bytu...Podoba mi się motyw z podróbką Gucci. W dobrej poezji od razu da się wyczuć fałsz i puste frazesy...

@Lenore Grey ten motyw uchwycenia czegoś z nieba- mniemam, że chodzi o gwiazdkę, która może przybierać tutaj rózne obilcza, jest tak bardzo smutny i przytłaczajacy w tym wierszu...bo widać tą niemoc i czuć ból podmiotu lirycznego. Intetesujący wiersz!

@Radosław w sumie nie odebrałam tego wiersza w ten sposób, ale rzeczywiście zjawisko homeostazy jak najbardziej możnaby wpisać w przesłanie tego wiersza. Tylko, czy homeostaza w sensie duchowym jest możliwa? Być może, gdy człowiek uruchomi pokłady swojej wyobraźni...

@marekg piękne są Twoje wiersze, nieoczywiste, gdzieś na granicy jawy i snu...i te niedopowiedzenia uwielbiam w poezji najbardziej..

@Radosław te dobre znane miejsca są w pewnym sensie pułapką, bo nie pozwalają zrobić kroku naprzód , a strach przed nowym paraliżuje i nie ma opcji, by " rozwinąć skrzydła" ...

Mewy tańczą kurtuazyjnie wsród wyrafinowanych fal między niebem, a ziemią cisza zapadła w milczenie podziwiając niknący śpiew ptakow za światłocieniem drzew kołysanych do snu mój cień otulony pustą przestrzenią echa i samotnym zmierzchem. Autor fotografii: M.Lewandowska

@Berenika97 lubię synestezję w poezji i tym bardziej cieszę się za jej dostrzeżenie. Pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję.

@infelia niebanalna personifikacja roku. Posiwiały to i może lepiej i na emeryturę niech się wybierze:) Wiersz, który zarówno rozbawił jak i pozostawił ślad w postaci pytań natury egzystencjalnej...Podoba mi się!

@Poezja to życie czy prawda umiera ostatnia? Być może, być może...A na cmentarzu wspomnień i milion świeczek można wypalić , a ta gonitwa myśli i tak nie zniknie...Ciekawy wiersz, który postawia po sobie właśnie tak nieskończenie wiele myśli...

@violetta kolor przyznaję ciekawy:)

@violetta zastanawia mnie ten hematytowy strój...Mniemam, że ma pewne znaczenie, byc moze budzi wspomniania z chwilami przedstwionymi w wierszu. Podoba mi się motyw zielonych kropel, bo ta soczystość zieleni czyni ten obraz iście wakacyjnym i uwypukla wszystkie inne kolory ciepłych dni...

@APM tak to prawda, że każda chwila jest ważna i chce być piękna, choć nie zawsze jest i tak pozostaje w naszej pamięci...Dziękuję pięknie za czytanie:)

@hollow man ten wiersz pokazuje, jak różnie postrzegamy życie. Każdy człowiek ma swój obraz tego co kryje się za horyzontem...Interesujący wers. Pojemny znaczeniowo.

@Waldemar_Talar_Talar smutek może mieć rózne oblicza...Doświadczając go możemy chyba lepiej zrozumieć czym jest szczęście...

Nadziejami wieczór się zaczyna promieniami co do brzegu dopływają. Nad zachodem czerwień blaskiem swym otula lirycznieją szepty wiatru zatroskane... W melancholii, w zapatrzeniu tańczą walca ciepłem dłoni znów muskają pocałunkiem. Ucieknijmy dziś przed światem niewidzialni w granat nieba posrebrzany się schowajmy... Wiersz inspirowany piosenką Cz. Niemena "Wspomnienie" Autor fotografii: M.Lewandowska

@Maksymilian Bron ten wielokrotny upadek podkreślony w wersach, tak dosadnie pokazuje jacy my jako ludzue jestesmy " mali", jak łatwo potykamy się o własne słabości...Podmiot liryczny nie g8dzi się na życie , które podano mu na tacy, i nie chce ulegać podszeptom dyktowanym od pokoleń...mnie się taka postawa podoba, a jeszcze bardziej ta chęć powrotu do natury, czego dowodem jest motyw ślimaka i rosnącej trawy...Interesujące wersy!

@APM ten wiersz obnaża magię świąt. Opowiada o tym, że nie zawsze święta wyglądają tak jak powinny. Ta z pozoru "cicha noc", może przeistoczyć się w noc pełną niepokoju i nieszczęśliwych chwil...Smutny w wyrazie wiersz, a niestety u niektórych tak święta właśnie wyglądają...

Otulony zaspą wspomnień wirujących płatków mrożących krew w żyłach łez monochromatycznych snów uśpionych gdzieś pod twoim bladym spojrzeniem zasypiam jak dziewczynka z zapałkami spójrz łąka pełna motyli tańczą walca... ...tańczą znów... Autor fotografii: M. Lewandowska